برنامههای مرتبط با تئاتر پیشتر هم داشتهایم، ولی بیشتر این برنامهها که هفتگی بودهاند، کاملا تخصصی و با نگاه تحلیلی مختص تئاتربینهای حرفهای بودهاند و نه مطلوب مخاطب عام. اگر میخواهیم از طریق برنامههای تلویزیونی به رشد شعور مخاطب درباره مادر هنرهای نمایشی کمک کنیم باید برنامههایی داشته باشیم که هفتهای حداقل دو تا سهبار روی آنتن بروند تا مخاطب مدام به فکر تئاتر بیفتد. قالب این برنامهها هم باید به صورت ترکیبی باشد یعنی از معرفی نمایش تا گفتوگوهای جذاب و گزارشهای مرتبط در آنها باشد.
تولید تلهتئاتر براساس داستانهای مشهور و نویسندگان معروف با حضور بازیگران شناخته شده تئاتر نیز انگیزهای ایجاد میکند برای تماشاچیانی که با تئاتر آشنا نیستند، بلکه با فضای کلی این هنر آشنا شوند و به تدریج به سمت تئاتر بیایند.
در سالهای اخیر کم نداشتهایم برخی تئاترهای معروف که حین اجرا در تالارهای مختلف ضبط شده و در شبکه خانگی توزیع شدهاند. برخلاف برخی که گمان دارند با پخش این نسخهها در تلویزیون میشود ارتقای فهم نمایشی مخاطب تلویزیون کمک کرد، من فکر میکنم این نسخهها به درد تلویزیون نمیخورد چون فارغ از مشکلات ممیزی لباس، کارگردانی و تصویربرداری برای این گونه آثار، برای قاب تلویزیون نیست و بیشتر به کار آنها میآید که تئاترها را دیدهاند و میخواهند نسخهای هم برای آرشیو داشته باشند.
برای جلب مخاطب تلویزیون باید به سمت تولید حرفهای تلهتئاتر با حضور گروهی حرفهای برویم که هم تلویزیون را میشناسند و هم تئاتر را. برای شروع هم بهتر است به دغدغههای مشترک پر و بال دهیم و به سمت بازیگرانی برویم که هم تجربه فعالیت در تئاتر را دارند و هم تجربه فعالیت در تلویزیون را.
سینا رازانی
بازیگر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم