واردات چسب زخم زخمی بر پیکر تولید ملی

آمارهای گمرک نشان می‌دهد در چهار ماه اول سال جاری 179 تن چسب زخم وارد کشور شده است که اگر این روند ادامه یابد تا پایان سال میزان واردات چسب زخم به بیش از نیم میلیون تن خواهد رسید.

هم‌اکنون 60 درصد واردات چسب زخم کشور از مبدأ چین انجام می‌شود و کشورهای امارات، ترکیه و ژاپن در رتبه بعدی صادرات چسب زخم به ایران قرار دارند. ایتالیا، تایوان، ترکیه و جمهوری چک سایر صادرکنندگان چسب زخم به ایران در سال 1396 بوده‌اند.

چسب زخم یکی از محصولات پرمصرف در ایران است و به گفته علیرضا شه‌پرست یکی از فعالان صنعت پخش دارو و تجهیزات پزشکی، به‌طور میانگین ماهانه 100 میلیون پد از این کالا در ایران مصرف می‌شود.

شه‌پرست به خبرگزاری صداوسیما گفت: رصد بازار حکایت از آن دارد که هم‌اکنون 85 درصد از میزان مصرف چسب زخم در کشور در تسخیر کالاهای خارجی است و تنها 15 درصد از این نیاز را تولیدکنندگان داخلی تأمین می‌کنند؛ این در حالی است که قدمت تولید چسب زخم در ایران به بیش از نیم‌قرن می‌رسد و هم‌اکنون شرکت‌های تولیدکننده چسب زخم تنها با 15 درصد ظرفیت کار می‌کنند.

محمد وطن‌دوست، تولیدکننده چسب زخم هم می‌گوید: از 100 میلیون پدی که ماهانه در ایران تولید می‌شود، تنها 15 میلیون را ما تولید می‌کنیم و باقی میزان مصرف به‌صورت مستقیم از واردات تأمین می‌شود؛ این در حالی است که کارخانه‌های تولید چسب زخم در ایران ظرفیت تولید 150 میلیون پد در ماه را دارند.

وطن‌دوست می‌افزاید: اگر تولیدکنندگان داخلی با تمام ظرفیت فعالیت کنند، ضمن تأمین بازار داخل، می‌توانند ماهانه 50 میلیون پد چسب زخم را به کشورهای منطقه صادر کنند.

این تولیدکننده چسب زخم درباره کیفیت محصولات داخلی هم می‌گوید: محصولات داخلی از استاندارد بالایی برخوردارند و این محصولات به‌دلیل نظارت‌های وزارت بهداشت بر تولید آنها در مقایسه با محصولات بی‌نام و نشان وارداتی قابل اطمینان‌ترند.

وطن‌دوست با بیان این‌که تولید این کالای بهداشتی، پیچیدگی و فناوری خاص و بالایی ندارد و تولیدکنندگان داخلی انواع مرغوب آن را تولید می‌کنند، می‌افزاید: هر خط تولید چسب زخم می‌تواند برای 70 تا 100 نفر اشتغال‌آفرینی کند که متاسفانه سهم کارگران ایرانی از این ظرفیت اشتغال در حال حاضر بسیار اندک است.

با این حال اگر از منافع اقتصادی، ایجاد اشتغال و مزایایی که تولید چسب زخم در داخل کشور دارد، بگذریم از نظر اجتماعی نیز چندان خوشایند نیست، نیاز کشور به محصولی ساده که تولید آن فناوری پیچیده‌ای هم ندارد، از طریق واردات تأمین شود؛ آن هم واردات از کشورهایی همچون امارات که از نظر صنعتی به مراتب پایین‌تر از کشور ما قرار دارند.