پیش به سوی انحصار هسته ای

در حالی که نیاز جهان به انرژی اتمی ، هسته ای و سوخت هسته ای روز به روز بیشتر می شود، دولت امریکا موافقت اولیه خود را برای آغاز همکاری غیرنظامی هسته ای با روسیه اعلام کرد.

کد خبر: ۱۰۱۷۵۴

این تصمیم واشنگتن ، پس از انعقاد قرارداد همکاری هسته ای با هند، مناسبات اتمی را در سطح جهان به شکل چشمگیری متحول خواهد کرد. قرار است توافقنامه همکاری غیرنظامی هسته ای امریکا و روسیه در حاشیه نشست سران 8 کشور صنعتی در سنت پترزبورگ به امضای جورج بوش و ولادیمیر پوتین برسد.
دولت امریکا در تلاش است با ایجاد انحصار هسته ای ، مانع دستیابی کشورهای در حال توسعه به فناوری صلح آمیز تولید سوخت هسته ای شود. به همین منظور 2 سال پیش جورج بوش طرح 7 ماده ای خود رابرای برقراری نظام جدیدی از مناسبات هسته ای در جهان اعلام کرد. از دید امریکایی ها، جهان باید میان داراها و ندارها تقسیم شود.
در این تقسیم بندی ، کشورهای دارای سوخت هسته ای ، نیاز کشورهای ندار را تامین خواهند کرد و در مقابل نیز کشورهای ندار برای همیشه برنامه های غنی سازی اورانیوم را کنار خواهند گذاشت.
به این ترتیب و به اعتقاد امریکایی ها، جهان از خطر اشاعه سلاحهای اتمی و انحراف برنامه های صلح آمیز هسته ای به سوی ساخت جنگ افزارهای اتمی رهایی خواهد یافت.
برای تحقق بخشیدن به این طرح ، می بایست در ابتدا یک بانک سوخت هسته ای به منظور نگهداری اورانیوم غنی شده زیر نظر کشورهای عضو کلوپ هسته ای ایجاد شود.
به این شکل همکاری هسته ای غیرنظامی میان امریکا و روسیه به عنوان بزرگترین تولیدکنندگان اورانیوم غنی شده ضرورت می یابد. در این میان مسکو امیدوار است به عنوان مرکز نگهداری و تامین سوخت هسته ای شناخته شوند. گسترش جغرافیایی روسیه سبب شده است تا مسکو به دنبال منبع جدید درآمد ارزی باشد. به عبارت دیگر کمتر کشوری نظیر روسیه از مناطق بکر و خالی از سکنه همچون سیبری برای انبار کردن مواد مرگبار اورانیوم غنی شده برخوردار است.
اگر قرارداد همکاری هسته ای غیرنظامی میان بوش و پوتین به امضائ برسد، هزاران تن از سوخت مصرف شده در راکتورهای اتمی امریکا به روسیه منتقل خواهد شد و مسکو از این طریق میلیاردها دلار سود کسب خواهد کرد. آنچه مسلم است این که قدرتهای بزرگ نظیر امریکا و روسیه در مسیر ایجاد انحصار هسته ای قدم برمی دارند تا کشورهای در حال توسعه را برای تامین سوخت هسته ای همواره تحت کنترل داشته باشند.
ایجاد بانک سوخت هسته ای و یا تشکیل کنسرسیوم سوخت با حضور کشورهای بزرگ اگرچه می تواند بخشی از نیازهای رو به تزاید جهان را برطرف کند، اما هر گونه اقدامی بدون حضور کلیه کشورها و بدون در نظر گرفتن دیدگاه مصرف کنندگان اصلی که همانا کشورهای در حال توسعه هستند، نمی تواند راه حل نهایی برای خطر اشاعه سلاحهای اتمی در جهان باشد.