مشکل یکی دو تا نیست

از قبل ، پیش بینی می شد که تیم ما در این گروه دشوار و برای ستیز با حریفان قدری چون استرالیا، عربستان و حتی اردن ، کاری سخت پیش رو دارد، زیرا تیم کم تجربه و خام ما به دلایلی گوناگون که برخواهیم شمرد، برای رویارویی با این حریفان پخته ، ابزار بایسته را در اختیار نداشت.
از فقدان تجربه تیم امید گفتیم که این نقطه تاریک ، علت اصلی در کسب نکردن نتیجه در 3بازی گذشته بود.
متاسفانه تیم امید ما، روزهای طلایی و فراوانی را به دلیل امروز و فردا کردن مقامات فدراسیون فوتبال از کف داد و زمانی مهیای نبرد با رقبا شد که از تجربه بین المللی رنج می برد.
جالب است بدانید 90 درصد اسکلت بندی این تیم جوان در بازیهای آسیایی دوحه حضور نداشتند و بسیار شتابان جمع و جور شدند تا با رهبری وینگوبگوویچ آماده جدال با استرالیا، عربستان و اردن شوند.
واقعیت این است که بسیاری از نفرات این تیم مستعد هستند، اما رایحه میدان های مختلف بین المللی را حس نکرده اند و به قول معروف ، ترسشان نریخته است.
همین ضعف آشکار باعث شد امیدهای ما در بازیهای اخیر کم بیاورند و نتوانند طعم شیرین برد را بچشند.
اگر به فهرست تیم امید و مدعوین دقت کنید، به خوبی در می یابید که این نفرات منهای یکی دو بازیکن ، تجربه کافی ندارند. از سوشا مکانی گرفته تا ابراهیم کریمی ، وحدی امرایی ، علی نظیف کار، اسماعیل نظری ، امید روانخواه و دیگر نفرات تیم ، پیش از رویارویی با حریفان دندان گرد خود، بازیهای تدارکاتی مناسب و اردوهای اروپایی نداشته اند تا ضریب تجربه و روحی و روانی خود را مضاعف کنند.
این در حالی است که رقبای ما، حداقل 15 تا 20 بازی تدارکاتی داشتند و با عزمی جزم به میدان آمده بودند.
طبعا با این شرایط، ساز آنها کوک تر و تیم ما از هارمونی بایسته به دور بود. به واقع باید پذیرفت با این وضعیت کادر فنی و بازیکنان را نباید مقصر اصلی پنداشت ، چون مسوولان که از خواب زمستانی بیدار نشدند و حرف گوش نکردند باید پاسخگو باشند. اتکاء به نتیجه گرایی ، از دست دادن زمان های طلایی و از همه بدتر بی مهری به فوتبال پایه ای باعث شد تیم امید ما مثل سالهای گذشته ، اسیر این عادت بد شود و چوب این غفلت را بخورد.

بازیهای سرنوشت ساز

به گواه مطالب مندرج در شماره های سال گذشته ، بارها و بارها زنگ خطر جدی را به صدا درآوردیم که نشانی المپیک سرراست است و برای رسیدن به آن باید برنامه ریخت و از تجربه تلخ گذشته پند گرفت ، اما متاسفانه گوش شنوایی نبود.

بالا بردن ضریب فنی روحی و روانی بازیکنان شاید بتواند اکسیری شفابخش برای تیم ملی فوتبال امید باشد

اگر مسوولان فدراسیون فوتبال و کمیته ملی المپیک به نتیجه گرایی نمی اندیشند و تیم فعلی را در بازیهای آسیایی دوحه به میدان می فرستادند، به طور قطع تیم امید کشورمان آب دیده و با قدرت می شد و بدون دلهره از نام و نشان حریفان ، به مصاف استرالیا، عربستان و اردن می شتافت.
به هر حال چاره ای نیست و باید این شرایط را تحمل کرد و مهیای نبرد با رقبا در بازیهای سرنوشت ساز آتی شد.
تیم ما 3 بازی حساس دیگر پیش رو دارد که 29 فروردین در شهر امان به مصاف اردن می رود، 26 اردیبهشت در آدلاید میهمان استرالیا خواهد بود و سرانجام 16 خرداد در تهران از عربستان پذیرایی خواهد کرد.
با توجه به آن که عربستان و استرالیا به ترتیب 6 و 5 امتیازی هستند و ما همراه اردن 2 امتیاز اندوخته داریم ، راهی غیر از پیروزی در بازیهای بعدی نداریم.
یادمان باشد از هر گروه ، 2 تیم برتر راهی دور دوم می شوند، بنابراین اگر در دیدارهای پیش رو، جبران مافات نکنیم ، باید با المپیک وداع کنیم و دوباره زانوی غم در بغل بگیریم.

ترمیم نواقص

تاکید کردم که نفرات ما پختگی لازم را ندارند، اما باور داریم در زمان باقی مانده اگر سوای مسائل فنی ، از نظر روانی نیز به خوبی کوچ شوند، یارای مقابله با رقبا ازجمله اردن را دارند.
اردوی سوریه که قرار است پیش از بازی حساس با اردن برپا شود می تواند در این خصوص ، اکسیر شفابخشی باشد.
طبق برنامه قرار بود در دمشق دیداری تدارکاتی با سوریه داشته باشیم که این بازی بیش از پیش می توانست عیار نفرات ما را در خطوط سه گانه آشکار کند.
با توجه به این که سوریه در گروه دوم مدعی است و همگروه ژاپن است ، پس می توانست رقیبی نسبتا مناسب برای ما باشد.
در 3 بازی اخیر آنچه به وضوح نمایان بود، این که کمربند دفاعی از هارمونی و استحکام لازم برخوردار نبود، پیستون های کناری در اعمال تهاجمی مشارکت لازم را نداشتند، هافبک های ما منهای عادل کلاه کج پراشتباه می نمودند و مردان حمله ور، دستپاچه نشان می دادند. به اینها اضافه کنید تکروی های زائد مهرداد اولادی را که قوز بالای قوز شده بود. ترمیم این نواقص و بالا بردن ضریب روحی و روانی بازیکنان می تواند خونی تازه را در شریان های تیم امید ما جاری کند.

رضا میرزاییان