در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
او در بخشی از صحبتهایش ایران را مرکز انقلاب اسلامی جهان خواند و گفت: «این انقلاب فراتر از مرزهای خود رفت و حالا به سراسر جهان رسیده است. بنابراین انقلاب آماده و پیام حاضر است و ما تنها پیامرسان هستیم و وظیفه داریم این پیام را به جهان برسانیم؛ خواه فیلمساز باشیم، خواه نویسنده، روزنامهنگار یا هر چیز دیگری.»
این کارگردان متعهد و دغدغهمند با همین نگاه و تفکر بود که نسبت به فقدان حضور دین و پیامبر مهربانی در سینمای دنیا واکنشی ارزشمند نشان داد و با همه دشواریها و سنگاندازیها، فیلم ماندگار «محمدرسولالله» (الرساله) را ساخت. عقاد با هوشمندی، قصه پرفراز و نشیب و دراماتیک ظهور اسلام و به پیامبری رسیدن محمدامین را با استناد به روایات تاریخی و در فضایی ساده، همه فهم و جذاب به تصویر کشید و به همه نشان داد نفس رفتن سراغ این موضوع و زندگی انبیا، ائمه و بزرگان دینی، خود امتیاز اصلی و برگ برنده فیلمهایی در این زمینه است و میتوان بدون دیکته نگاه روشنفکرانه و تاویلها و تفسیرهای عجیب و غریب هم، تماشاگران سراسر دنیا را مشتاقانه پای اثر نشاند.
راز ماندگاری این فیلم هم به همین هوشمندی عقاد در سادگی و جذابیت در روایت و بهرهگیری از چهرههای توانای بازیگری آن سالها همچون آنتونی کوئین (در نقش حضرت حمزه) برمیگردد. این فیلم تا مدتها تنها قرائت درست از تاریخ صدر اسلام در سینما بود و در میان انبوه فیلمهایی که درباره پیامبران ادیان دیگر ساخته شده، همچون نگینی خودنمایی میکرد تا این که مجید مجیدی، کارگردان بینالمللی کشورمان با ساخت فیلم «محمد رسولالله» رقم فیلمها درباره پیامبر گرامی اسلام را به عدد دو رساند و گام ارزشمند دیگری در جهت ارائه تصویری مهربان از رسول اکرم در جهان برداشت.
اما از سینمای ایران که حالا با دریافت جوایز جهانی و درخشش فیلمسازان جایگاه خود را در دنیا تثبیت کرده، انتظار میرود به وجه پیامرسانی دین اسلام و ارزشها و مفاهیم والای انقلاب اسلامی در قالب ساخت فیلمهایی جذاب و تاثیرگذار غافل نباشد. هرچند نیک میدانیم که دنیا به دلیل تسلط سیاستمدارانی که با مهر و عطوفت و عظمت اسلام بیگانهاند و سر دشمنی با آن دارند، تمایلی به بازنمایی این چهره رحمانی کاملترین دین عالم ندارد و فیلمسازان معتقدی که قدم در این راه میگذارند لاجرم نیازمند همت و ارادهای پولادین هستند.
مصطفی عقاد که 1930 و در چنین روزی در حلب سوریه به دنیا آمد و سال 2005 و در اردن، همراه دخترش قربانی حمله تروریستی القاعده شد، اولین فیلمسازی بود که سعی کرد در میان انواع صداهای مخالف، به سهم خود پیام رسان وحدت میان مسلمانان و مهربانی محمد رسولالله و دین مبین اسلام در سینمای جهان باشد. کاری که او شروع کرد و مجیدی آن را به نقطه دوم رساند، میتواند با مرکزیت و محوریت سینمای ایران و فیلمسازان مومن، معتقد و متخصص و دارای وجهه جهانی کشور ما ادامه یابد و ایران را به پرچمدار و پیامرسان این جریان ضروری در سینمای جهان تبدیل کند.
علی رستگار - سینما
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: