آن خـــــانــــه آبـــــاد

در خانه استاد نصیریان اما از هیچ‌کدام اینها خبری نبود؛ نه از کم نوری و آشفتگی ذاتی یا عامدانه خبری بود،‌ نه از حیوانات خانگی یا آثار تزئینی و پر طمطراق.
در این خانه نه از دود خبری بود و نه هیچ شیء شماتیک دیگری که اصرار به فریاد زدن حرفه و پیشه استاد داشته باشد. هنرمند بودن و مهم‌تر از آن بازیگر بودن صاحبخانه، نمودش را به هیچ‌کدام از عناصر این خانه تحمیل نکرده بود و به نظر می‌رسید چیدمانش از تمام کلیشه‌های رایج هنری عبور کرده و به سادگی، زیبایی و نظم رسیده است.
روح حاکم بر خانه استاد نصیریان، شکل میزبانی او و همسرش، لوازم منزل و چگونگی چینش آنها، کتابخانه و کتاب‌هایش، حتی نور و روشنایی خانه، حضور در محضر یک دانشمند فرزانه، ادیب فرهیخته یا مثلا پزشکی آزموده را تداعی می‌کرد. گویی تمام خانه، آدم‌ها و حتی هوایش از زیست یک انسان دقیق، منضبط و سختکوش متاثر بودند.‌

آذر مهاجر

روزنامه نگار