از تمرین کردن با ماسک تا طلای آسیا

دانشور در گفت‌وگویی با جام‌جم به پرسش‌های ما درباره این رقابت‌ها پاسخ می‌دهد.

پیش‌بینی‌ات درست از آب درآمد و دوباره طلایی شدی.

دقیقا. من طبق برنامه برای مدال طلا به هند رفته بودم. شاید تنها مشکل ما تمرین نداشتن روی پیست چوبی بود. با این حال نتیجه‌ای را که می‌خواستم، گرفتم. شک نکنید اگر روی پیست چوبی تمرین می‌کردیم، سه چهار مدال طلا می‌گرفتیم. حتی مدال نقره تیمی هم طلا بود.

تو در کایرین چهارم شدی. به خاطر طلای چهار کیلومتر این اتفاق افتاد؟

نه. من در ماده کایرین هم برای طلا پا زدم، اما چهارم شدم. می‌دانستم نباید مثل بقیه در باد قهرمانی بخوابم. باید جسارت به‌خرج می‌دادم. آن طوری شاید نقره یا برنز می‌گرفتم. اما من برای طلا رفتم و همین باعث شد رقبایم نهایت استفاده را ببرند.

چطور؟

من در فینال کایرین دو رقیب ژاپنی داشتم .آنها با کار تیمی مدال را از چنگم درآوردند. در حالی که من تنها ایرانی در فینال کایرین بودم .

پس حیف شد طلا از دستت پرید.

خیلی حیف شد. اما مهم نیست. اکنون فرصت برای جبران هست و مطمئن باشید در بازی‌های آسیایی اجازه نمی‌دهم این اشتباه تکرار شود.

به خاطر همین با طلای یک کیلومتر جبران کردی؟

مسابقه هر ماده، سختی‌های خاص خودش را دارد. اما پازدن در ماده یک کیلومتر خیلی سخت تر است. زیرا فشار اسید لاکتیکی بدن خیلی زیاد می‌شود و فشار عضلانی به خاطر مسافت طولانی بالاست. حتی برای برگشت بدن بین یک تا دو هفته ریکاوری لازم است.

تفاوت این طلا با طلای دوره قبلی درچه بود؟

همه رقبایم آماده بودند. اصلا نمی‌شود گفت تکرار طلای من یعنی ضعیف بودن رقبایم، نه. اما من بدون امکانات قوی‌تر بودم. من سال قبل در مالزی مدال طلا را با اختلاف کم گرفتم. اما امسال با تمریناتی که زیر نظرابوحیدری مربی تیم داشتم، با اختلاف خیلی زیاد رقبایم را پشت سر گذاشتم. از این قضیه خوشحالم.

تکرار مدال طلای یک کیلومتر بقیه را متعجب نکرد؟

تا یکی دو سال قبل مربیان و حتی رکابزنان بقیه کشورها انتظار نداشتند یک ایرانی در یک کیلومتر آسیا، آقایی کند. زیرا همیشه ایرانی‌ها بین نفرات دوم تا چهارم بودند. رفتن روی سکو خیلی سخت بود. اما سال قبل و در مالزی من با طلایم، ایران را مطرح کردم.

*اگر به جای پیست سیمانی،روی پیست چوبی تمرین می‌کردید، چقدر نتایج فرق می‌کرد؟

خیلی وضعیت فرق می‌کرد. صددرصد ما در قهرمانی آسیا رکورد می‌زدیم. حتی اگر ما یک ماه زودتر از مسابقات روی پیست چوبی تمرین می‌کردیم، حالا نتایج این نبود. تمرین روی پیست سیمانی و مسابقه روی پیست چوبی اصلا قابل مقایسه نیستند. مثل این که کسی روی چمن فوتبال بازی کند و یک نفر در سالن. تفاوتشان از زمین تا آسمان است.

شما قبل از مسابقات در اهواز با ریزگردها و هوای ناسالم، چطور تمرین می‌کردید؟

بسختی. با اعمال شاقه. ما برای تمرین در آن هوا ماسک می‌زدیم. ما با تمرین بدون امکانات و شرایط مناسب این نتایج را گرفتیم. اگر شرایط و امکانات بهتری داشتیم، نتایج حالا خیلی فرق می‌کرد. با این که امکانات ما پایین تر از مالزی، ژاپن، چین و کره بود اما بچه‌ها با غیرتشان، قدرت ایران را به رخ آسیا کشیدند.