در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
... و اکنون نوبت بازیگری ماست
گزارش البرادعی از فعالیت های هسته ای ایران بر مبنای درخواست 9 فروردین شورای امنیت از وی ، شب گذشته منتشر شد و چنان که پیش بینی می شد موقعیت برنامه های هسته ای ایران را باز هم میان آژانس و شورای امنیت معلق نگه داشت
اکنون و در این مقطع بس مهم و سرنوشت ساز باید بدون هرگونه شتابزدگی و افراط و تفریط به تحلیل سناریوی شیطان بزرگ برای هدم دستاورد ملی ایرانیان از کانالی به ظاهر مشروع نشست و با مرور روند پرونده هسته ای و به میان آوردن تجربه نقش آفرینی طرفهای موثر در آن ، سلولهای خاکستری دیپلماسی را بهتر به استفاده گرفت.
الف ) سناریوی امریکا
بدون تردید استراتژی امریکا رونوشتی از استراتژی شکست خورده اروپا اما در اتمسفر شورای امنیت به جای شورای حکام است . اروپا در 2.5 سال مذاکره سعی داشت در چارچوب آژانس و با کمترین هزینه تعلیق فعالیت های ایران را به توقف تبدیل کند. اکنون امریکا که اروپا و حتی روسیه و چین را همگراتر از گذشته با خود می بیند، در صدد است تا توقف کامل فعالیت های تولید سوخت هسته ای در ایران را از طریق ساز و کارهای ظالمانه ، اما به ظاهر مشروع فصل هفتم منشور سازمان ملل محقق کند. این ایده عملا با مرتبط خواندن موضوع فعالیت های هسته ای ایران با صلح و امنیت بین المللی در 2 قطعنامه ؛ 24 سپتامبر 2005 و 4 فوریه 2006 شورای حکام زمینه سازی و به جای بیانیه 28 مارس شورای امنیت با گزارش شب گذشته البرادعی پررنگ تر شد. مراحل زیر در سناریوی امریکا قابل توجه است :
1- با وجود گزارش های رسانه های متعدد در خصوص اختلاف نظر بین گروه 1+5 ، اتفاق نظر آنها بر تعلیق فعالیت های ایران در سطح فعلی محتمل تر است.
2- احتمالا با ضرب الاجلی کوتاه مدت تر (به صورت بیانیه و یا قطعنامه) تعلیق را درخواست می کنند.
3- در صورت عدم پاسخ ، در قطعنامه ای تعلیق فوری و نامحدود را خواستار می شوند.
4- آنگاه با استفاده از ماده 41 فصل هفتم منشور ، مسیر تحریم های سیاسی و سپس اقتصادی را به پیش خواهند برد.
ب ) ملاحظات ایران
1- تمام سعی غرب در بیانیه 9 فروردین شورای امنیت این بود که ایران قبل از توفیق در تکمیل حلقه 164 سانتریفیوژی - که در واقع ایران را در نقطه استارت تولید صنعتی سوخت نشاند - به تعلیق وادار شود.
بنابراین : معادله اکنون تغییر کرده و در هر دو سو نیروی بیشتری گرفته است. توفیق در تکمیل چرخه سوخت و عدم تمکین به طرحهای یکجانبه و سودجویانه کشورها ضریب توافق شورای امنیت بر تعلیق فعالیت های هسته ای را افزایش داده است.
2- پرونده ایران هنوز در فاز گزارش است اما اگر به صدور قطعنامه در شورای امنیت بینجامد به فاز ارجاع تبدیل می شود که شورای حکام را فاقد محوریت ساخته و بار حقوقی سنگین تری به پرونده تحمیل می کند.
3- ایران جز به ابتکار و «دیپلماسی ظریف » خود نباید و نمی تواند به هیچ دولت و کشوری اتکا کند. همان طور که نمی تواند دلیل تبدیل رای ممتنع روسیه در قطعنامه 24 سپتامبر گذشته را به رای مثبت به قطعنامه 4 فوریه فراموش کند. همان طور که نمی تواند تغییر آرای برخی کشورهای عضو شورای حکام را با هزینه یک تلفن از واشنگتن و یا صرفا جابجایی برخی واژه ها در قطعنامه های آژانس فراموش کند.
4- ایران می داند که وقتی مرتبط بودن مساله هسته ای ایران در قطعنامه 24سپتامبر 2005 به مرتبط بودن مساله ایران (!) به حفظ صلح و امنیت بین المللی در قطعنامه 4 فوریه 2006 تبدیل می شود ، یعنی آژانس ابزاری برای تمهید هدف گیری اصلی امریکا برای مهار توانمندی های دفاعی ایران (فراتر از فناوری صلح آمیز هسته ای) گشته است بنابراین ایران با احاطه به این موضوع ، تصمیم مقتضی را مطابق حقوق ملت خواهد گرفت.
ج ) نتیجه گیری
1- موضع درست جمهوری اسلامی ایران در همکاری با آژانس در چارچوب قوانین ، نگذشتن از اصل حق خود ، حفظ انسجام و وحدت ملی تحت تدابیر رهبر معظم انقلاب و همین طور حفظ روحیه مذاکره بحق و تدبیر و ظرافت و سرعت لازم در این زمینه باید ادامه یابد.
2- انتظار بحق ملت این است که ؛ به همان میزانی که توانمندی فنی و تکنولوژیک دانشمندان هسته ای ما جهان را به شگفتی واداشته ، مهارت بازیگری دیپلماتیک مسوولان اجرایی کشور نیز باید خیره کننده ، موثر و موفق باشد. ملت ما هم مثل مسوولان می داند که حفظ این دستاورد بزرگ اکنون از وصول به آن واجب تر است.
3- اگر بر برخی مسوولان اجرایی واجب است که نهایت ذکاوت و دقت و انعطاف را برای حفظ توانایی هسته ای ایران اسلامی و سالم نگه داشتن آن از تاراج گرگها به خرج دهند ، بر برخی نیز واجب است که با کنترل رفتار و گفتار ، با اعتنا به خرد جمعی در تصمیم گیری ها و بدون شتابزدگی در مقطع فعلی پرداخت هزینه بدون دستاورد تازه را آزمایش نکنند.
4- شکوفا شدن ایران هسته ای جز در سایه اعتماد ملی به قدرت سترگ رهبری نظام اسلامی در مدیریت زمان و فرصتها در جهت احقاق منافع ملی میسر نبود. اکنون هم این اعتماد با غروری ویژه پررنگ تر شده است و بی گمان ایران پرصلابت در جای شایسته و بایسته علیرغم خواست و سناریوی کینه توزان ، برگهای ابتکار و مهارت بازیگری ظریف خود در راستای حفظ و ارتقای منافع ملت را به صحنه خواهد آورد. آری ، اکنون نوبت بازیگری ماست.
پرویز اسماعیلی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
