آنها که خاک را به نظر کیمیا کنند

آنهایی که ثابت کرده‌اند، صاحب شغل شدن، فرآیند عجیب و غریبی ندارد در کشورمان کم نیستند؛ زنان و مردان و پسران و دخترانی که این روزها بی‌سر و صدا و بی‌آن که ادعایی در پیشبرد اهداف اقتصاد مقاومتی داشته باشند، اقتصاد خانواده خود را دست‌کم مقاومتی می‌کنند و همچون قطره‌هایی کوچک، موجی از اقتصاد مقاومتی راه می‌اندازند.

چرب و نرم مثل کاکتوس

در نیه، مزده، طار، کشه، آبکشه، یحیی‌آباد و باغستان بالا و پایین، در یک کلام در شهر طرقرود شهرستان نطنز و توابعش شک نکنید که کار دولتی انگشت‌شمار است و اوضاع کسب و کار خصوصی نیز چنگی به دل نمی‌زند، اما امیرکریم باغچه، جوان 35 ساله طرقرودی منتظر کار دولتی و خصوصی ننشسته و خودش دست به کار شده، آن هم دست به کار پرورش و تکثیر کاکتوس، کجا؟ گوشه‌ای از خانه‌اش.

دو سال و نیم است که امیر بر پرورش 50 نوع کاکتوس متمرکز شده، بیشتر از نوع کاکتوس ژمینو هلندی با سرمایه‌ای کمتر از سه میلیون تومان. او از کارشناسان نقل می‌کند که کاکتوس علاوه بر زیبایی، خاصیت ضدافسرگی، کاهش کلسترول خون و محافظت از سلول‌های مغزی را هم دارد، ضمن این که برای او بهانه‌ای است برای ارتزاق. این جمله‌ای از امیرکریم باغچه است: امروز که دیگر فکر نشستن پشت میزهای اداری برای صاحب شغل جلوه دادن خود، یک تفکر منسوخ است، استفاده از ظرفیت داخلی در کنار باور به توانایی خود می‌تواند شغل بی‌دردسر و درآمدزای پرورش کاکتوس را ایجاد کند.

هوجقان؛ روشنی بخش چراغ‌ها

مردمان استان آذربایجان شرقی مخصوصا اهالی مرند و بخش دولت‌آباد به احتمال زیاد اسم روستای هوجقان را شنیده‌اند که یک محصولش شهر است؛ فتیله چراغ. خدمات رفاهی که رشد کرد، شهرها با گاز و برق، گرم و روشن شدند. این دو نعمت حتی وقتی به روستاها رسید، فتیله چراغ کم‌کم جایگاه سابقش را از دست داد، اما هوجقان تسلیم نشد چون اگر به نشانه باخت دو دستش را بالا می‌آورد چین بلافاصله دست به کار می‌شد و چند بیکار به بیکاران قبلی می‌افزود.

آن طور که سازمان بسیج سازندگی گزارش می‌دهد، روستای هوجقان تنها نقطه کشور است که هنوز تولید فتیله در آن، فتیله اشتغال را بالا می‌کشد و بهرام باقری، یکی از دو کارگاه‌دار این روستا مصمم است با رونق بخشیدن به این کار، مانع فراموشی هنر دست مردمان زادگاهش می‌شود و حتی صادرات فتیله را گسترش می‌دهد.

از ساخت کابینت تا پرورش گاو

باید پای حرف آن سه میلیون نفری نشست که طبق اعلام وزارت جهاد کشاورزی در قالب واحدهای صنعتی، سنتی، دامی کوچک و بزرگ و عشایری فعالیت دارند و سرمایه‌ای بیش از 20 هزار میلیارد تومان در اختیار دارند تا بتوان به درستی نتیجه گرفت آیا دامداری و دامپروری، شغل به‌صرفه‌ای است یا نه.

اما اگر قادر دشتی، یکی از این سه میلیون نفر شروع به حرف زدن کند، نتیجه این می‌شود که اوضاع چندان بد نیست، دست‌کم برای او دامداری بهتر از کابینت‌سازی ـ شغل سابقش ـ است که با رکود ساخت و ساز از رونق افتاد. او یک پدر 46 ساله دهلرانی است که برای شش نفر نیز شغل ایجاد کرده، اما گلایه دارد از این که هزینه علوفه گاوها خیلی زیاد است.

قادر دشتی با وجود این گلایه معتقد است که باید مشاغل مختلف ازجمله دامپروری به جوان‌ها شناسانده و به آنها گفته شود که با دو راس گاو هم می‌شود شروع کرد؛ مثلا می‌توان روزی 50 کیلو شیر از آنها گرفت، هر کیلو را 2000 تومان فروخت و ماهی سه میلیون تومان درآمد داشت.

نان ساجی با عطر خوش درآمد

خمیر شل پهن می‌شود روی صفحه‌ای فلزی و دوار که زیرش آتش زبانه می‌کشد و آن وقت بدریه بختیاری، دانه دانه نان‌های ساجی را که خوب پخته شد، از روی ساج برمی‌دارد و می‌دهد دست مشتری‌ها. بیش از دو سال است که کار بدریه همین است؛ زنی بازنشسته اداره بهداری شهرستان چرداول که به قول خیلی‌ها آب باریکه بازنشستگی برقرار بود ولی به عنوان یک زن پرتلاش ایلامی حاضر به نشستن و دست روی دست گذاشتن نشد. همسر و عروس بدریه، البته کمک کار او هستند که توانسته تا روزی 120 قرص نان بپزد و بفروشد. او آخرین بار که سود خالصش را حساب و کتاب کرد، رسید به عدد 25 میلیون تومان برای یک سال که درآمد خوبی است؛ مخصوصا برای او که پخت نان را با گرفتن وام دو میلیون تومانی از بسیج سازندگی شروع کرد.