با «آیناز فکروند» نقال برگزیده دشتستانی:

فردوسی، نماد وطن‌پرستی است

در نهمین جشنواره شاهنامه‌خوانی و نقالی مناطق زاگرس‌نشین که شهریور امسال در لردگان چهارمحال و بختیاری برگزار شد، رتبه برتر نقالی زیر 15سال به «آیناز فکروند» از دشتستان بوشهر رسید. پای حرف‌های شیرین این نوجوان 13ساله نشسته‌ایم:
کد خبر: ۹۴۸۳۰۶

چگونه به حفظ اشعار شاهنامه روی آوردی؟

حفظ اشعار شاهنامه برای من به صورت فی‌البداهه بود. این طور نبود که من کتاب شاهنامه در دست بگیرم و اشعار آن را حفظ کنم. آشنا شدن من با شاهنامه برمی‌گردد به زمانی که مادرم اشعار شاهنامه را به عنوان یکی از موضوعات درسی و البته با علاقه زیاد می‌خواند. من آن زمان کودک بودم که تازه زبان گشوده و کلام اطرافیانش را بر زبان می‌آورد. طبیعی است وقتی مادرم ابیات شاهنامه را می‌خواند من هم آنها را بر لب جاری کنم. این گونه بود که من از کودکی با شاهنامه انس گرفتم.

چند بیت از اشعار شاهنامه را حفظ هستی؟

حدود 200 تا 300 بیت .

شاهنامه آنقدر برایت جذاب شده که تصمیم بگیری آن را تا آخر حفظ کنی؟

براساس علاقه‌ای که به آن پیدا کرده‌ام، قصد دارم تمامی ابیات شاهنامه را حفظ کنم. برنامه‌ام بر این است که تا پایان سال 97 این کار را انجام دهم.

تاکنون با حادثه‌ای در زندگی مواجه شده‌ای که بتوانی پیوندی میان مفهوم حادثه و شعری از شاهنامه برقرار کنی؟

گاهی با کسانی در زندگی مواجه می‌شوم که تصور می‌کنند به جایی رسیده‌اند که دیگر نیازی به آموختن علم و دانش ندارند ناخودآگاه به یاد این بیت از شاهنامه می‌افتم که: چو گویی که وام خرد توختم / همه هرچه بایستم آموختم

یکی نغز بازی کند روزگار / که بنشاندت پیش آموزگار

فردوسی را تعریف کن.

نماد خرد و وطن‌پرستی

تاکنون تحت‌تاثیر شاهنامه شعر گفته‌ای؟

شاهنامه در شعرگویی من خیلی موثر بوده است. بخشی از اشعارم را شعرهای حماسی تشکیل می‌دهد.

از چند سالگی به سرودن شعر روی آوردی؟

اولین شعرم را زمانی سرودم که سه ساله بودم؛ شعری در مورد وطن.

چند قطعه شعر سروده‌ای؟

حدود 200 قطعه.

از چه چیزهایی برای شعر سرودن الهام می‌گیری؟

برای شعرگویی کافی است چیزی احساس شاعر را برانگیزاند آن گاه است که شعر جاری می‌شود. گاه واژه‌ای جذاب و تکرار نشدنی، گاه مشاهده‌ای در طبیعت یا دنیای بیرون و گاه بروز حاثه‌ای.

حرف آخر

گاهی همسن و سالانم شاهنامه را افسانه و به دور از واقعیت می‌پندارند در مواجهه با این نگاه همواره این بیت در ذهنم تداعی می‌شود:

پی افکندم از نظم کاخی بلند / که از باد و باران نیابد گزند

تو این را دروغ و فسانه مدان / به رنگ فسون و بهانه مدان

از او هر چه اندر خورد با خرد / دگر بر ره رمز و معنی برد

راضیه بوستانی

جام‌جم بوشهر

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها