شکستن سنت 55 ساله

سال گذشته از قطر به رقابت های جهانی 2006 ژاپن نرسیدیم. حسرت خوردیم از این که به اشتباهات لحظه ها باختیم ؛ اما دیگر نباید زانوی غم بغل بگیریم.

کد خبر: ۱۱۳۴۷۵

تیم ملی بسکتبال رویداد مهمی پیش روی دارد. این بار هم به قطر می رویم ، ولی برای زدودن خاطرات تلخ تابستان 1384.
کار سختی است ، اما نباید گفت هرگز. هیاهوی یکماهه لیگ برتر بسکتبال و بعد سکوت. چند روز پس از ورود به نیم فصل لیگ ، تیم ملی با سفر به کازان روسیه این سکوت را شکست و دنباله ماجرا همان بود که روزهای بعد در رسانه ها و مطبوعات انعکاس یافت. باختهای تیم ملی در روسیه ، مقدمات حرف و حدیث های متعددی درباره فردریک اونیکا، سرمربی تیم ملی را به وجود آورده بود. مهمترین بخش از حرفهای منتقدان ، جایگزین کردن گزینه های داخلی به جای مرد نیجریه ای بوده است ، اما موضعگیری صریح محمد مشحون ، رئیس فدراسیون بسکتبال و حمایت وی از اونیکا به شایعات خاتمه داد. منتقدان اونیکا نتیجه نگرفتن این مربی در رقابت های جوانان قهرمانی آسیا با تیم جوانان کشورمان را دستمایه مطالب خود ساخته بودند. پس از موضعگیری فدراسیون در قبال منتقدان ، فعالیت تیم ملی زیر نظر اونیکا از سرگرفته شد. مرد نیجریه ای با دعوت از 23 بازیکن کارش را در تالار بسکتبال مجموعه ورزشی آزادی آغاز کرد. بسکتبال ایران پس از غیبت در دوره قبل بازیهای آسیایی ، مصمم به شرکت در رقابت های دوحه است.
کمیته ملی المپیک نظرش را درباره تیمهای مدال آور بصراحت اعلام کرده و با این که بسکتبال ، قولی راجع به مدال آوری نداده ، اما جزو تیمهای شرکت کننده در رقابت های دوحه قرار گرفته است. پیش بینی درباره آنچه اتفاق خواهد افتاد یا نه ، واقعا دشوار است. بسکتبال آسیا در چند سال اخیر دگرگون شده است. قطبهای سنتی ، بازگشت مجدد به عرصه رقابت های مختلف داشته اند. از طرفی عربها، قدرت بسکتبال را به تعادل کشانده اند. در رقابت های جهانی 2006 ژاپن ، چین و ژاپن نماینده های شرق و قطر و لبنان قدرتهای بسکتبال قاره کهن از غرب بوده اند. اگرچه ژاپنی ها با تبصره میزبانی وارد یک میهمانی جهانی شده بودند، اما حضور به تنهایی نیز تجربیات گرانبهایی برای بسکتبال این کشورها به همراه داشته است.
لبنان از زیر آتش جنگ صهیونیست ها به دیگر کشورها برای برپایی اردوهای آماده سازی پناه می برد و در اوج رقابت های جهانی از سد فرانسه می گذرد. قطر بدون یاسین اسماعیل محمود به صف رقیبان زد، اما زور نداشت و آنچه برایش حاصل آمد تجربه بود و بس . آنها حالا از هر سو تجربه اندوخته اند. سال گذشته میزبان جام ملتهای آسیا بودند، به جام جهانی رفتند و اینک یک بار دیگر میزبان هستند و البته مدعی شماره یک. در قسمت شرق آسیا، چین حسابش جداست. اما کره جنوبی برای اعاده حیثیت وارد مسابقه های دوحه می شود. بازیهای متزلزل آنها کار دستشان داده بود تا جایی که با کسب عنوان چهارم بازیهای ملتهای آسیا در دوحه ، قطر را ترک کرده بودند. با ژاپنی ها باید مراقب باشیم. 3 بازی تدارکاتی در خاک ژاپن نیز بیشتر این موضوع را به ما یادآور شد. پس از این تیمها نیز تازه می رسیم به چین تایپه و اردن که هر کدام قصه جداگانه ای دارند و جزو تیمهای ادواری آسیا به شمار می روند. گاهی خوب و گاهی بهتر. در این نوشتار نمی خواهیم تیمهای آسیایی را بررسی کنیم بلکه فقط به فضای حاکم بر رقابت های دوحه اشاره ای از دور می افکنیم ؛ رقابت هایی که می تواند سرآغاز تحولی عظیم در بسکتبال ایران باشد. پس از شکست تیم جوانان قهرمانی های گذشته تا حدی کمرنگ شد، بنابر این حضور موفق تیم ملی بسکتبال می تواند ثابت کند، افتخارات پیشین را تنها اتفاقات رقم نزده بود. انتظار موفقیت داشتن ازتیم ملی بجاست.
معقولانه است. جمعی از برترین های بسکتبال ایران در 6سال گذشته با هم دریک تیم جمع شده اند. این بار بزرگتر، با تجربه تر و پخته تر. مربیان باشگاهی کارهای زیادی برای تک تک این نفرات کرده اند. نفرات صباباتری ، پتروشیمی بندرامام ، پیکان و چند تن دیگر، از برترین های بسکتبال ما به شمار می روند و فردریک اونیکا برای انتخاب هر بازیکنی با هر شرایطی مشکل چندانی ندارد.
شاید بزرگترین مشکل مرد نیجریه ای بازیکن پست باشد که پس از آسیب دیدگی جابر روزبهانی باید با حامد حدادی سر کند. حدادی در لیگ برتر شرایط خوبی داشته است ، اما باید بتواند خارج از کشور، بازیهای خوبش را تداوم دهد.
او می تواند اطمینان بیشتری در تیم ملی به وجود آورد.
با آسیب دیدگی حامد سهراب نژاد و پویا تاجیک ، چهره های دیگری وارد اردوهای تیم ملی شده اند. مهدی عسکرنژاد، موسی نبی پور، علی دورقی که روی این 2نفر فدراسیون نظر خوبی دارد و تاکنون چند سفر بین المللی را تجربه کرده اند. اونیکا منتظر رسیدن تاجیک است. سهراب نژاد که به دوحه نمی رسد، اما تاجیک در تمرین های روزهای اخیر، بازگشت امیدوارکننده ای داشته است. مردان بلندقامت تیم ملی باید بر قدرت تکنیکی شان بیفزایند. رقبای تیم ملی در بازی پستها، صاحب مردان بلند قامت و دارای شرایط تکنیکی خوبی هستند. در بازی بیرونی بویژه در گارد راس نباید تغییرات زیادی را از سرمربی نیجریه ای تیم ملی انتظار داشت . امیر امینی ، مهدی کامرانی ، جواد داوری و حتی در صورت نیاز سامان ویسی نامهایی نیستند که از آنها گذشت چون در فرصت باقی مانده این نفرات صاحب تجربیات بیشتر بین المللی هستند. حضور آرن داودی جوان خوب ذوب آهن در اردوی تیم ملی هم این باور را که تیم ملی بازیها و بازیکنان خوب لیگ را زیر ذره بین دارد، تقویت کرد ؛ ولی جوانانی مثل آرن باید بیشتر اردو ببینند. بالهای تیم ملی قدرت لازم آمیخته با تجربه کافی دارند. سامان ویسی در دوره قبل لیگ برتر و بازیهایی که امسال برای پتروشیمی بندرامام انجام داد، به بازیکن کامل تبدیل شده است.
صمد نیکخواه بهرامی ، حامد آفاق ، ایمان زندی و آیدین نیکخواه بهرامی با ویژگی های بازی داخلی از جمله نفراتی هستند که می توانند تیم ملی را در بازیهای دوحه به سرانجام مقصود برسانند. باز هم می گوییم تیم ملی با همه این نفرات به اضافه علیرضا هنردوست ، محمدرضا عامل خبازان و کرم احمدیان تیم کم تجربه یا میدان ندیده ای نیست. حتی برای روزهای پیش از بازیهای دوحه هم سفرها و بازیهای خوبی تدارک دیده شده است. تا پیش از این ، بازیهای تدارکاتی تایلند و سپس ژاپن بود و بعد سفر به کازان روسیه ، تیم ملی در تقابل با سبکهای بسکتبال قاره کهن ، دورنمای بازیهای دوحه را ترسیم می کند ؛ بازی سرعتی ژاپنی ها، بازی فیزیکی و کلاسیک روسها که نوع بازی ترکیبی لبنان ، اردن و قطر متاسی از این شیوه بسکتبال است. اگر چه قطری ها از برخی جهات بویژه تکنیک فردی تفاوت هایی با 2 تیم دیگر دارند. تیم ملی نمی خواهد یک بار دیگر تجربه تلخ حضور در قطر را تکرار کند.
ما بازیهای جهانی 2006 ژاپن را در بازیهای ملتهای آسیا در سال 2005از دست دادیم ، اما تدارکات تیم ملی در ماههای اخیر و روزهای باقی مانده تا رسیدن به دوحه نشان می دهد که نمی خواهیم از یک سوراخ 2بار گزیده شویم. از طرفی باید واقع بین هم بود. در بسکتبال آسیا این طور نیست که همه تیمها می خورند و می خوابند و فقط ما کار می کنیم ، بنابراین باید به راحتی آب خوردن ، همه را یکی پس از دیگری شکست بدهیم.
تدارکات ما نسبت به دوره های قبل بهتر شده است ، اما مطمئن باشید قطری ها، لبنانی ها و چینی ها به مراتب مجهزتر از دوره های قبل وارد بازیها می شوند. تیم ملی پس از ژاپن ، به کازان روسیه رفت و اگر تا پایان هفته جاری سفر مجدد روسیه جور شود باز هم باید شاهد رویارویی ملی پوشان بسکتبال با مردان بلندقامت روس باشیم در غیر این صورت سفر 14 آبان به لیتوانی قطعی است. اردویی 10روزه در خاک یکی از کشورهای صاحب نام بسکتبال جهان.
برای روزهای بعد از لیتوانی هم برنامه هایی در دست اجراست ، ازجمله سفر چند تیم روسی به ایران. تیم ملی دهه اول آذر ماه راهی دوحه قطر خواهد شد. آخرین بار که بسکتبال ایران در بازیهای آسیایی حضور یافته بود مربوط می شد به سال 1998بازیهای تایلند. پیش از آن نیز در بازیهای 1994هیروشیما یا 1990 شرکت کرده بودیم ، اما بهترین نتیجه ما در بازیهای آسیایی بازمی گردد به سال 1951 و بازیهای هندوستان که سوم شده بودیم. آیا تیم ملی بسکتبال می تواند این بار سنت شکنی کند؛ پاسخ این پرسش سخت است ، اما دست یافتنی است. همان گونه که بازیهای جوانان یا امید آسیا سخت بود، اما شد.

جنگ لحظه های 2 گروه

رقابت های بسکتبال بازیهای آسیایی دوحه قطر در گام اول با حضور 12 تیم در 4 گروه 3 تیمی برگزار می شود. تیم ایران به همراه 7 تیم دیگر در 2 گروه منتظر پایان نتایج مقدماتی می نشینند و سپس با شناسایی تیمهای اول و دوم و ورود این تیمها به گروه مدعیان ، بازیهای اصلی آغاز خواهد شد. از هم اکنون می شود پیش بینی کرد سوریه و هندوستان در گروه ایران قرار بگیرند و چین تایپه و ازبکستان با دیگر تیمها همگروه شوند.
تیم ایران در گام دوم بازیها باید به مصاف تیمهای اردن ، قطر و کره جنوبی برود. در گروه بعدی لبنان ، چین ، ژاپن و قزاقستان قرار گرفته اند ؛ بنابراین مشاهده می کنید حتی روی کاغذ هم هیچ تیمی برنده نیست. در بازیهای آسیایی دوحه قطر باید جنگید. در جنگ لحظه ها اشتباه جایز نیست .تیم ملی تمامی لحظه های سخت و دشوار را باید در تمرین ها و بازیهای تدارکاتی پشت سر بگذارد تا بازیهای دوحه را با کمتری اشتباهات به پایان برساند.
داشتن اعتماد به نفس ، تمرکز قوی از روز آغاز تا پایان باید در ذهن بچه های مستعد کشورمان نقش ببندد. ما تیم خوبی هستیم. فقط باید خودمان را باور کنیم.