پرسپولیس با آمدن برانکو، گمشدهاش را پیدا کرد. دو فصل قبل تا یک قدمی قهرمانی پیش رفت، ولی قهرمانی را به دلیل تفاضل گل پایینتر به استقلال خوزستان واگذار کرد... اما داستان فصل قبل متفاوت بود. قرمزها با اقتدار و شایستگی به قهرمانی رسیدند. پرسپولیس با نمایشی کاملا متفاوت و فوتبالی با طراوت به عنوانی رسید که در میان تیمهای لیگ برتری بیشترین شایستگی را برای احراز آن داشت. پرسپولیس قهرمان شد چون متفاوتتر از تیمهای دیگر بود.
اما چرا فوتبالی که تیم برانکو ارائه میکند تا این حد برجستهتر از دیگر تیمهای لیگ برتری است؟ چرا تیم برانکو از لیگ برتر جدا شده؟ برای رسیدن به پاسخ فقط کافی است آنالیزی از بازیهای پرسپولیس و دیگر تیمهای لیگ برتری پیش روی شما باشد. این که بازیکنان پرسپولیس حالا به درجهای رسیدهاند که در هر بازی بیش از 400 پاس و در بعضی بازیها 500 پاس ردوبدل میکنند و این آمار در تیمهای لیگ ما در بهترین حالت 200 پاس است. پرسپولیس برای رسیدن به گل همه راههای نوین را مرور میکند؛ اما بسیاری از تیمهای فوتبال ما فقط ارسال از جناحین را میشناسند و هنوز به جرقههای برآمده از استعدادهای ذاتی بازیکنان دل بستهاند تا شاید آنان گره بازی را بگشایند. بازی پرسپولیس نشان میدهد که در تمرینات این تیم چه گذشته و اصولا برنامهای برای هر بازی وجود دارد ولی این تمایز را در تیمهای دیگر نمیبینیم. ورود برانکو به لیگ برتر به ما یادآوری کرد که چه لیگ ضعیفی داریم. لیگی که از دنیای مدرن فوتبال کاملا عقب افتاده و هیچ تلاشی هم برای مدرن شدن نمیکند. دلیل این که تیم برانکو تافته جدابافته لیگ برتر شده این است که در این تیم اتفاقهایی میافتد که اصولا لیگ ما عادت به آن ندارد و برای همین به چشم میآید. همین تیم برانکو که براحتی در ایران قهرمان شد، برای رسیدن به قهرمانی در آسیا کاری بسیار سخت در پیش دارد و این نشان میدهد فوتبال باشگاهی ما تا چه اندازه از فوتبال روز آسیا و بخصوص دنیا عقب مانده است.
رضا پورعالی
ورزش
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم