رخت نو بر تن امیدها

المپیک مونترال ، آخرین روزنه امید فوتبال ما برای حضور در این رقابت های معتبر بود ؛ اما از آن پس همیشه آرزویمان مثل حباب ترکید و امیدمان ناامید شد.

کد خبر: ۱۲۷۰۱۸

در دوره های گذشته به دفعات با وجود شایستگی ، از حضور در بازیهای المپیک بازماندیم و جالب این که هیچ گاه از این ناکامی ها درس عبرت نگرفتیم و از خواب غفلت بیدار نشدیم. همین نقطه تاریک و بی خیالی ما باعث شد رقبا ، گوی سبقت را بگیرند و چهار نعل بتازند. حالا پس از این همه سال غیبت ، المپیک 2008 پکن را پیش رو داریم و باید برای رسیدن به آن ، از موانع مختلفی بگذریم.
باید کار کرد ، مرارت کشید و خلاصه این که عرق جبین ریخت تا شاید بتوانیم از سد رقبای دندان گردی چون استرالیا ، عربستان و... بگذریم و لباس صعود بر تن کنیم. بنا نداریم بذر ناامیدی بپاشیم ، اما انصافا روزهای بس دشواری پیش رو داریم ؛ روزهایی تعیین کننده و سرنوشت ساز. تا دیروز رقبای سختکوش از جنوب شرقی و غربی آسیا ، حریفان اصلی ما بودند و امروز استرالیا را هم باید به این جمع اضافه کرد. با آمدن استرالیا به جمع آسیایی ها ، اسباب نگرانی مدعیانی چون کره ، چین ، ژاپن ، عربستان ، ازبکستان ، ایران و... فراهم شد ، چرا که فوتبال استرالیا از غنای قابل توجهی برخوردار است و به طور قطع این تیم با آمدن به صف آسیایی ها ، سودای رفتن به المپیک را در سر می پروراند.

تیم امید ما که در گروهی سخت با عربستان ، استرالیا و اردن در دور نخست (گروه چهارم) همگروه است ، مدتی است که سکان هدایتش را به وینگو بگوویچ سپرده است. واقعیت این است که بگوویچ با فوتبال ما غریبه نیست و سالهاست که در کشورمان زندگی می کند و بافت و ساختار فوتبال ایران را بخوبی می شناسد.
این معلم کروات که جانشین رنه سیموئز برزیلی شده ، نیک می داند برای رسیدن به المپیک چین ، باید خون دل بخورد و از جان مایه بگذارد وینگو در اولین آزمون ، تیمش را به مصاف بلاروس فرستاد و با آن که با یک گل شکست خورد اما درسهای خوبی از این بازی دوستانه گرفت و عیار نفرات جوانش را شناسایی کرد.
امارات دومین حریف تدارکاتی تیم بود که از یاران بگوویچ پذیرایی کرد. هر چند امارات تیمی نبود که بتواند اسباب دردسر امیدهای ما را فراهم آورد ، اما به هر حال مصاف با این تیم از جهات بسیاری سودمند خواهد بود.
مهمترین مساله این است که بگوویچ ، خطوط سه گانه تیمش را در آستانه دیدار با استرالیا (9 اسفند - تهران) بخوبی تجزیه و سایه روشن های تیمش را بهتر از گذشته شناسایی خواهد کرد.
بگوویچ در دیدار با بلاروس ، شیوه 1-3-3-3 را برگزید و باید منتظر بمانیم و ببینیم که او در بازی دوستانه امروز با امارات با چه سیستمی کار خواهد کرد.
آنچه او باید مدنظر داشته باشد ، این است که فوتبال استرالیا بی شباهت با فوتبال انگلیسی نیست و باید در فاصله باقیمانده تا 9 اسفند ، تدابیری اتخاذ کند تا در تهران در منگنه قرار نگیرد.
حتما وینگو می داند که از این گروه دشوار فقط یک تیم برتر راهی دور دوم می شود ، بنابراین برتری در خانه و کسب 3 امتیاز در بازی 9 اسفند برای ما اهمیت حیاتی دارد.

توجه ویژه

پس از بازیهای آسیایی دوحه ، امروز و فردا کردن مسوولان کمیته ملی المپیک و فدراسیون فوتبال باعث شد زمان مناسبی را از کف بدهیم. طبق معمول آنقدر این دست و آن دست شد و سر و صدای همه در آمد تا این که آقایان به فکر افتادند.
سیموئز رفت و بگوویچ آمد ، اما تیم امید ما با این رفتن ها و آمدن ها متحول نمی شود و جان تازه ای در کالبدش دمیده نخواهد شد.
تیمی که امروز با بگوویچ در راه آماده سازی گام برمی دارد ، آیینه تمام نمای فوتبال ما در دهه گذشته است و فاقد بلوغ تکنیکی ، تاکتیکی و روانی است ، بنابراین نمی توان این نقطه تاریک و ضعف بزرگ را برگردن کادر فنی انداخت.

امید کشورمان پیش از پیکار حساس با استرالیا ، نیاز حیاتی به حمایت و تقویت دارد تا بتواند به بلوغ تاکتیکی و پختگی بایسته برسد

این تیم از نظر بار فنی در سطح پایینی است و به باور ما باید با حمایت و تقویت روحی و روانی ، توان و داشته های آنان را افزایش داد.
نخستین نماد توجه ، حمایت مقامات کمیته ملی المپیک سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال بود ، به طوری که بازیهای لیگ برتر جابه جا و مقرر شد به منظور تقویت تیم امید ، مسوولان ذی ربط و باشگاه ها آستین همت بالا بزنند و امیدها را بیش از پیش دریابند.
مشکل سربازی برخی بازیکنان در کنار بازیهای دست گرمی باید مدنظر باشد تا ملی پوشان امید برای سفرهای خارجی با مشکل خاصی مواجه نشوند و خلاصه این که همه چیز برای تقویت بنیه روحی این تیم جوان مهیا شود.
به واقع باید سیاست های گذشته را دور ریخت و رختی نو به تن امیدها کرد که به طور قطع این عنایت ویژه می تواند اکسیر شفابخشی برای این تیم باشد.

تجربه بین المللی

نگاهی به فهرست نفرات نشان می دهد ملی پوشان امید را بازیکنانی تشکیل می دهند که از استعداد و توان نسبتا خوبی برخوردارند ؛ اما این مدعوین فاقد پختگی لازم هستند و تجربه بین المللی ندارند.
ای کاش امروز و فردا نمی شد و تا پیش از رویارویی با استرالیا (9 اسفند) حداقل 4 الی 6 بازی تدارکاتی با رقبای خارجی صورت می گرفت تا امیدهای ما شاخصه برتری جویی و اعتماد به نفس خوبی را به دست می آوردند و به بالندگی لازم نزدیک می شدند.
میلاد میداودی ، حسین ماهینی ، احسان خرسندی ، محمد پروین ، سفر شامکانی ، امید روانخواه ، حنیف عمران زاده ، شهرام گودرزی ، عادل کلاه کج ، میلاد نوری در فهرست مدعوین قرار دارند و در صورت رفع مشکل خروجی مهرداد اولادی ، وی نیز به جمع این دسته از ملی پوشان اضافه خواهد شد.
این طیف ، نیاز حیاتی به نوآوری دارد تا بوی هوای تازه را استشمام کند و در منظومه بزرگان آسیا قرار گیرد.
بازی امروز مقابل امارات و پیروزی احتمالی بر این حریف ، حداقل این مزیت را دارد تا خودباوری امیدها را مضاعف کند و به مدد حمایت مسوولان و رسانه ها بتواند با سینه ای سپر و توپی پر خود را مهیای نبرد با استرالیا کند. تا 9 اسفند زمان ناچیزی پیش رو داریم ؛ روزی که باید در تهران پذیرای تیم استرالیا باشیم. نباید ذره ای شک به دل راه داد که باید از هم اینک اسباب خودباوری امیدها را فراهم آورد تا در اولین گام ، آن هم در خانه بتوانیم به یک برد الهام بخش برسیم.
با توجه به این که عربستان و اردن را هم پیش رو داریم و در سرزمین کانگورو هم باید بازی برگشت را با استرالیا انجام دهیم ، برتری در بازیهای خانگی موضوعی حتمی و حیاتی می نماید و این توقع را نباید زیاده خواهی قلمداد کرد.
بالا بردن توان روحی در کنار بلوغ تکنیکی و تاکتیکی ، از وظایف اصلی بگوویچ و دستیارانش به شمار می آید. در واقع در این مدت کوتاه یک تیم نتیجه گرا می خواهیم تا بتوانیم از پس رقبا برآییم.
با این اوصاف باید منتظر ماند و دید که آیا می توان چاره جویی مدلل پدید آورد و رایحه المپیک را حس کرد یا این که این بار هم تیرمان به سنگ خواهد خورد.