سینما حق تمام ایران است

اگر سالن‌های سینمایی در دهه‌های گذشته مورد پسند قشر وسیعی از مردم بود، امروز دیگر با فرسوده شدن تجهیزات این سالن‌ها، تغییر جغرافیای شهری و آشنایی مردم با مدرنیسم، این سالن‌های قدیمی از رده خارج شده و دیگر کشاندن مردم به این سالن‌های رنگ و رو رفته کاری سخت و دشوار است.
بدون شک علاقه‌مندان به سینما، آتش‌سوزی سینما شهرفرنگ سابق را خوب به خاطر دارند. نابود شدن این سینمای خاطره‌انگیز هر چند بسیار تلخ بود، اما در نتیجه تغییری در شیوه سالن‌سازی به‌وجود آورد که به نفع سینما شد.
در نتیجه همان آتش‌سوزی بود که کلنگ احداث سینما آزادی و ساخت مجموعه‌ای از پردیس‌های سینمایی توسط شهرداری تهران به زمین زده شد و پردیس سینمایی آزادی با توافق شهرداری تهران و حوزه هنری محلی شد برای تماشای فیلم به شیوه‌ای که تا آن روز شهروندان تهرانی تجربه‌اش نکرده بودند.
از آن به بعد مجتمع‌های تجاری با اشتیاق و رغبت، بخشی از فضای تجاری خود را به ساخت سالن‌های سینمایی اختصاص می‌دادند و از این طریق بود که چرخه نامتوازن اکران فیلم‌ها شکل و شمایل بهتری به خود گرفت.
اما هنوز که هنوز است خیلی از سینماداران شهرستانی بابت ساخت پردیس‌های سینمایی و سالن‌های فرسوده‌شان با مشکل مواجه هستند؛ مشکلاتی که برخی از آنها به‌دلیل دور از مرکز واقع شدن این سینماها انعکاس چندانی در رسانه‌ها نمی‌یابند.
البته انتظار بیهوده‌ای است اگر توقع داشته باشیم سازمان سینمایی یک تنه تمام بودجه لازم برای خرید تجهیزات سالن‌های سینمایی و بازسازی‌شان را در کل کشور فراهم کند.
در چنین شرایطی ‌باید تمام نهادهای ذی‌ربط در یک شهرستان یا استان وارد میدان شوند و به ساخت یا تجهیز سالن‌های سینمایی مبادرت بورزند و البته دولت به عنوان متولی سینما زمینه‌ای فراهم کند تا بخش خصوصی هم وارد عرصه پردیس‌سازی یا بازسازی سالن‌های فرسوده سینما شود.
اگر جریان عمومی کشور به سمت بهینه‌سازی باشد و تعداد سینماهای بیشتری در کشور ساخته شود و به تبع آن سینماهای چندسالنه در کشور هم افزایش پیدا کند، قطعا شاهد برطرف شدن بخشی از محرومیت‌های فرهنگی در شهرهای کوچک خواهیم بود.

ساناز قنبری

سینما