شگفتی‌های پایان‌ناپذیر این جام

یکی از تیم‌هایی که می‌شد حذفش را حدس زد، آرژانتین بود. این تیم با کوهی از مشکلات به روسیه رفت. اختلافات داخلی تیم، دو دستگی بازیکنان در مورد شیوه بازی تیم و بازیکنانی که به فهرست کلی و ترکیب اصلی راه پیدا نمی‌کنند و اختلاف بازیکنان با سرمربی، تیمی ناهماهنگ به‌وجود آورد که شایستگی بالایی برای ماندن در جام نداشت.

ژاپن را بهترین تیم در میان آسیایی‌ها دیدم. نه به این دلیل که بر خلاف دیگر آسیایی‌ها، یک مرحله بالا آمد. این تیم شجاعتی مثال‌زدنی و تحسین‌برانگیز داشت. آنها در بازی با بلژیک پا به پای یکی از بهترین‌تیم‌های دنیا بازی کردند. استفاده از فضاهای مناسب زمین، گردش توپ در همه نقاط و ارائه یک فوتبال کامل موجب شد این تیم مورد تمجید رسانه‌های دنیا قرار بگیرد. من فکر می‌کنم اگر این تیم کمی بی‌تجربگی نمی‌کرد، خیلی راحت از این بازی برنده بیرون می‌آمد. آنها در طول این بازی و در کل جام، به‌دنبال فوتبال زیبا بودند. آنها حتی وقتی در بازی آخر، 2 بر صفر از بلژیک پیش بودند کیفیت خود را پایین نیاوردند و ضدفوتبال بازی نکردند.

درباره آینده جام تمایلی ندارم پیش‌بینی کنم چون اعتقادی به پیش‌بینی در فوتبال ندارم. با این حال برزیل را تیم خوبی دیدم. خوب نه رویایی مثل برزیل 70. فکر می‌کنم نقطه ضعف این تیم، علاقه نیمار به جدا شدن از تاکتیک تیمی و ارائه کارهای انفرادی است. بلژیک را تیم منضبط و قدرتمندی دیدم. اما در مجموع باید بگویم این جام یک تیم فوق‌العاده نداشت که از هر نظر کامل باشد. هر تیمی را که بررسی می‌کنیم به یک یا چند نقطه ضعف می‌رسیم. امیدوارم بازی‌های مرحله یک‌چهارم نهایی، آغاز دیدارهای مهیج و نفسگیر جام باشد و به این تورنمنت، هیجان بدهد. تورنمنتی که تا اینجا شگفتی‌های بسیاری داشت و شاید باز هم ادامه داشته باشد.

امیر حاج رضایی | کارشناس فوتبال