چاره ای جز پناه بردن به خارجی هانیست

یکی از متهمان اصلی ماجرای تضعیف فوتبال ملی انگلیس و کاهش نفرات مستعد در آن ، آرسن وانژه ، مربی فرانسوی تیم آرسنال است

کد خبر: ۱۳۵۶۵۲

؛ زیرا می گویند او با انباشته کردن تیمش از نفرات خارجی و دادن کمترین سهم به بریتانیایی ها، اجازه و مجال حضور و رشد نیروهای بومی در این کشور را به حداقل رسانده است.
کمتر کسی از رقابت شدید و تند الکس فرگوسن ، مربی اسکاتلندی منچستریونایتد با وانژه و بهتر بگویم پیکار وسیع و نزدیک 2 تیم برای استیلا و چیرگی بر فوتبال داخلی انگلیس طی 10 سال اخیر بی خبر و بی اطلاع مانده اما بد نیست بدانید در یکی از معدود دفعات همسویی میان 2 باشگاه و هم آوایی میان مربیان نامدار تیم ، فرگی به حمایت از وانژه برخاسته و او را بی تقصیر خوانده است.
در طول 3 فصل گذشته بارها پیش آمده وانژه ترکیبی را به میدان بفرستد که تمامی 11 عضوش خارجی باشند و این مستقیما حمل بر ضعیف نگه داشتن فوتبال داخلی انگلیس شده ؛ زیرا فرصتهای متعدد شغلی را از بریتانیایی ها گرفته و این مجال را به آنها نداده که در ترکیب تیمهای خود حاضر شوند و با تلاش و کوشش ، بتدریج اوج گیرند و درعوض جای آنها را به خارجی ها داده است.

اتهام دیگر وانژه که خود او هم آن را اصلا رد نمی کند، این است که بازیگران ارزان تر خارجی را بر بازیکنان گران تر داخلی ترجیح داده است. با این حال وانژه و همتاهای او بصراحت گفته اند که این کار را می کنند؛ زیرا با هزینه کمتر می توانند بازیکنانی جوان و توانا را به خدمت بگیرند و این بسیار عقلایی تر و اقتصادی تر از خرید بازیکنان وطنی است که گران قیمت تر هستند و مستعدتر و بهتر از نیروهای خارجی هم نیستند.
آرسنال طی سالهای اخیر مملو از نیروهای خارجی شامل لمن ، المونیا، ابویی ، سندروس ، ژورو، توره ، کلیشی ، فلامینی ، فابرگاس ، لیونگ برگ ، گیلبرتو سیلوا، الیا دیره ، دنیلسون ، آنری ، ادبایور، باپ تیستا و فان پرسی شده و شمار بریتانیایی ها در این تیم به قدری کم شده که حتی با ذره بین نیز نمی توانید آنها را بیابید. با این حال فرگوسن نه تنها از این فرصت برای کوبیدن مجدد رقیب بزرگ 11 سال اخیر خود بهره نمی گیرد، بلکه به حمایت از وانژه برمی خیزد. او می گوید از تعیین احتمالی «یک حداقل» درخصوص استفاده از نفرات بومی در هر یک از تیمهای بریتانیایی دفاع می کند و آن را منطقی می داند، اما معتقد است اگر وانژه دست به خرید گسترده نفرات خارجی برای آرسنال زده ، فقط به سبب تمایل بیشتر او برای کار کردن با خارجی ها نیست ، بلکه ایرادات سیستم های آموزشی در بریتانیا (موسوم به «سیستم آکادمی») و محدودیت در زمینه جذب جوانان مورد نظر به باشگاه های متقاضی و نیازمند، پایه گذاری وضعیت فعلی و ازجمله شرایط کاملا غیرعادی کنونی در «امارات» (ورزشگاه اختصاصی آرسنال) شده است.

تجمع ثروتمندان

فرگی که 66 ساله شده و از شروع به کار وانژه در آرسنال (ابتدای پاییز 1996) دعواهای مفصلی با او داشته است ، همچنین می گوید: «وقتی برنامه های پرورش جوانان تازه در بریتانیا مطرح شده بود، یک روز تیم جوانان بریستول سیتی نزد ما آمده بود. والدین بازیکنان آن تیم نیز همراهشان بودند و شب برای اقامت به هتل رفته بودند. اکثر بازیگران ، با خودروهای مدل بالا و گران قیمت آمده بودند و ظاهرشان نشان می داد که بسیار ثروتمندند. از یک سو آن بازیکنان ، نفرات برخاسته از فقر و به تبع آن محتاج و تشنه موفقیت و سختکوش نبودند و از سوی دیگر سران آن باشگاه بسرعت به این نتیجه رسیدند که تیمداری در سطح جوانان و پرورش نیروهای خودی با آن سبک و سیاق ، نمی ارزد و مخارج کلانش کمرشکن است.
یک حساب سرانگشتی نیز به سران بریستول سیتی و باشگاه های مشابه این را یادآوری می کرد که باید سالی بین 3 تا 4 میلیون پوند هزینه گردش آکادمی و مدرسه فوتبال جوانان خود کنند و تازه تضمینی هم نداشتند و ندارند که پرورش یافته های این سیستم زیاد به دردشان بخورند و گرهی را بگشایند و برعکس حس می شد که می توان دهها بازیکن بهتر از آنها را در اینجا و آنجا یافت.
مشکل زمانی بیشتر شد که گفتند شما در مقام مربی و باشگاه دار فقط می توانید از جوانانی استفاده کنید که در فاصله معین و مشخصی از باشگاهتان مستقر هستند. یعنی من نمی توانستم و نمی توانم از اکثر جوانان مستعد حاضر در فوتبال بریتانیا سود جویم ، فقط به این بهانه که در حوزه و حیطه منچستر نیستند و در فاصله ای به نسبت دور از این شهر زندگی می کنند.

خطهای ارتباطی

فرگوسن که بیست و یکمین فصل حضورش در اولدترافورد را به پایان رسانده و اعلام کرده است حداقل دو سه سال دیگر در آنجا حکومت خواهد کرد، می گوید: «وانژه در خصوص بازیگران فرانسوی و آفریقایی ها و بهتر بگویم این که کدام فرانسوی ها و بازیکنان قاره سیاه مستعدتر هستند و در کجا به سر می برند، اطلاعات و خطهای ارتباطی زیادی دارد، پس چرا از آنها استفاده و این گونه بازیکنان را استخدام نکند؛ ایراد را در او نجویید، بلکه ایراد در سیستم های فعلی تربیتی در فوتبال انگلیس و در قواعد مربوط به چگونگی استفاده از نفرات جوان در بریتانیاست ، که نه تنها دستهای مربیان را باز نمی گذارد، بلکه آن را می بندد. اگر این روش را تصحیح و ترمیم کنند و اجازه دهند مربیان تیمهای انگلیسی از نفرات مستعد بومی به شکلی که خود می خواهند سود جویند، مشکلات فعلی هم برطرف خواهد شد و بحثهای چند سال اخیر مبنی بر این که با ازدیاد خارجی ها به نفرات بومی کم لطفی شده ، به خودی خود از بین خواهد رفت. کافی است در سیستم فعلی و کاربردهای آن دقیق شوید تا ایرادات زیاد موجود در آن را بیابید. شمار تیمهای جوانان در باشگاه ها کمتر شده ، زیرا مخارج آنها افزایش یافته و باشگاه ها از عهده آن بر نمی آیند.»

این روال شما را تشویق می کند که به سمت بازیکنان جوان خارجی بروید که هم بسیار ارزان ترند و هم در اکثر موارد از مشابه بریتانیایی خود فوتبالیست های بهتری هستند. حال اگر این روند موجب سرکوب نیروهای خودی ، عدم اعتلای فوتبالیست های بومی و اوجگیری خارجی ها می شود، این دیگر تقصیر خودشان است. می خواستند این کار را نکنند! وقتی تازه سیستم های پرورش جوانان و دایر شدن آکادمی های فوتبال در برخی باشگاه ها و در اتحادیه فوتبال انگلیس باب شده بود، هاوارد ویلکین سون در مقام مدیر فنی اتحادیه مدعی شد که انگلیس ظرف حداکثر 10 سال جام جهانی جوانان را خواهد برد. از آن 10 سال ، 9 سالش گذشته و با وضعی که من می بینم ، 10سال دیگر هم برنده این جام نمی شویم ؛ زیرا دست مربیان باشگاهی در پرورش جوانان بسته و مخارج این حرفه بسیار زیاد است و در اکثر موارد بازیکنان تربیت یافته نیز درخشان نیستند. یک باشگاه طبعا ترغیب می شود که به جای چند سال وقت و بودجه گذاشتن روی پرورش جوانان ، با پول بسیار کمتری جوانان خارجی را که کیفیت بهتری هم دارند، جذب کند و وانژه سالهاست که این کار را در آرسنال می کند و کارش هم با توضیحاتی که دادم ، کاملا درست است ، مهمتر این که درست یا غلط، گزینه ای جز این ندارد و باید همین راه را طی کند تا هم پولهای نجومی خرج نکند و هم درست همان بازیکنانی را که می خواهد به تیمش وارد سازد و نه جوانان احتمالا ناکافی و متوسطی را که تنها در شهر لندن و در فاصله چند کیلومتری باشگاه او می زیسته اند.

قانون سخت

فرگوسن در عین استفاده وسیع از خارجی هایی مانند کریستیانو رونالدوی پرتغالی ، سیلوستره ساها و اورای فرانسوی ، فان درسار هلندی ، ویدیچ صربستانی و جی سونگ کره ای در ترکیب تیمش همیشه سعی کرده است به بریتانیایی ها هم جای وسیعی بدهد و موقعیت دیرپای اسکولز و گیگز و نویل و فردیناند در این تیم و جایگاه شامخ وین رونی در 3 فصل اخیر نشانگر همین مساله هستند.
حتی عمده ترین هدف فرگوسن در بازار نقل و انتقال ها طی 2 سال اخیر که گفته می شود سرانجام و به این زودی ها به اولدترافورد کوچ می کند، اوون هارگریوز است که هرچند سالهاست در بایرن مونیخ آلمان بازی می کند، اما یک هافبک وسط انگلیسی است و فرگوسن همان طور که پیشتر گفتیم ، از تصویب احتمالی قانونی هم که استفاده از یک حد معین از بازیکنان بومی را برای هر باشگاه بریتانیایی طی مسابقات داخلی الزامی و برابر با نص قانونی می سازد، استقبال می کند و مشکلی با آن ندارد.
او که تیمش را از سال 1993 به بعد 9 بار قهرمان لیگ برتر انگلیس کرده است ، می گوید: «قانون سخت و مشکل سازی خواهد بود، اما معتقدم که ما باید تحت هر شرایطی نگاهی ویژه و حمایتگرانه به نفرات بومی و خودی داشته باشیم.