برای طلای دوم استارت زدم

در حالی که نگاه‌ها به کشتی‌گیر با تجربه‌ای به نام حسن رحیمی بود تا کشتی آزاد را پس از16 سال در المپیک صاحب مدال طلا کند، جوانی به نام حسن یزدانی به چهره اول کشتی ایران در ریو تبدیل شد. کسی که با نمایش متحیرکننده خود تمامی رقیبان را مات و مبهوت کرد و سزاوارانه به طلای المپیک دست یافت. این ستاره نوظهور کشتی با فروکش کردن تب المپیک و سپری کردن دوران استراحت، استارت دوباره‌ای زده است برای ادامه راه قهرمانی. به همین بهانه با او گفت‌وگویی ترتیب دادیم.

پدیده‌ای به نام حسن یزدانی چگونه در کشتی ایران متولد شد؟

کشتی را از کودکی شروع کردم وقتی یازده دوازده سالم بود در جویبار زیر نظر امید اسماعیل پور کارم را شروع کردم. بعد از یک سال زیر نظر همت مسلمی رفتم و از آن زمان تاکنون با این مربی زحمتکش کارم را دنبال می‌کنم.

در جویبار چه خبر است که این همه قهرمان جهان به کشتی معرفی می‌شود؟

مردم مازندران و بویژه جویبار علاقه بسیار زیادی به کشتی دارند و طبیعتا در چنین جوی بسیاری از خانواده‌ها دوست دارند فرزندشان کشتی‌گیر شود. در همه باشگاه‌ها بیش از هفتاد هشتاد کشتی‌گیر نونهال زیر نظر مربیان مختلف تلاش می‌کنند و همه آنها امیدوارند روزی جا پای بزرگان کشتی بگذارند.

خود شما چه کسی الگویت شد که کشتی‌گیر شدی؟

پنج شش سالم بود که مهدی حاجی‌زاده در رقابت‌های جهانی تهران (2002) با درخشش خود ایران را قهرمان جهان کرد. یادم هست همان موقع یکی از کشتی‌هایش را دیدم و علاقه‌مند به کشتی گرفتن شدم. درخشش حاجی‌زاده نه‌تنها برای من که برای همه جویبار جرقه‌ای شد که علاقه مردم به کشتی چند برابر شود و از آن سال تاکنون رضا یزدانی، کمیل قاسمی، مسعود اسماعیل پور، سعید احمدی و خیلی قهرمانان دیگر از این دیار در کشتی ایران و جهان درخشیده‌اند.

گفتی برای کشتی‌گیر شدن امثال خودت درخشش حاجی‌زاده در حکم جرقه بود. بعد از آن که وارد کشتی شدی با چه انگیزه این ورزش را ادامه دادی؟

راستش را بخواهید شش ماه اول کشتی گرفتنم از این ورزش زده شدم چون خیل سخت بود و تمرینات طاقت‌فرسایی داشت؛ اما بعد از این که در یک مسابقاتی شرکت کردم و مدالی کسب کردم برای ادامه این ورزش انگیزه پیدا کردم. این شد در ادامه در رقابت‌های آسیایی نوجوانان برنز گرفتم، در جهانی نوجوانان نقره گرفتم، در آسیایی و جهانی جوانان طلا گرفتم. همه اینها انگیزه شد تا به بزرگسالان رسیدم.

و در جهانی 2015 اولین حضورت را در رده سنی بزرگسالان اعلام کردی؟

بله در این سال بعد از شرکت در رقابت‌های انتخابی در 70 کیلو به جهانی رفتم و به مدال نقره دست یافتم. بعد از حدود ده ماه در یک وزن بالاتر در المپیک حاضر شدم و خوشبختانه به مدال طلا دست یافتم. البته قبل از المپیک در رقابت‌های تیم به تیم جام جهانی آمریکا برای اولین بار در وزن 74 کیلو کشتی گرفتم.

همان مسابقاتی که جردن باروفس کشتی‌گیر عنوان‌دار آمریکایی غایب بود؟

همین طور است، چون می‌دانستم باروفس و کشتی‌گیر روس اصلی‌ترین حریفان من در المپیک هستند. کشتی‌های او را پیش از شرکت در جام جهانی آنالیز کرده بودیم و آماده کشتی گرفتن با این حریف بودم، اما نیامد و کشتی نگرفت.

و در عین ناباوری این کشتی‌گیر آمریکایی به انور گدیف روس باخت و در نهایت حذف شد.

بله، اما همان طور که گفتم چون این دو کشتی‌گیر را اصلی‌ترین رقیب خود می‌دانستم به کمک کادر فنی بخوبی آنها را آنالیز کردم و در نهایت در فینال توانستم گدیف را شکست دهم.

یک فینال به یادماندنی که به دلیل آسیب دیدگی حریف روس و چند بار استراحت او،اعصاب همه ورزش دوستان ایرانی را به هم ریخته بود.

خیلی تلاش کردم تا در فینال بهترین کشتی‌ام را بگیرم. البته گدیف در فینال 30 ثانیه کشتی می‌گرفت و یک دقیقه و نیم استراحت می‌کرد. داوران خیلی به او کمک کردند تا بتواند برنده شود؛ ولی لطف خدا شامل حال من شد تا بتوانم این دیدار را برنده شوم.

در حالی که بینندگان عصبی شده بودند، چگونه توانستی در آن دقایق شرایط روحی خود را مدیریت کنی؟

یک مرد کشتی بلد و استاد به نام رسول خادم کنار تشک بود که با استفاده از راهنمایی‌های او توانستم خودم را کنترل کنم. آقای خادم دائم می‌گفت ناراحت نشوم و خونسرد باشم. من هم به حرف سرمربی‌ام گوش می‌کردم. از نظر فنی هم می‌گفت حریف زیرگیر است و حواست باشد نباید در اختیارش باشی و بهش نزدیک بشوی، به این توصیه‌ها عمل کردم و توانستم طلا بگیرم.

اینها تعارف است یا واقعا با هدایت خادم بود توانستی فینال را مدیریت کنی؟

نه اینها تعارف نیست. به واقع هرچه از رسول خادم تعریف کنم کم گفتم. او از هر نظر مرد بزرگی است و خوشحالم با طلایی که گرفتم گوشه‌ای از زحماتش را جبران کردم.

سبک و سیاق کشتی گرفتنت از چه زمانی به این شکل تهاجمی شد؟ اصلا روی کارهای دفاعی هم کار می‌کنی؟

وقتی از رده جوانان به بزرگسالان آمدم دیدم دفاعی کشتی گرفتن به حریف این اجازه را می‌دهد که روی من فن بزند. به همین دلیل کشتی را تهاجمی کردم و با تمریناتی که آقای خادم برای ما داشت، نوع مبارزه‌ام این شد که الان هست. البته باید بگویم دفاع کردن هم بلدم، اما بهترین راه کشتی گرفتن تهاجمی کشتی گرفتن است.

وقتی مردم درخشش خیره‌کننده تو را در المپیک دیدند، جک‌هایی که در فضای مجازی دست به دست می‌چرخید درباره این سبک کشتی گرفتن تو بود، مثلا می‌گفتند حسن یزدانی طوری کشتی می‌گیرد که انگار دیرش شده و می‌خواهد به کارهای دیگری هم برسد؟

نظر لطف مردم بود و قدردان محبت همه آنها هستم. خب چون چند تا کشتی سنگین داشتم به این شکل کشتی می‌گرفتم تا برای کشتی‌های بعد آماده شوم. همه اینها حاصل همان تمریناتی است که در اردو پشت‌سر گذاشتیم.

روزی که کشتی را شروع کردی، فکر می‌کردی به بالاترین جایگاه، یعنی قهرمانی المپیک برسی؟

هیچ کس از آینده خودش خبر ندارد؛ اما طبیعتا آرزوی هر ورزشکاری رسیدن به طلای المپیک است و خوشحالم به این آرزویم رسیدم.

برنامه بعدی‌ات چطور است؟ از این به بعد برای تمام حریفان خارجی شناخته شده‌ای و طبیعتا کارت سخت‌تر می‌شود.

همین طور است. همان طور که ما حریفانمان را آنالیز می‌کنیم آنها نیز ما را آنالیز می‌کنند و بیشتر باید حواسم جمع باشد. بعد از المپیک چند هفته‌ای را به استراحت پرداختم و از اوایل مهر دوباره تمریناتم را شروع کردم تا به امید خدا بتوانم در میدان‌های پیش رو باز هم برای کشورم افتخار کسب کنم.

سوالی که علاقه‌مندان به ورزش دارند درباره نسبت فامیلی شما و رضا یزدانی است. چه نسبتی با هم دارید؟

پدر آقا رضا، پسر عموی پدربزرگ من است.

و این المپیک برای رضا یزدانی تلخ بود. او با مصدومیت حاضر شد و بازهم نتوانست به مدال المپیک دست یابد. لحظه شکست رضا چه احساسی داشتی؟

واقعا لحظه بسیار تلخی بود. آقا رضا همیشه یکی از الگوهای من برای کشتی گرفتن بوده و همیشه سعی کردم از تجربیات او و دیگر نفرات با تجربه اردو استفاده کنم. متاسفانه رضا در المپیک‌ها با بدشانسی و مصدومیت مواجه می‌شود. با این وجود او ازجمله محبوب‌ترین کشتی‌گیران ایران است و به خاطر افتخارآفرینی‌هایی که داشته مردم همیشه دوستش دارند. امیدوارم هرچه زودتر آسیب‌دیدگی‌اش برطرف شود و با سلامت کامل به کشتی برگردد.

به عنوان کسی که امروز قهرمان المپیک شده‌ای چه نظری درباره رقابت‌های انتخابی تیم ملی داری. بعضا دیده می‌شود قهرمانان ورزش علاقه‌ای به شرکت در رقابت‌های انتخابی تیم ملی ندارند. شما چه نظری داری؟

جوانان چشم به مسابقات انتخابی دارند و خود من به عنوان کسی که از دل همین انتخابی به تیم ملی رسیدم مطمئنا مسابقات انتخابی را خوب می‌دانم و امیدوارم همه جوانان بتوانند از این مسابقات استفاده کنند و خود را به تیم ملی برسانند. معتقدم هر کس بهتر است باید به تیم ملی برسد و مسابقات انتخابی این فرصت را به جوانان می‌دهد که حق خود را گرفته و بهتر بودن خود را نشان دهند، بنابراین همان طور که روزی به عنوان یک جوان مدافع انتخابی تیم ملی بودم امروز هم این سیاست فدراسیون را درست می‌دانم.

امید توفیقی

ورزش