یادداشت

درگاهی حقیقی برای وابستگی مجازی

در حالی که استفاده از سیستم‌های نوین نقل و انتقال پول مثل کارتخوان‌ها، عابربانک یا تجهیزات دیگر امروز به امری کاملا عادی در میان اقشار مختلف کشورمان تبدیل شده است، تجهیزات نوین در مبادلات اقتصادی یکی پس از دیگری از کیلومترها دورتر از مرزهای کشورمان از راه می‌رسند ؛ تجهیزاتی که بعضا ساختاری کاملا ساده داشته و متخصصان و تولیدکنندگان داخلی می‌توانند نه همانند آن که محصولات باکیفیت‌تری از آنچه اکنون به‌عنوان «پُز» در بازار یاد می‌شود، تولید کنند. در این زمینه نگاهی به آمار و ارقام وارداتی دستگاه‌های پُز یا همان کارتخوان‌های خودمانی که اکنون برای جلب رضایت مشتریان حتی در کیف خرده فروشان مترو نیز قرار گرفته؛ این نکته را یادآوری می‌کند که لازم است برای مقاوم کردن اقتصاد کشورمان صفر و یک‌های مجازی را هم به‌کار‌ گیریم.

کد خبر: ۹۸۶۳۲۱

چون این درگاه‌های حقیقی به نوعی وابستگی مجازی را به اقتصاد کشورمان تحمیل کرده‌اند.

این در حالی است که سالانه واردات تقریبا یک میلیون دستگاه از این تجهیزات مبلغی معادل 520 میلیارد تومان هزینه بر اقتصاد ایران تحمیل کرده و به نوعی عاملی در کاهش اشتغال‌زایی پایدار ایران زمین شده‌ است، آن هم در زمانی که رهبر معظم انقلاب سال جاری را سال «اقتصاد مقاومتی؛ اقدام و عمل» نامگذاری فرموده‌اند. بررسی آماری در میزان صرفه‌جویی حاصل شده در ازای تولید این دستگاه‌‌ها در داخل کشور به جای واردات از ممالکی که عمدتا در دوره‌های مختلف به اقتصاد میهن اسلامی ضربه زده‌اند، بیانگر آن است که ما می‌توانیم با تکیه بر تخصص و توانمندی‌هایمان سالانه هشت میلیارد تومان صرفه‌جویی کرده و این رقم را در بخش‌های مولد دیگری سرمایه‌گذاری کنیم. پس بجاست امروز با درنظر گرفتن رهنمودهای سازنده رهبر ‌معظم انقلاب نسبت به تکیه بر توانمندی‌های داخلی کشور با نگاه به بازارهای خارجی، زمینه تولید تجهیزات تجارت الکترونیک را در داخل کشورمان فراهم کنیم تا هر بار که تراکنشی موفق در آنها ثبت می‌شود، افتخاری بر قابلیت‌های داخلی و همچنین تضمینی بر استحکام و استقلال بیشتر اقتصاد کشورمان باشد.