جواد سرکارپور از برنامه سازان قدیمی رادیو پس از اتمام جلسه ارزیابی برنامه های جشنواره در شبکه رادیویی تهران ، برنامه های راه یافته به جشنواره را آسیب شناسی کرد.
کد خبر: ۱۲۷۴۸۱
این تهیه کننده با سابقه رادیو که مدیریت رادیو کرج را در بدو راه اندازی برعهده داشت توجه به محتوا را وجه مهم برنامه سازی رادیویی دانست تا آنجا که غفلت از آن در برخی مقاطع باعث سیرنزولی و دور شدن از توقعات مردم می شود.
وی افزود: یک رسانه همواره باید چهار اصل را رعایت کند. اول گزینش نیروهای جوان و فعال که قابلیت ذاتی و بالقوه ای در ارائه طرحها و ایده های جدید دارند ،دوم آموزش یا بازآموزی برنامه سازان در جهت تقویت دانش آنان ، عامل سوم مجهز کردن امکانات براساس تکنیک های مدرن و در آخر هم تخصیص بودجه براساس محتوای برنامه هاست .
وی افزود: برنامه سازان در انتخاب نام برنامه هایشان از کلمات ترکیبی استفاده می کنند که به لحاظ فنون و صنایع ادبی با هم و نیز با محتوا سنخیت ندارند و به همین جهت عنوان برنامه که نشان از محتوای آن دارد در جذب مخاطب و انتقال پیام با مشکل مواجه می شود.
او استفاده برنامه سازان از موسیقی های غربی و بی محتوا را از دیگر نکات ضعف برنامه های رادیویی دانست و گفت: در حالی که ما موسیقی های اصیل ایرانی و ملودی های زیبا داریم چرا باید برنامه سازان ما به سمت موسیقی بی محتوای غربی گرایش پیدا کنند؛
او همچنین در خصوص ماموریت شبکه استانی تصریح کرد: در اکثر برنامه های رادیو تهران بخشهای متنوعی از جمله نگاه به رویدادهای شهری ، اطلاع رسانی و گزارش از میان شهر تشکیل شده اند، اما این رسالت تنها در دور شدن از روزمرگی قابل اجراست و باید توجه داشته باشیم که اگر بدون توجه به ارزشهای خبری یا نیازهای مردمی برای اطلاع رسانی شهری هم چارچوب مدون و مشخص نداشته باشیم افت کیفی برنامه ها اتفاق خواهد افتاد.
مدیرکل سابق صدای استان ها در ادامه ، زدودن آفت روزمرگی از برنامه ها را منوط به طراحی اتاق فکر و مجهز کردن آن به کارشناسان رسانه و ایجاد بانک اطلاعاتی به روز و جامع دانست که برنامه ساز بتواند براساس مقتضیات روز اخبار را انتخاب و کارشناسی کند.
این تهیه کننده رادیو در پایان به عنوان یک برنامه ساز رادیو یا مخاطب در خصوص مقوله طنز در رسانه گفت: ما باید اول تعریف درستی از طنز داشته باشیم و بعد آن را در برنامه ها اشاعه دهیم چون در خیلی از برنامه ها، زبان فکاهه برنامه ها را به سمت کمدی کردن پیش می برد، نه طنز و تنها با تقلید کردن از یک شخصیت سعی دارند لحظات خوشی را برای مردم رقم بزنند، در صورتی که طنز در ذات خود همراه با پیام است و اگر چه ماهیت آن انتقادی است اما هویت دارد. بنابر این یک طنز خوب باید راهگشای مشکلات یا مسائلی باشد که گریبانگیر مردم است.