استرالیایی‌ها با بهره‌گیری از اصول مهندسی، بدون آسیب به طبیعت کشاورزی می‌کنند

آینده کشاورزی در استرالیا

این روزها چشم دنیا به فناوری نوین کشاورزی در استرالیا دوخته شده است: سیستمی که نه از خاک استفاده می‌کند، نه از آفت‌کش، نه سوخت فسیلی و نه حتی آب زمینی.

کد خبر: ۹۵۹۱۸۳

اما واقعا این کار عملی است؟ جواب، یک بله پر و پیمان است. ویدئویی از مزارع ساندراپ (Sundrop) یا قطره خورشید در خرداد امسال تهیه و تیر ماه منتشر شد که یک سری گلخانه و یک برج خورشیدی را به نمایش می‌گذارد. ویدئوی دیگری در این ماه منتشر شده و در آن گفته می‌شود، مجموعه ساندراپ می‌خواهد یک گلخانه تجاری در جنوب استرالیا باز کند. هنوز هیچ نشده، این گلخانه دارد هزاران تن گوجه برای یک خرده‌فروش مرجع تهیه می‌کند.

داستان این مزرعه، داستان یک کارآفرینی ساده نیست. دانشمندان شش سال اخیر را وقف بهینه‌سازی این طرح کرده، سال 1389/2010 یک گلخانه آزمایشی به راه انداخته و سال 1393/ 2014 نیز به برپایی تاسیسات لازم برای تولید تجاری دست زده‌اند که اکنون به بهره‌وری کامل رسیده است.

آلیس کلاین، با روایت این ماجرا در نشریه نیو ساینتیست به شرح کارکرد مزرعه می‌پردازد. نمک آب با یک نیروگاه نمک‌زدا گرفته می‌شود که قدرت خود را از نور خورشید می‌گیرد. واحد نمک‌زدا در روز یک میلیون لیتر آب تازه مصرفی به دست می‌دهد. با آب تصفیه‌شده نیز گوجه‌های داخل گلخانه را آبیاری می‌کنند.

مقواهای آغشته به آب دریا دور گلخانه را پوشانده‌اند. از این طریق، سرمای گیاهان تامین می‌شود. گرمایش خورشیدی نیز در هوای سرد، گرمای لازم را برای گلخانه فراهم می‌کند.

اما چگونه نیروی خورشید را به بهره‌وری می‌رسانند؟ 23 هزار آینه نور خورشید را به سمت برج دریافت‌کننده هدایت می‌کنند. در یک روز آفتابی، تا 39 مگاوات انرژی تولید می‌شود، آن‌قدر که بتوان با آن، هم نیروگاه نمک‌زدا را فعال نگه داشت و هم نیازهای برقی گلخانه را تامین کرد. احداث این تاسیسات تازه شروع کار است. ساندراپ قصد دارد گلخانه‌های مشابهی در پرتغال، ایالات متحده و یکی دیگر هم در خود استرالیا برپا کند. برنامه‌های آتی این شرکت، با لحن خوش بینانه و پرروحیه‌ای در وبگاهش اعلام شده است.

شعار شرکت این است: «مهم نیست چه در میانه می‌گذاریم. آنچه به جا می‌گذاریم، مهم‌تر است.»

آب لازم یا از دریا یا باران باریده بر سقف‌ها فراهم می‌شود و آفت‌کش نیز در کار نیست. ساندراپ مدعی است، ترجیح می‌دهد برای کنترل موجودات موذی گلخانه‌ای، از حشرات شکارچی بهره بگیرد.

ساندراپ با اشاره به این که گلخانه‌های متداول از آب زیرزمینی برای آبیاری، گاز فسیلی برای گرمایش و نیروی برق برای خنک‌سازی بهره می‌برند، بر عزم جزم نیروهای خود برای اثبات این امر به دنیا خبر می‌دهد که بدون نیاز به سوخت‌های فسیلی، هدر دادن منابع آب شرب و حتی بهره از هزاران هکتار زمین زراعی هم می‌توان محصول زراعی خوش‌رنگ و خوش‌طعم به بازار ارائه کرد.

گلخانه‌های ساندراپ قادرند آب دریا و نور خورشید را به انرژی و آب تصفیه شده تبدیل کنند و سپس با افزودن مواد مغذی و دی‌اکسیدکربن، رشد میوه‌ها را به حداکثر برسانند. از آنجا که آنها نیازی به خاک ندارند، می‌توانند از شیوه خاص خود برای راه‌اندازی زراعت در مناطق فاقد خاک غنی استفاده و حتی زمین‌های لم‌یزرع را به مراتع کشاورزی تبدیل کنند.دلایل خوب زیادی برای چشم داشتن به پیشرفت این شرکت وجود دارد. ساندراپ خودش بعضی را پررنگ کرده‌است: تا سال 1429/2050، رشد جمعیت، نرخ تقاضای خوراک را 50 درصد افزایش خواهد داد. تغییر آب و هوا نیز به ازدیاد و تشدید وقایع ناگوار آب و هوایی دامن خواهد زد. از طرفی، کمبود آب در محیط‌های خشک نیز بیشتر خواهد شد. بنابراین، باید راه‌های دیگری برای تولید انرژی و تولید مواد خوراکی پیدا کنیم.