نعل شانس می آورد!

عرض شود که بین مقوله طنز با جوک ، تومنی هفشده صنار فرق و توفیر معامله است. با این حال ، با عنایت تام به موضوع مورد بحث (یا اصطلاحا: مانحن فیه) حیفم می آید
کد خبر: ۹۶۵۳۱
به عنوان «حسن مطلع» (یا در اینجا: حسن مطلب) حکایت آن خری را نقل نکنم که تحت تاثیر فرهنگ غرب و پاره ای القائات پست مدرنیسمی سوئ، به چشمانش «ریمل » می زند و با قر و ناز راهی صحرا می شود. وقتی که در طول مسیر با چند تا حیوان متعجب روبه رو می شود، پشت چشمی نازک می کند و می گوید: «چیه؛... تا به حال آهو ندیدید؛!» بیچاره غافل از این حرف و حکایت جناب سعدی بوده که : مصرع : خر ار جل اطلس بپوشد، خر است. (در پاره ای از نسخ ، واژه «ار» با توجه به وجود قرینه لفظی «خر» در دو سوی جمله ، به صورت «عر» نیز ثبت و ضبط شده است ، که معقول به نظر می رسد.) حالا چی شد که مطلب را این طور خرکی شروع کردیم؛! (بلانسبت سایر اقلام ، مگر قلم ما مغز خر خورده است؛) عرض شود که ما نیز به کردار حضرت مولانا در مثنوی ، از بیان این تمثیل و حکایت ، مقصود و منظوری داریم. ما رو دست کم نگیر!... من همونم که می تونم... زمین را به آسمان بدوزم تا حرف خود را بزنم ؛ طوری که از توش حرف در نیارند.

توضیح رندانه : سیاست «یکی به نعل زدن و یکی به میخ» همیشه کاربرد اجرایی دارد خصوصا وقتی که پای خود «خر»ش در میان باشد که دیگر مصداق عینی و اصلی دارد. نعل خر ، میخ خورش هم لاکردار ملس است . بیخود که در زمان سلطان صاحبقران ، خر کریم را نعل نمی کردند. حتی در مغرب زمین هم اعتقاد بر این است که نعل شانس می آورد.

رضا رفیع
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها