این بنا را محمد بنا ساخت

تیم هایی که قصد جوانگرایی دارند، فدراسیون هایی که می خواهند تیم ملی شان را نو نوار کنند، کشتی گیران گمنامی که در عطش تصاحب مدال جهانی می سوزند، جوانهای باانگیزه ای که دوست دارند

کد خبر: ۱۱۱۵۵۱

سری توی سرهای سرشناس دنیای کشتی در بیاورند، همه و همه باید بشتابند و مسابقه هایی که در میانی ترین قسمت بین المپیک قبلی و بعدی برگزار می شود را جدی بگیرند.
مثل مسابقه های 1998 و 2002 کشتی آزاد جهان که در تهران برگزار و به قهرمانی میزبان منجر شد. امسال هم گوانگ ژو شهر خاطره انگیزی شد برای کشورهایی که به جای نوک بینی ، هزار و سیصد کیلومتر آن طرف تر را می دیدند، یعنی کلان شهر پکن که 2 سال بعد میزبان معتبرترین رویداد ورزشی قرن خواهد بود. به همین دلیل اشتباه بزرگی است اگر تصور کنیم کوبایی ها که روز اول کشتی فرنگی فقط یک مقام خنده دار دهمی کسب کردند، دچار نزول شده اند و در پکن هم همینی هستند که در گوانگ ژو بودند. یا روس ها که در کشتی فرنگی دمار از روزگارشان درآمد و تعداد شکستهای متوالی شان از شمارش خارج شد. چینی های میزبان را هم که دیدید طلای 66 کیلوگرم فرنگی المپیک را از همین حالا رزرو کردند.
اروپای غربی و کشورهای اسکاندیناوی هم چند مدال خوشرنگ کشتی فرنگی را به نشانه احیای کشتی فرنگی در اقلیم های جغرافیایی شان نصیب خود کردند. وضعیت کشتی فرنگی ایران هم دیگر کاملا تثبیت شده و کسی فرنگی کاران ایرانی را زنگ تفریح نمی داند. مگر می توانیم گذشته را فراموش کنیم. مثلا المپیک 1988 سئول که ساعت 9 صبح مسابقه ها شروع شد و هنوز ظهر نشده همه نفرات اعزامی توریست شدند.
اصلا تا پیش از سرمربیگری محمد بنا در تیم ملی ، تمام افتخارات جهانی 25 سال اخیر کشتی فرنگی ایران مدالهای رنگرز بود و نقره سیم خواه با مدال سیمینی که خود محمد بنا در مسلخ شوروی ربوده بود. محمد بنا برترین مربی ورزش ایران در سال 84 ، همین ماه گذشته به علت نتایج گواتمالا زیر ضربات رگباری منتقدان قرار گرفت. خانه نشین های کشتی فرنگی از هیچ حمله و جمله ای فروگذار نبودند.
غافل از این که گواتمالا هم ناگفته هایی داشت که مطرح کردن آن به مصلحت کشتی کشور نبود. بماند که دو مدال نقره هم کم دستاوردی به حساب نمی آمد و تازه حمید ریحانی هم بی برو برگرد اگر سر وزن می رسید یک پای فینال بود. محمد بنا بعد از گواتمالا خیلی مقاومت کرد که زیر تیغهای تیز انتقادات دوام بیاورد. گفتند آقا این سوریان را کجا می بری؛ طلای پارسال ربطی به امسال ندارد و حمید همان صبح از گردونه بیرون می افتد. گفتند آقای سر مربی تو چقدر خود رای هستی ، این سامان طهماسبی مگر چکار کرده که باید مسافر مسابقه های جهانی شود؛ گفتند محمد بنا دارد حق فلانی و بهمانی را می خورد تا یک مبتدی را روانه تشکهای سالن چایناهو کند. هیچ کارشناس و کارنشناسی بخت طلا برای سوریان قائل نبود. هیچ تکنیسین و تئوریسینی سامان طهماسبی را روی سکوهای جهانی نمی دید. بالاخره یک فرقی باید بین سرمربی تیم ملی با جماعتی که کنار گود هستند، باشد!
تیم ملی که داشت به چین پرواز می کرد، داخل هواپیما عزیزانی تماس می گرفتند با جانشین محمد بنا که فلانی آماده باش ، تیم فرنگی قرار است در چین زمین بخورد و محمد بنا رفتنی است! اما کشتی فرنگی ایران مثل بوداپست 2005 و مثل ویلینیوس 2005، چنان آبروداری کرد که یک ذره وجدان موجود در چنته مخالفان محمد بنا هم برای تحسین درخشش این تیم کفایت کند. حسرتا که کمیته فنی حمید ریحانی را با قوانین سربازخانه ای 6 ماه محروم کرد. ریحانی هم اگر در فهرست این تیم 7 نفره بود، شاید مدال بگالیف قرقیز یا لی لیان چینی رنگ دیگری به خود می گرفت . حالا فقط می شود به احترام محمد بنا ایستاد و کف زد. دست مربیان شهرستانی که حمید سوریان و سامان طهماسبی را پرورش دادند و به تیم ملی فرستادند هم درد نکند. اما اگر خواستار تداوم موفقیت کشتی فرنگی در بازیهای آسیایی دوحه هستید، لطفا نگذارید کسی جلوی پای محمد بنا و همکارانش سنگ بیندازد.
این تیم می تواند فاتح بی چون و چرای دوحه باشد. تشکهای چین اثبات کردند ایران لیاقت حکمرانی بر کشتی فرنگی آسیا را دارد.