اعتماد به نفس ، برگ برنده در میدان سئول

در سیر تحولات ورزش ، فوتبال ایران توانسته با نسل برومند خود در منظومه بزرگان آسیا قرار گیرد و از اواخر دهه 60 میلادی تاکنون برای رقبای دندان گرد، شاخ و شانه بکشد.

کد خبر: ۱۰۸۳۵۶

آنچه نباید از ذهن کادر فنی و بازیکنان فعلی ما دور شود، این است که از دایره متحول شده فوتبال دور نمانیم. جام ملتهای آسیا، میدانی با ارزش و پرالتهاب به شمار می آید که برای ما از مرتبه ای بالا برخوردار است و پیکار با کره جنوبی ( 11شهریور - سئول) در چارچوب بازیهای مقدماتی این جام معتبر، از آن جمله است . تساوی برابر سوریه آن هم در تهران برای جامعه ما قابل هضم نبود؛ به همین سبب این نتیجه همگان را مغموم کرد و در پیله دلهره فرو برد. بازیهای پیش رو مقابل کره و سوریه در فاصله 5روز، این نگرانی را نزد فوتبال دوستان فراهم آورده که شاید دستمان از رسیدن به مرحله نهایی جام ملتهای آسیا کوتاه بماند و برای نخستین بار خانه نشین شویم.
بدون هیچ شبهه ای ، توقف برابر تیم جوان سوریه و در مقابل تماشاگران خودی ، قابل دفاع نیست ؛ اما باور ما این است که نباید با این تساوی این چنین مایوس شویم و برای خود کابوس بسازیم. البته بازیهای پیش رو در سئول و دمشق را سهل و ساده نمی پنداریم بویژه نبرد شنبه با کره جنوبی را که برای ما اهمیت فوق العاده ای دارد ؛ اما اعتقاد راسخ داریم که با یک بازی فکورانه می توانیم رقیب دیرینه خود را متوقف کنیم و با دست پر راهی دمشق شویم. این ادعا آرمان گرایی نیست ، بلکه واقعیتی است غیرقابل کتمان که به دفعات از قوه به فعل درآمده است. واقعیت این است که جنس فوتبال ما به گونه ای است که یارای مقابله با جنوب شرق آسیا بویژه کره ، چین و ژاپن را دارد و می تواند با ساقط کردن سرعت چشم بادامی ها بلوغ تکنیکی تاکتیکی و روانی خود را دیکته کند.

تجربه و نبوغ

تیم ملی ما در بازی با سوریه ، بد بازی کرد و نهایتا بد هم نتیجه گرفت که ملی پوشان و مربیان به آن واقف هستند. به گمان ما و به باور بسیاری از کارشناسان ، باید این بازی و این شوک تازه را در بوته فراموشی سپرد و تمام هم و غم خود را صرف دو بازی آتی کرد.
تجربه نشان داده است که فوتبال ملی ما در پاره ای از زمانها، نیاز به شوک دارد تا از غرور کاذب و بی تفاوتی رهایی یابد و بتواند حس برتری جویی خود را دیکته کند.

جنس فوتبال ما به گونه ای است که یارای مقابله با کره ای ها را دارد و می تواند با ساقطکردن سرعت حریف ، بلوغ تکنیکی تاکتیکی و روانی خود رادرمیدان سئول دیکته کند

به یاد داشته باشیم که بارها از کره ، زهر چشم گرفته ایم که عامل اصلی آن بلوغ تکنیکی و تاکتیکی نفرات پخته ما بوده است. برای عبور از این مانع ، نبوغ و هوش سرشار ملی پوشانی چون مهدوی کیا، نکونام ، هاشمیان ، رضایی ، کریمی ، کعبی و نیکبخت واحدی ، که آکنده از تجربه و ابعاد روانی هستند، می توانند برگ برنده باشند. این شاخصه ، یک شبه به وجود نیامده ، بلکه یک فرآیند فرهنگی و تاریخی است که توانسته فوتبال ما را در عرصه آسیا به یک قطب بی بدیل تبدیل کند. به مدد توسل به این نفرات سرد و گرم چشیده و اندیشه های اصولی کادر فنی هم می توانیم بر استرس و شرایط اقلیمی سئول فائق آییم وهم این که از میزبان خود، امتیاز بگیریم.
جام ملتهای آسیا در چین ، بازیهای آسیایی پکن و بوسان نمونه های بارزی از این دست هستند که توانسته فوتبال ما را بر کره جنوبی کامیاب کند و کفه ترازو را به سود تیم ملی فوتبال کشورمان رقم بزند.

فوتبال سریع

وقتی صحبت از فوتبال چشم بادامی ها به میان می آید، بی درنگ بحث سرعت در اذهان تداعی می شود. حربه ای که سالهای سال است کره ای ها و ژاپنی ها در پرتو آن توانسته اند مایه مباهات شوند. فوتبال سرعتی یا فوتبال سریع ، سریع دویدن نیست. در سال 1950 مجارستان در استادیوم ویمبلی لندن ، انگلیس را با نتیجه رویایی 6 3درهم کوبید. در آن زمان مجارها 100 متر را در 11.5 ثانیه می دویدند، اما امروز فوتبال سریع ، تعریف نوینی دارد که با تلفیق قدرت بدنی و کوچینگ حاصل می شود.
سرعت ذهنی ، سرعت صحیح حدس زدن ، سرعت در تصمیم گیری ، سرعت واکنش ، سرعت بدون توپ و با توپ و سرعت در تصمیمات تاکتیکی. هر کدام از مشخصات یاد شده نیاز مبرم به هوش و ذکاوت بالای نفرات دارد که خوشبختانه ملی پوشان ما به آن وقوف کامل دارند. در کنار این موارد، نباید از بحث پرسینگ به سادگی گذر کرد. پرسینگ ، تحت فشار قرار دادن حریف در فضایی محدود همراه با پوشش ، اولین سلاح برای ندادن فضا و زمان به حریف است. کره جنوبی در دیدار با سوریه در دمشق ، پرسینگ در زمین حریف را به خوبی در دستورات تاکتیکی قرار داد و با این حربه ، حریف را خجالت زده کرد. لذا در بازی شنبه نباید به کره ای ها، فضا و زمان بدهیم و با تشکیل مثلث ترکیبی در تمام نقاط زمین ، به حریف مجال خودنمایی ندهیم.

تفکرات جدید

برخلاف نظر برانکو که در زمان او تیم ما با دفاع 4نفره خطی بازی می کرد، قلعه نویی ساختار دفاعی را تغییر داده و به دفاع 3 نفره متکی است. قلعه نویی با این آرایش دفاعی و سیستم هجومی ، در نظر دارد شیوه احتیاطآمیز گذشته تیم ملی را کنار بگذارد و با 2 و بعضا 3 مهاجم به سوی دروازه رقیب پیشروی کند. در بازی با سوریه ، هرچند کم طراوت بودیم ؛ اما در پاره ای از دقایق بویژه از زمانی که ایمان مبعلی به میدان آمد با شیوه 3-4-3 بازی کردیم و دفاع حریف را بدفعات آزار دادیم.
عادت به این سیستم نیاز به زمان دارد که به نظر می رسد ملی پوشان ما رفته رفته به آن خو گرفته اند. به هر حال سیکل اول شیوه بازی ما در سئول حراست از دروازه خودی و در سیکل دوم طرحهای تهاجمی و اتکائ به خلاقیت های مردان کناری و استفاده از علی کریمی به عنوان مرکز ثقل تاکتیک تیمی خواهد بود. حرکت مردان کناری در فضای پشت دفاع حریف می تواند دفاع کره را بگسلد و فضا برای گل زدن مهیا شود. جنس پاسهای نکونام هم برگ برنده است. جواد در پرتو پاسهای «تودر» برای مردان سرعتی ما می تواند آنان را به پیشروی فراخواند تا با فرار در مسیرهای موزی شکل ، پشت دفاع کره صاحب فرصت بازی شوند. این حربه در چین کارساز واقع شد و ما توانستیم در یک بازی پرگل 4-3 بر کره فائق آییم.
امید می رود در میدان حساس «سئول» نیز فوتبالی نقشه دار ارائه کنیم و بتوانیم با روحیه ای مضاعف خود را آماده نبرد با سوریه کنیم. نمی توان منکر تجربه بالا و تاثیر لژیونرها در روند حرکتی تیم ملی شد. حس برتری جویی و اوج اعتماد به نفس آنان و دیگر یاران قلعه نویی می تواند تیم ما را آماده عبور از موانع و فتح دروازه های ورود به جام ملتهای آسیا کند.