مهرماه هر سال با فرا رسیدن هفته گردشگری جلسات و نشستهای مختلفی درباره صنعت گردشگری برگزار میشود و دستورالعملهای مختلفی برای توسعه گردشگری کشورمان به عنوان یکی از ده کشور برتر از نظر جاذبههای گردشگری صادر میشود، اما هرسال با پایان یافتن این هفته و هنگام بررسی آنچه بر گردشگری کشورمان گذشته است، میبینیم دریغ از پارسال! چراکه هنوز در زمینه توسعه گردشگری در ابتدای راه هستیم و با وجود امتیازها و مزیتهای قابل توجه طبیعی و اقتصادی هنوز نتوانستهایم آنچنان که باید از صنعت گردشگری کشورمان منافع اقتصادی به دست آوریم.
به راستی مشکل کجاست و چطور باید درآمدهای سرشار ارزی صنعت گردشگری را در کنار اشتغالزایی قابل اعتماد آن در اقتصاد ایران زمین تجربه کنیم؟ سوالی که برای رسیدن به پاسخ آن نباید زیاد به افقهای دور دست توجه داشته باشیم بلکه تمام آنچه لازم داریم اکنون مقابل دیدگان ما قرار گرفته، اما به آن بیتوجه هستیم.
بنابراین اگر واقعا مسئولان و دستاندرکاران صنعت گردشگری ایران تصمیم رونق صادرات نامرئی کشورمان را گرفته و برآن تاکید دارند لازم است موارد زیر را مدنظر داشته باشیم:
1 ـ حضور قدرتمند بخش خصوصی در صنعت گردشگری به صورتی که دولت و مسئولان دولتی صرفا تسهیلکننده راه توسعه و قانونگذار کلی باشند و به هیچ عنوان وارد مسائل اجرایی نشوند.
2 ـ استفاده از تجارب کشورهای پیشرفته در صنعت گردشگری و انعقاد قراردادهای همکاری با آنها.
3 ـ ایجاد زمینه حضور هلدینگهای معتبر گردشگری در بازار ایران به این دلیل که این هلدینگها میتوانند با جریانسازی مقاصد گردشگری را باتوجه به منافع اقتصادی خود تغییر دهند.
4 ـ کاهش موازیکاری در ارگانها و نهادهای مربوطه برای توسعه صنعت گردشگری ایران. اکنون هفت نهاد مختلف در این زمینه فعالیت میکنند.
5 ـ توسعه زیرساختهای مورد نیاز متناسب با استانداردهای روز بینالمللی به عنوان مثال مراکز اقامتگاهی، حمل و نقل و تفریحی ایران هنوز متناسب با نیاز گردشگران ورودی توسعه نداشته است.
6 ـ ارائه نقشه راه مشخص برای توسعه گام به گام صنعت گردشگری ایران چون هنوز یک نقشه راه اصولی و منطقی برای صنعت گردشگری ایران تدوین نشده است.
ابراهیم اسدی بشلی/ استاد دانشگاه
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم