مجریان جوان و اجرا های متفاوت

: در سینما و تلویزیون توصیف جالبی از کارهای سخت وجود دارد. فیلمسازان مختلف همه با این عقیده موافق هستند که کار کردن با کودکان بسیار سخت و مشکل است.

کد خبر: ۱۱۹۵۳۲

البته این سختی تنها محدود به زمانی که قرار است فیلمی با حضور این قشر ساخته شود نیست ، بلکه اساسا ساخت برنامه برای این قشر کار بسیار سختی است. آنها با دنیای بزرگسالان فاصله زیادی دارند و کار کردن با آنها باید همراه با جزئیات و ریزه کاری های متعدد باشد.
کار زمانی سخت تر می شود که قرار باشد پیام های اخلاقی و اجتماعی هم در برنامه رعایت شود. به همین دلیل است که برنامه های این قشر همواره با حساسیت خاصی از سوی مسوولان سفارش داده می شود. یکی از شکلهای ساده برنامه سازی برای قشر کودک و نوجوان استفاده از مجری به عنوان محور برنامه است.
یک شخصیت زنده و پویا بهتر از هر اثر نمایشی دیگری می تواند پیام و منظور اخلاقی اجتماعی خاصی را به مخاطب منتقل کند. برنامه های مجری محور می توانند سالهای سال ادامه داشته باشند و طی مدت می توان مجری را برای مخاطب «جا» انداخت و میان او و مخاطب صمیمیت ایجاد کرد. شاید به همین دلیل باشد که همه ما خاطرات خوشی از مجریان تلویزیونی داریم.
مجریانی همچون گیتی خامنه ای و الهه رضایی که در سالهای دور با کلام خواهرگونه خود محبوب ما بودند. البته الگوی این نوع اجرا بعدها دچار تغییر شد. از سالهای میانی دهه 70 با برنامه نیمرخ در گروه کودک و نوجوان شبکه یک سیما ، شکل تازه ای از اجرا آغاز شد که بسیار متکی به بازیگری بود.
کامیار اسماعیلی ، امیرحسین مدرس ، حسین رفیعی ، نیما فلاح و... چهره هایی بودند که با این نوع اجرا محبوب شدند. تا امروز که داریوش فرضیایی یا همان «عمو پورنگ» به یک چهره بسیار محبوب تبدیل شده است. عمو پورنگ نیز درواقع دنباله همان اجراهای قبلی است که در آن مجری به جای آن که بر روی یک صندلی ثابت بنشیند و با مخاطب حرف بزند ، در حال حرکت است و با گرفتن لحنهای مختلف تلاش می کند تا نقش شخصیت های گوناگون را بازی کند.
این همان شیوه ای است که سالهاست در برنامه سازی مورد استفاده قرار می گیرد و گاه مجری ساعتهایی طولانی مخاطب را با حضور خود سرگرم می کند. البته عمو پورنگ ویژگی های دیگری هم دارد که او را از مجریان دیگر متمایز می کند.
او در اجراهای خود تلاش می کند تا علاوه بر لحن و بیان موثر خود که ثمره حضور در رادیو است و در اجرای بسیاری از گویندگانی که از رادیو آمده اند یک حسن محسوب می شود تقریبا از تمامی اجزای بدن خود برای اجرا استفاده کند. حرکتهای متعدد او ، شیطنت ها و حتی در برخی مواقع حرکات بچگانه او همه و همه در خدمت یک اجرای دوست داشتنی برای بچه ها قرار می گیرد.
شاید یکی دیگر از علتهای موفقیت برنامه او این است که در این برنامه مخاطب با یک آدم بزرگ مواجه است که در بسیاری از حرکات و واکنش های خود یک کودک محبوب و دوست داشتنی است. تجربه هم نشان داده که بچه ها همیشه از دیدن آدم بزرگی با این مشخصات استقبال کرده اند. این مساله یادآور همان ضرب المثل مشهور است که: چون سر و کار تو با کودک فتاد.... این مساله با یک تضاد خاص هم دیدنی می شود. در کنار عمو پورنگ شخصیت دیگری به نام «امیرمحمد» قرار گرفته است.
کودکی که رفتاری کاملا بزرگسالانه دارد و حرفهای بزرگ می زند و تنها از آدم بزرگ بودن یک «سبیل» مردانه کم دارد. عمو پورنگ یکی از شخصیت های تلویزیونی است که در این رسانه کشف شد و به محبوبیت رسید. شاید به جرات بتوان گفت که او در سالهای اخیر در حد و اندازه یک پدیده هم مطرح بوده است.
اگرچه این مساله در ورزش سابقه زیادی دارد ، اما کمتر پیش آمده که در سینما و تلویزیون غیبت یک بازیگر یا مجری سیل شایعات مختلف درباره او را به دنبال داشته باشد. در دنیا ، رسانه ها سرمایه گذاری زیادی را انجام می دهند تا چهره ای را به این نقطه برسانند. مهم از این به بعد ماجرا است. آیا پورنگ تا ابد تنها در حد یک مجری تلویزیونی باقی خواهد ماند؛