با بیماری «مِنیرز» آشنا شوید

برای تشخیص این بیماری، پزشک سوالاتی در مورد دفعات، طول مدت، شدت و ویژگیهای حملات، همچنین مدت زمان افت شنوایی یا تغییرات آن، تجربه تینیتوس یا پُری در یک یا هر دو گوش از بیمار میپرسد.
همچنین سابقه ابتلا به بیماریهای دیگر مانند اوریون یا عفونتهای شدید التهاب چشم، اختلال خود ایمنی (فعالیت بدن بر علیه خودش) یا آلرژی و یا جراحی گوش در گذشته را جویا میشود.
دیگر پرسشهای پزشک شامل موارد دیابت، فشار خون بالا، کلسترول بالا، تیروئید، اختلالات هیجانی یا نورولوژیک است.
آزمایشات نیز برای بررسی از نظر ابتلا به این بیماریها صورت میگیرد. با تکمیل اطلاعات از سابقه بیمار، تستهای تشخیصی جهت کنترل شنوایی و اعمال تعادلی انجام میشود.
برای سنجش شنوایی، یک آزمایش آدیومتریک یا شنوایی سنجی و به منظور بررسی وضعیت تعادل یک ENG یا الکترو نیستاگموگرافی (ثبت حرکات غیرارادی و تکراری چشم) صورت میگیرد.
برای این کار در یک اطاق تاریک الکترودهایی نزدیک گوش بیمار قرار داده شده سپس هوا یا آب گرم و سرد به کانال گوش وارد میشود.
از آنجا که چشم و گوش از طریق سیستم عصبی همزمان با هم کار میکنند ، سنجش حرکات چشم برای آزمایش سیستم تعادلی به کار میرود. تقریبا در حدود 50 درصد بیماران ، تعادل در گوش درگیر شده ، کاهش مییابد.
تست دیگر تحت عنوان سکوی تعادل یا تست چرخشی نامیده میشود که برای ارزیابی سیستم تعادلی مورد استفاده قرار میگیرد.
الکتروکوچلئوگرافی (سنجش پتانسیل الکتریکی ایجاد شده در گوش داخلی) (ECOG) نیز افزایش فشار مایع گوش داخلی را در برخی موارد نشان میدهد.
گاهی سیتی اسکن و ام.آر.آی هم برای اطمینان از عدم وجود تومورهایی که باعث افت شنوایی میشوند لازم است.
توصیههای مفید برای کاهش اثرات بیماری:
- پرهیز از کافئین، الکل، سیگار، استرس و خستگی مفرط
- تغذیه مناسب
- خواب کافی
- فعالیت بدنی
پس از تشخیص ، کاهش مصرف نمک و دریافت قرص مدر توصیه میشود تا از دفعات حمله بیماری بکاهد.
کاهش نمک و مصرف به موقع دارو نقش مهمی در کنترل بیماری دارد و بالاخره داروهای ضد سرگیجه مانند آنتی ورت و والیوم گاهی در تسکین موقت علائم موثرند و داروی ضد تهوع نیز در برخی موارد تجویز میشود.