آخرالزمان قریب الوقوع

در واقع ، امکان آخرالزمان قریب الوقوع را نمی توان مورد ارزیابی قرار داد، ولی از نظر هر فردی که در آن تامل کند، امکان وقوع آن بسیار زیاد است.

کد خبر: ۱۴۱۲۶۲

در حالی که تامل در این مساله بی فایده است ، ولی واکنش به آن گزینه ای که اینشتین و راسل آن را ناگوار، هولناک و ناگزیر نامیدند، مسلما بی فایده نیست. برعکس ، این واکنش بویژه در ایالات متحده بسیار ضروری است ، زیرا واشنگتن با گسترش سلطه نظامی منحصربه فرد تاریخی اش ، نقش اصلی را در سرعت بخشیدن به رقابت برای نابودسازی ایفا می کند. بنا به گفته سناتور سم نان ، ایالات متحده با وابسته کردن بقای امریکا به صحت سیستم های هشدار روسیه و کنترل و نظارت بر آن ، خطر غیرضروری یک آرماگدون خودساخته را ایجاد می کند.
سناتور نان ، به گسترش سریع برنامه های نظامی ایالات متحده استناد می کند که تعادل استراتژیک را به گونه ای تغییر می دهد که به احتمال زیاد، روسیه را به سمت اعلام خطر درباره آغاز یک حمله ، بدون توجه به صحت آن ، سوق می دهد. با در نظر گرفتن این واقعیت که سیستم هشدار اولیه روسیه ، در وضع بدی قرار دارد و احتمال این که اخطار نادرست درباره آمدن موشک بدهد، احتمال این خطرات دوچندان شده است.
ایالات متحده با تکیه بر آماده باش کامل و حالت ماشه هسته ای ، هر لحظه آماده پرتاب موشک است ، که این امر رهبران ایالات متحده را وادار می کند اغلب بسرعت تصمیم بگیرند که آیا باید به محض دریافت تهدید موشکی ، سلاح های هسته ای را شلیک کنند یا نه و این امر مانع از این می شود که آنها وقت خود را صرف جمع آوری و مبادله اطلاعات ، آینده نگری ، کشف خطا و اجتناب از اشتباهات فاجعه آمیز کنند. محدوده این خطر، بیشتر از روسیه بوده و نیز چین را در بر می گیرد که مسیر مشابهی را دنبال می کند. طبق اظهارات بروس بلایر، تحلیلگر مسائل استراتژیک ، مشکلات مربوط به سیستم های کنترل و اعلام خطر که پاکستان ، هند و دیگر تکثیرکنندگان سلاح های اتمی به آن دچار هستند، حتی از مورد روسیه هم بحرانی تر هستند.
نگرانی جدی دیگری که قبل از یازده سپتامبر در آثار تخصصی بخوبی مطرح شد، این است که سلاح های هسته ای ، دیر یا زود به دست گروههای تروریستی خواهد افتاد که ممکن است این و دیگر سلاح های کشتار جمعی را به کار گیرند که عواقب مرگباری در پی خواهد داشت.
برنامه ریزان دولت بوش با این که مرتبا اعلام می کنند ولی تروریسم را اولویت مهمی در نظر نمی گیرند و امکان وقوع چنین رویدادهایی را بیشتر می کنند. نظامی گری تهاجمی آنان نه تنها منجر به این شده است که روسیه به طور چشمگیری قابلیت های تهاجمی خود از جمله سیستم های پرتاب و سلاح های اتمی مرگبار را گسترش دهد، بلکه روسیه را وادار می کند که برای مقابله با تهدیدات روزافزون ایالات متحده ، سلاح های هسته ای را دائما درون قلمرو وسیع خود جابه جا کند.
مطمئنا برنامه ریزان واشنگتن اطلاع دارند که شورشیان چچن که قبلا مواد رادیو اکتیو را از زباله ها و نیروگاه های اتمی روسیه سرقت کرده اند، امکان دسترسی به سیستم های راه آهن و قطارهای مخصوص حمل سلاح های هسته ای در سرتاسر روسیه را نیز دارند. بلر هشدار می دهد که «این تحرکات دائمی (درون روسیه) آسیب پذیری فراوانی را ایجاد می کند.» زیرا نقل و انتقال «پاشنه آشیل امنیت سلاح های هسته ای است». وی این خطر را با خطر قرار دادن نیروهای هسته ای استراتژیک در حالت آماده باش کامل ، یکسان می داند. بنا به تخمین وی ، «هر روز، صدها سلاح هسته های در سرتاسر روسیه جابه جا می شوند.» سرقت یک بمب هسته ای «می تواند فاجعه ای را برای یک شهر امریکایی به بار بیاورد، ولی این امر، بدترین حالت محتمل این بازی هسته ای نیست.»
تصرف یک موشک استراتژیک هسته ای آماده شلیک ، یا گروهی از موشک هایی که قادر به حمل بمب با برد هزاران مایل باشند، می تواند آخرالزمانی برای تمامی ملتها باشد.» خطر مهم دیگر این است که هکرهای تروریست ممکن است وارد شبکه های اطلاعاتی نظامی شوند و فرمان شلیک به موشک های مجهز به صدها کلاهک هسته ای ارسال کنند که البته این امر توهم و خیال پردازی نیست ، چراکه پنتاگون چند سال پیش زمانی که نقایصی جدی در تدابیر امنیتی اش را کشف کرد، فهمید که به دستورالعمل های جدیدی برای آموزش خدمه زیردریایی تریدنت نیازمند است. سیستم های امنیتی دیگر کشورها غیرقابل اطمینان تر نیز هست.