در مذمت بریز و بپاش‌های نمایشی

حالا در این شرایط این‌که ببینیم به جای کمک و همراهی با خانه تئاتر، بودجه‌های عمومی را صرف حمایت از افراد و گروه‌های خاص می‌کنند ناراحت‌کننده است.

ما اگر می‌خواهیم هنرمان قدرت بگیرد و هنرمندانمان بازیچه دست احزاب و جریانات نشوند باید صنوف هنری را تقویت کنیم و اگر صنوف قوی شوند در آن صورت هنر مملکت رشد خواهد کرد. حالا در شرایطی هستیم که انگار مستقیم یا غیرمستقیم بناست قدرت را از صنف بگیرند چون بدنه صنف، منتقد مدیران هنری هستند مدیران انتظار دارند چون بنا به وظیفه‌شان از صنف حمایت می‌کنند پس اعضای صنف هم ایرادات آنها را بازگو نکرده و کلمه‌ای جز در مدح و ثنای آنها مطرح ننمایند اما این راه نادرستی است.

اگر بدنه صنوف هنری بر مدیران به خاطر تصمیمات غلطشان نقد می‌کنند راهش شنیدن درست نقد و تلاش برای اصلاح است. مدیرانی که نقدها را می‌شنوند همواره با روی باز با اقبال جامعه هنری روبه‌رو
بوده‌اند.

در صنوف دیگر دیده‌ایم که کمترین روند غیرصنفی با برخورد شدید صنف روبه‌رو می‌شود و همگان نیز به صنف احترام می‌گذارند؛ آیا دیده‌اید کسی بتواند بدون جلب نظر صنف نانواداران بتواند نانوایی بزند قطعا نه! یا آیا کسی بدون جلب نظر صنف تاکسیرانان می‌تواند تاکسی‌دار شود؟ بدیهی است که امکان این امر وجود ندارد چون صنوف قوی شده‌اند و اگر مدیران حمایتی از صنف می‌کنند انتظار شنیدن گلایه‌ها را هم دارند.

در صنوف هنری ولی عادت شده که هر مدیری که کمترین کمکی می‌کند انتظار دارد خودش را از دایره نقد مصون بدارد؛ این تصور اشتباهی است.

مدیران هنری باید بدانند که حضورشان در گرو حضور اهالی هنر است و اگر هنر و هنرمند نباشد آنها هم نخواهند بود؛ پس بهتر است آستانه تحملشان را بالا ببرند و به وظایف خود در برابر صنف عمل کنند. معنی ندارد که بعد از این همه سال فعالیت هنری هنوز هنرمندان ما یک بیمارستان جامع درمانی نداشته باشند. مدیران هنری! به جای تقابل با نقد، اندرزهای صنفی را جدی بگیرند و طرفدار صنوف قدرتمند باشند.

بهزاد فراهانی

بازیگر و کارگردان