به بهانه عدم شرکت آقای محسن آرمین در مناظره : بدعت در قانونگذاری

اشاره شد که به دلیل اعتقاد اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان مجلس به غیرقابل اجرایی بودن طرح که در دو بار رای گیری جلسه علنی روشن گردید و به دلیل اثبات جرم متهم (صداوسیما) در صورت غیبت قاضی(شورای نظارت)و به دلیل جبران اهانت مفروض در یک برنامه نمایشی

کد خبر: ۱۲۵۷۲

)فیلم و سریال( در اولین برنامه بعدی و به مدت دو برابر که حتی قابل تصور ذهنی هم نیست ! تصویر طرح مزبور نوعی بدعت در تاریخ قانونگذاری محسوب می شود هر چند علیرغم ادعای دفاع از حقوق کلیه شهروندان ، مدافعان طرح عملا از موارد بسیار محدود سیاسی و خاص نام بردند اما از آن جهت که علت اصلی این طرح حفظ حرمت اشخاص و شرافت انسانی و جلوگیری از توهین ، افترا، نشر اکاذیب و هتک افراد ذکر شده و این مساله امری بسیار بدیهی ، عقل پسند و منطبق با اصول اولیه انسانی و شرعی می باشد، لازم است توضیحاتی در این باب ذکر شود صداوسیما رسانه ملی کشور و برابر اصول 44 و175 قانون اساسی ، همانند مجلس شورای اسلامی ، دولت و قوه قضاییه در شمول حاکمیت محسوب می شود. به دلیل جایگاه بالای این سازمان ، قوانین مفصل و دقیقی ازجمله قانون اداره صداوسیما، قانون خط مشی صداوسیما، قانون اساسنامه صداوسیما، قانون شورای نظارت بر سازمان صداوسیما، مصوب مجلس شورای اسلامی بر نحوه مدیریت این دستگاه حاکمیت داشته و بر آن نظارت دارند با فرض این که دستگاه های حاکمیت حافظ عرض و آبروی مردم هستند و مجریان این دستگاه ها به دور از مصالح فردی و نفسانی می بایست در چارچوب مصالح ملی انجام وظیفه کنند لذا فرض اهانت و افترا در نگاه اولیه این طرح که ترجمه دیگری از نگاه بدبینانه "فرض بر مجرمیت به عوض برائت " می باشد، نادرست و غیرقابل اتکاست.فراموش نشود که رسانه گسترده ای چون صداوسیما که بیشترین ارتباط را با عامه مردم دارد؛ همواره تحت نگاه تیزبین و منتقد میلیون ها انسانی قرار دارد که با افکار و سلیقه های متنوع و گوناگون برنامه های صداوسیما را ارزیابی و اظهارنظر می کنند.لذا همان گونه که در هیچ یک از قوانین مربوط به تاسیس وزارتخانه ها یا اساسنامه تاسیس یک موسسه در قوای سه گانه برای مسوولان آنها در صورت عدم اجرای وظایف قانونی ، مجازات خاصی تعیین نشده و قوانین عام مجازات اسلامی بر همه آنها حاکم و جاری است ، طبیعی است صداوسیما هم به این لحاظ مانند دستگاه های دیگر رسمی نظام مشمول وحدت رویه فوق می باشد.همین مساله در مورد دستگاه مشابه یعنی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قابل ذکر است که آیا فیلمهای سینمایی و یا برنامه های نمایشی مثل تئاتر می توانند از طرح جدید تبعیت نمایند یا خیر؛اگر نمی توانند پس چه فرقی بین این برنامه ها و برنامه های صداوسیما وجود دارد و اگر می توانند و باید مشمول این طرح می شدند، پس چرا آنها را مستثنی کردند؛ برنامه های تولیدی صداوسیما پس از طی مراحل مختلف و نظرات کارشناسی و نظارتی فراوان و منطبق بر بسیاری از دستورالعمل های ابلاغ شده جهت پخش از آنتن ارسال می شوند که ذکر مسیر دقیق آن و حساسیت های فراوانی که به لحاظ امنیتی ، اجتماعی ، فرهنگی ، سیاسی ، اقتصادی ، مذهبی ، قومی ، آموزشی در این رابطه وجود دارد، از حوصله این مقاله خارج است.