امنیت چالش اصلی در عراق

با استقرار دولت نوری المالکی در عراق ، مبارزه با ریشه ها و علل ناامنی به دستور کار اول این دولت تبدیل شده است.

کد خبر: ۹۵۱۲۵

جلال طالبانی رئیس جمهور عراق در نشست با هفت گروه مسلح و شورشی عراق اذعان کرده است که امکان تفاهم با این گروهها وجود دارد اما شورشیان افراطی که بیشتر ناامنی های عراق به آنان نسبت داده شده است اعلام کرده اند که در این مذاکرات حضور نداشته اند. قدر مسلم ، موفقیت های آتی دولت عراق در گرو حل این مشکل است چرا که اساسا تا زمانی که امنیت نسبی در عراق فراهم نشود و دولت عراق نتواند کنترل اوضاع داخلی را در دست بگیرد زمینه ای برای خروج اشغالگران فراهم نخواهد شد و همان گونه که رایس وزیر خارجه امریکا ادعا کرده است دولت کنونی عراق توانایی به دست گرفتن کنترل امنیتی عراق را ندارد. در واقع این معضلی است که امریکا به بهانه آن خروج نظامی از عراق را به تاخیر می اندازد. امنیت ، اشغال و استقلال دولت عراق 3 موضوع به هم پیوسته است . موفقیت دولت عراق در پایان دادن به اشغال این کشور است و پایان اشغال نظامی عراق نیز در گرو ایجاد امنیت و به دست گرفتن کنترل اوضاع امنیتی از سوی دولت این کشور است . منابع ناامن کننده عراق را می توان به چند دسته تقسیم کرد:
دسته اول جریانات قومی و دینی هستند که از تحولات سالهای اخیر عراق ناخرسندند بخصوص جریانات قومی و دینی اهل سنت که سالیان متمادی قدرت در این کشور را در دست داشته و اکنون احساس می کنند در انزوا قرار گرفته اند. این گروهها برای به دست آوردن امتیازات و تثبیت موقعیت خود به جریانات شورشی پیوسته اند.
گروه دوم تشکیلات وابسته به حزب بعث و قوم گرایان و حامیان آنان در میان اقوام و عشایر عراق هستند که برای فرار از مجازات های آتی و همچنین حفظ موقعیت خود به معارضه با دولت عراق پرداخته اند.
گروه سوم افراطیون دینی هستند که متاثر از جریانات سلفی به نزاع دینی با دولت عراق پرداخته اند که در میان آنها گروههای شناخته شده بخصوص القاعده نفوذ کرده و با بهره برداری از دیدگاه های آنان مبارزه با دولت عراق را سازمان داده اند.
اما گروه چهارمی نیز وجود دارند که تحت لوای دینی و برخی ادعاهای قومی به تشدید ناامنی در عراق کمک می کنند که در پشت پرده این گروهها، سازمان های اطلاعاتی و جاسوسی امریکا و موساد قرار دارند.
دولت طالبانی با اقدام به مذاکره با هفت گروه شورشی که بیشتر آنها در زمره گروههای اول و دوم هستند سعی دارند از اجماع کلی میان شورشیان و مخالفان بکاهند و با تفکیک آنها، گروههای شورشی بخصوص افراطیون القاعده و جریانات وابسته به نیروهای اطلاعاتی خارجی (موساد و سیا) را در انزوا قرار دهند. این سیاست می تواند به تقویت مواضع داخلی دولت عراق و گسترش تفاهم میان گروههای بزرگ دینی و الگو قرار گرفتن مذاکره برای حل مشکلات بینجامد. به طور قطع این اولین گام در حل چالش امنیتی در عراق است که می تواند زمینه را برای سیاست های بعدی که مبارزه ای جدی با منابع و عوامل ناامنی است فراهم آورد ، گرچه سیاست امریکا در بهره برداری از بی ثباتی در عراق برای توجیه حضورش در عراق تا حدودی دولت کنونی عراق را با مشکل روبه رو کرده است.