خاطرات نصرت خان زنده می‌شود

مهر نوشت:‌ بعد از آذرشیخ علی‌اف آذربایجانی و بالیان کارن اوکراینی، نلیا از ازبکستان به تهران آمد. روسای فدراسیون ایران و ازبکستان دوستی نزدیکی با هم دارند و شاید این رابطه صمیمی به عقد قراردادی یکساله تا پایان بازی‌های آسیایی 2018 منجر شود.

گفته می‌شود نلیا، سابقه سرمربیگری تیم ملی ازبکستان را دارد، اما بررسی رقابت‌های قهرمانی آسیا در سال 2016 ازبکستان و 2017 هنگ‌کنگ، نشان می‌دهد تیم زنان ازبکستان فقط یک نشان برنز در این دو سال از رقابت‌های قهرمانی قاره کهن کسب کرده است.

در رنکینگ فدراسیون جهانی هم تنها یک جودوکار تیم زنان ازبکستان در بین 30جودوکار برتر دیده می‌شود. مانتی زوا در وزن 70ـ کیلوگرم که سال 2016 در رقابت‌های قهرمانی قاره کهن در تاشکند، تنها برنز زنان ازبکستان را کسب کرد با ایستادن در مکان بیستم، بهترین جودوکار زنان این کشور در رنکینگ جهانی است.

این که فدراسیون بعد از مدت‌ها تلاش دارد به اوضاع جودوی زنان سروسامان دهد جای خوشحالی دارد، اما چرا ازبکستان؟ این که این مربی چه زمانی هدایت تیم ازبکستان را به عهده داشته یا اصلا این مربی مدال جهانی و آسیایی در کارنامه خود داشته یا خیر مشخص نیست. هر چند داشتن مدال هم تضمینی بر موفقیت یک جودوکار در بخش مربیگری نیست؛ اما بهتر آن است مسئولان فدراسیون کارنامه او را منتشر کنند.

قزاقستان، مغولستان و کره جنوبی از کشورهای آسیایی هستند که در بخش زنان صاحب سبک و قدرتمند هستند .

محمد درخشان که چندی پیش گفته بود با «نظریه اتفاق» مربی خارجی استخدام نمی‌کند، بعد از انتشار خبر مذاکره با ایلیادیس معروف و رسیدن به نام‌های کوچکی چون آذر و کارن، این بار نلیا را به تهران دعوت کرده است. باید منتظر ماند و دید آیا این مربی هم بعد از یک هفته به کشور خود بازمی‌گردد و فدراسیون به دنبال مربی دیگری می‌رود یا خیر؟

فراموش نکنیم قبل از المپیک ریو هم نصرت خان ازبک برای کمک به تیم ملی وارد ایران شد و در نهایت آنچه نباید می‌شد، اتفاق افتاد. از مسئولانی که ادعای ارتباط خوب با کشورهای مختلف و روسای فدراسیون جهانی و قاره‌ای دارند، انتظار می‌رود با دقت نظر بیشتری در جذب مربی اقدام کنند.