بارها برنامه های خاص تولیدی که توسط مسوولان رده بالای سازمان و تحت نظارت مستقیم آنان تولید شده در هنگام پخش با مشکل مواجه گردیده اند و کارشناسان دقیق و خبره پخش با ذکر دلایل و مستندات منطقی ، مدیران رده بالاتر را متوجه اشکالات ویژه ای کرده اند که آنان غافل از آن بوده اند. این موضوع چندین بار برای نگارنده پیش آمده که نهایتا تسلیم نظرات کارشناسی و دقیق آنها شده ام . موارد نادری نیز اتفاق افتاده که یک فیلم داستانی و حتی یک سریال تولیدی با رعایت همه موازین محتوایی و هنری و تطبیق با کلیه قوانین و دستورالعمل های موجود، به دلیل شرایط خاص اجتماعی سیاسی و حتی برداشت های بسیار ویژه و احتمال ناچیز ضربه به وحدت ملی از پخش آن خودداری شده است . همواره مدیریت سازمان به این لحاظ مورد سوال بسیاری از هنرمندان ، فیلمسازان و تهیه کنندگان داخل مجموعه بوده و هستند که متاسفانه یا خوشبختانه هیچ انعکاسی در بیرون سازمان و محافل سیاسی ندارد.این موارد حاکی از درک عمیق جایگاه سازمان توسط مدیران آن می باشد که با توجه به گستردگی مخاطبان بویژه در سالهای اخیر و تنوع شبکه های رادیویی و تلویزیونی این حساسیت ها صد چندان شده است صداوسیما به فرموده امام راحل )ره ( دانشگاه عمومی است مطابق مواد5 و10 قانون خط مشی : "صداوسیما باید به گسترش آگاهی در سطح جامعه در زمینه های گوناگون مکتبی ، سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی ، اقتصادی و نظامی کمک کند و موظف است به منظور نفوذ در اندیشه و احساس جامعه ، پیام خود را حتی الامکان با استفاده از بیان غیرمستقیم و در قالبهای جذاب و هنری ، متناسب با احوال و روحیات اقشار مختلف جامعه عرضه نماید بدیهی است برای تحقق رهنمودهای فوق ، صداوسیما ناگزیر از نقد احوالات اجتماعی رویه های غلط و ناپسند اخلاقی و تقبیح عادات زشتی است که بایستی جامعه را از آنان پاک کرد.بدون تردید، افراد، اقشار و یا گروههای بسیار خاص و محدودی در جامعه ممکن است خود را مشمول این نقد محسوب کرده به جای بازنگری در رفتار، به بهانه ایراد اهانت به آنان ، مرتبا متقاضی فرصت از صداوسیما برای جبران اهانت مفروض باشند حقیقتا معیار و ملاک این "اهانت " چیست؛آیا در قانون جدیدالتصویب کوچکترین اشاره ای به این ملاک ها و معیارها شده است؛ به طور مثال اگر در صداوسیما در خصوص مساله "امر به معروف و نهی از منکر" به عنوان یکی از اهداف اصلی رسانه تولید برنامه شود، همواره باید از سوی طرفداران "منکر" و مخالفین معروف تهدید به شکایت شده و زمانی طولانی را برای تبلیغ افکار و عقاید آنان اختصاص داد؛ در کجای این قانون "معروف " و "منکر" تعریف شده است شورای محترم نظارت بر سازمان صداوسیما که مجبور خواهد شد دهها و شاید صدها شکایت را که البته بخشی از آن تولیدی احزاب و گروههای سیاسی خواهد بود بررسی کند با چه ملاک و معیاری بررسی و قضاوت خواهد کرد؛پس به این ترتیب مشکل با شکایت حل نمی شود و این رویه عمومی و مقبول صداوسیما است که می تواند بهترین پشتوانه برای انجام وظایف قانونی خود باشد این که محدوده اعمال این قانون در بین آحاد مردم چگونه است ، از بحثهای شیرین و کاملا اختلافی در سطح موافقان و مدافعان طرح در مجلس بود.بعضی دوستان در جلسات کمیسیون فرهنگی ، محدوده این طرح را حفظ در حد نمایندگان مجلس ، شخصیت های سیاسی و افراد برجسته فرهنگی ، سیاسی در نظام و به قول ظریفی " شهروند درجه یک " می دانستند و بعضی دیگر معتقد بودند این قانون دیگر افراد جامعه و یا به عبارتی شهروند درجه دو را نیز شامل می شود.هر چند که عملا مورد اول نیت اصلی قاطبه نمایندگان موافق طرح است اما با توجه به این که قانون بایستی جامع و مانع بوده و همچنین در کلیه زمانها صادق و قابل اجرا باشد، بدون تردید حداقل وجه اجرایی آن لحاظ شده است در این خصوص و همچنین توان و جایگاه شورای نظارت به عنوان مرجع رسیدگی به این شکایات بیشتر سخن خواهیم گرفت.