پیمان اکبری: دو سه سالی دیگر می رویم دنبال کارمان

پیمان اکبری به عنوان یک راهبر پرتوان ، در دهه اخیر همواره در خدمت تیم ملی بود.

کد خبر: ۱۳۷۶۰۹

او به دنبال نمایش نبوده ، اما ساعدهای جفت و جورش ستونی استوار برای بنای تیم ملی ایران بود، در کسب مدال نقره بازیهای آسیایی بوسان ، برنز جام ملت ها در چین و طلای کشورهای اسلامی در عربستان سهمی اساسی داشت ، با این حال کمتر پیش آمده بود که برنده جایزه انفرادی شده باشد، ظاهرا در بند این مسائل هم نبوده و می دانست که در والیبال همه چشمها به دنبال افرادی است که به عنوان آبشاریست تیر خلاص را می زنند، اما کاپیتان تیم ملی کشورمان سرانجام در جام باشگاه های آسیا طلسم را شکست داد و امتیازآورترین بازیکن شناخته شد و یک جام نوبرانه فردی را گرفت.
اشخاصی که والیبال را تعقیب می کنند، می دانند امتیازآورترین به طور معمول یعنی بهترین بازیکن ؛ اما خود اکبری می گوید: مهم قهرمانی تیم است و من به عنوان بزرگتر تیم همیشه به این فکر می کنم که چگونه جمع را به سر منزل مقصود برسانم.
او می گوید: عربها آمده بودند که جام آسیا را ببرند و آنها هرچند وقت یک بار بین خود کاپ می گذارند و با هم مسابقه می دهند، بخصوص عربستانی ها سرمایه گذاری خوبی کرده اند، عربستانی ها برنز بازیهای آسیایی دوحه را در اختیار دارند، اما می دانستیم که آنها در دفاع وسط ضعف دارند و از همین نقطه بر آنها ضربه زدیم ، در صورتی که بازیکن صربستانی و همچنین نورالدین بازیکن تونسی تیم الهلال خیلی خوب بودند و آنها فکر می کردند با این دو بازیکن خارجی حتما قهرمان خواهند شد.
اکبری درباره پیشنهادهایی که به وی و دیگر بازیکنان ایرانی در بحرین شده ، گفت: دیگر برای ما فایده ندارد. دو سه سال دیگر می رویم دنبال کارمان.
شاید برای مجردها خوب باشد اما اگر قرار باشد بازیکنی به آن سوی مرزها حداقل به یک تیم درجه یک اروپایی بود، کشورهای عربی چیزی به ما نمی دهند ، اگر پول هم که باشد، باز باشگاه های ما بد نیستند. متاسفانه باشگاه های ایرانی دنبال بازیکنان درجه سه اروپا می روند اما در کشورمان بازیکنانی چون سعید رضایی ، مجید نایش ، احسان شیرکوند و... بیرون می مانند در صورتی که آنها یک سر و گردن از بازیکنان خارجی بالاتر هستند. دوست دارم مربیگری کنم.
من ، ترکاشوند، امیرحسینی با پارک کی وون ، ایوری بوگانیکوف کار کردیم و می توانیم با استفاده از تجاربی که داریم به افتخار مربیگری ، تیمهای ملی برسیم یا حداقل یک تیم باشگاهی درجه یک داشته باشیم.
باور کنید خیلی دلم می خواست در کلاس مربیگری سطح یک بین المللی که بزودی در تهران برگزار می شود شرکت کنم ، اما گفتند شما بازیکن فعالی هستید و نمی توانید حال آن که خیلی ها کارت مربیگری گرفته اند آن را گذاشته اند توی تاقچه خانه هایشان و حتی برخی از آنها از این کارت ها به عنوان کارت شناسایی استفاده می کنند. به هر روی من حاضر هستم با خرج خودم به کلاسهای بین المللی بروم برای امثال من سرمایه گذاری شده است و حالا نوبت ماست که به شکلی دیگر به والیبال خدمت کنیم.
حضور مربیانی چون ایرج مظفری و محمدرضا دامغانی را در کنار مربیان تیم ملی به فال نیک می گیریم. گائیچ بدون تعارف مربی بزرگی است . قرار گرفتن در فهرست همکاران او در تیم ملی از جهات مختلف ارزشمند است. امروزه حتی کشورهای کوچک عربی مثل بحرین هم پاسور تیم ملی خودش را به عنوان مربی به کار گرفته است. ما هم باید دنبال چنین دیدگاه های مثبتی باشیم که خوشبختانه در فدراسیون فعلی به وجود آمده است.
می خواهم بار دیگر به بحرین و جام باشگاه های آسیا برویم . آنجا ایرانیان سنگ تمام گذاشتند، حتی یکی از آنها را به گوشه ای از سالن هل دادند، اما می گفتند: مهم نیست کجا بنشینیم ، هر جا که باشیم ، مشوق تیم هستیم و می دانیم قهرمان می شوند. عرق و تعصب ملی آنها واقعا ستودنی بود. ما باید بخصوص در کشورهای منطقه حوزه خلیج فارس در همه رشته ها قوی و استوار باشیم و اجازه ندهیم ایرانیان مقیم در این مناطق دلشکسته شوند. دقیقا به خاطر چنین اعتقادی بود که برای ما مهم نبود که چه کسی اسپک می زند. سیستم بازی تیم ما طوری بود که در دو مسابقه اصلا پاس نگرفته بودم ، اما دفاع خوبهای حریف جلوی من معطل می ماندند. در مقابل جلوی الهلال عربستان سه دنده اسپک می زدم.
روحیه تیمی و میل و همدلی برای خواستن ما را به عنوان قهرمانی باشگاه های آسیا رساند و من از تمامی اعضای تیم هم متشکرم که این گونه خالصانه در خدمت جمع بودند.