جایگاه مقبول «فوق‌لیسانسه‌ها»

مجموعه تلویزیونی «لیسانسه‌ها» در فصل نخست به دلیل برخی جذابیت‌های موضوعی و استفاده از بعضی چهره‌های شناخته‌شده و مستعد عرصه تئاتر، سینما و تلویزیون توانست با مخاطبان رو‌به‌رو شود و در دوران در واقع قحطی آثار قوی و درجه یک طنز در تلویزیون این مجموعه در جایگاه مقبولی ایستاد. اقبال به نسبت عمومی از «لیسانسه‌ها» سبب شد تا صحت فصل‌های دیگری از این سریال را در دستور کار خود قرار دهد و هم‌اکنون سریال طنز فوق‌لیسانسه‌ها در حال پخش از تلویزیون است. مجموعه‌ای که به‌رغم حضور برخی عوامل کاربلد و حرفه‌ای به‌ویژه تعدادی از بازیگران بااستعداد اما از منظر موضوعی چندان پربار و بامحتوا نیست. درواقع بسیاری از موضوعاتی که در این سریال دستمایه قرار گرفته، بسیار ساده و پیش پا افتاده است.
مسائلی که می‌توانست ضمن رعایت جنبه‌های طنز و شوخی، بعد انتقادی رویدادهای اجتماعی و برخی از آدم‌ها را پر رنگ کند. از همین رو می‌بینیم در چندین قسمت از این سریال همچنان مسائل پیرامون زورگوها بدون هیچ نوع تحلیل و ریشه‌یابی یا عمق‌نگری به این قضایا مطرح می‌شود. بعضی از شوخی‌هایی که توسط شخصیت های اصلی این سریال ارائه می‌شود، تکرار کارهای خود سروش صحت است. یعنی نوآوری کمتر به چشم می‌خورد؛ چه در زمینه موضوعات و چه در زمینه کارگردانی و صحنه‌آرایی. از همین رو جای تحلیل و بررسی مسائل اجتماعی و انتقادی در فوق‌لیسانسه‌ها خالی است. با این احوال آنچه ارائه می‌شود، چهره‌ای که از سه شخصیت اصلی این سریال ارائه داده است، چهره چندان طبیعی و نرمال نیست. در واقع مخاطب با سه شخصیتی رو‌به‌رو می‌شود که پیش از آن‌که دارای ابعاد شناخته‌شده شخصیتی و انسانی باشند، رویه عملکرد و گفتار و برخوردهای آنان شبیه آدم‌های خل‌وضع است که این به ایجاد ارتباط مثبت مخاطب با این سریال لطمه بسیاری وارد می‌کند. در مجموع در شرایطی که مدت‌هاست تلویزیون در زمینه تولید آثار طنز و کمدی کم‌کار است، فوق‌لیسانسه‌ها توانسته با سرگرم‌سازی نسبی مخاطب و استفاده از برخی طنازی‌ها و شوخی‌ها مخاطبان را جذب کند.

جبار آذین

منتقد تلویزیون و سینما