پرسشی که مسوولان قبل از پرداختن به راه حل ازدواج موقت باید به آن پاسخ دهند، این است که واقعا برای تسهیلات ازدواج جوانان چه کرده اند؛طرح تسهیلات ازدواج با محوریت تاسیس صندوق اندوخته ازدواج جوانان ، اعطای وام ازدواج و تامین جهیزیه ، وام ودیعه مسکن ، تامین مسکن موقت برای جوانان و منطقی کردن مهریه مصوبه مجلس هفتم است.
نمایندگان تدوین کننده این طرح در توضیح دلایل خود، تصریح کرده بودند آمارها نشان می دهد که سن ازدواج در سالهای اخیر افزایش یافته و در نتیجه بسیاری از ازدواج ها در سنین بالاتر (فاصله بین 27تا 34سالگی برای پسران و 22تا 29سالگی برای دختران) به وقوع پیوسته است.
همچنین شمار متاهلان در سنین 15تا 24سالگی به طور محسوسی کاهش یافته است. براساس نوسانات رشد جمعیت از سال 1355تاکنون و سیاست های جمعیتی اعمال شده ، مساله نابرابری تعداد دختران و پسران آماده ازدواج با توجه به فاصله سنی بین مردان و زنان ابعاد جدیدی یافته و بر مشکلات افزوده است .به اعتقاد نمایندگان پیشنهاددهنده طرح تسهیلات ازدواج ، مساله ازدواج و تشکیل خانواده نسبت به گذشته دشوارتر شده است. وقوع ازدواج های ناموفق و رشد سالانه میزان طلاق و جدایی بین زوجهای جوان ، نشانه هایی از تبعات ناشی از معیارها و سطح توقعات ، شیوه زندگی و ناهمسانی فرهنگی است.
به اعتقاد نمایندگان ، معضل ازدواج اکنون به یک مساله ملی تبدیل شده و از سطح فردی و خانوادگی پا فراتر گذارده است.اما ظاهرا این مساله ملی نه تنها تاکنون هیچ اقدام عملی به خود ندیده ، بلکه با طرحهای حاشیه ساز در انزوا مانده است.
قطعا می توان از ازدواج موقت هم به عنوان راهکاری برای حل مشکلات اجتماعی جوانان بهره جست ، اما بهتر است قبل از طرح چنین مباحثی طرح عملیاتی دقیق و شفاف آن را ارائه کرد که هم موجب هرج و مرج اخلاقی در جامعه نشود و هم باری از دوش جوانان و خانواده های آنان برداشته ، از سوئاستفاده های احتمالی نیز برحذر باشد.