عرفـه روز اشک و لبخند

روز عرفه زمان سیرابی از باران رحمت الهی است از این رو حالتی از گریه و توبه به انسان دست می‌دهد که آدمی در ابری‌ترین لحظات خود سیر می‌کند. با این وصف مگر می‌شود بهجت پنهان وصل و پرکشیدن به آسمان رحمت را در این روز نادیده گرفت.

خلوت آدمی در خلسه خواندن دعای عرفه لذتی دارد که درک حقیقی آن با هیچ زبان و قلمی قابل وصف نیست. دل در این لحظات، جوشش نابی دارد و چشمان خیس به امید گشوده شدن آسمان، زمین خشک و تفتیده را از بارش باران‌های عاشقانه سیراب می‌کند. خاک در انتظار آن است که سجاده‌ای به پهنای دلدادگی و عشق بگستراند و تا عاشقان حدیث وصل را زمزمه کنند و امید به آن داشته باشند که با صیقل وجود خود در برکه عرفه، غروب آن روز را با غروب معصیتشان پیوند بزنند.

در دعای پرشور امام حسین (ع) که ترنم آن به نسیم فرحبخش توحید می‌ماند، انسان مسلمان رازهای دل خود را در هم آغوشی با حضرت رب می‌گشاید و رجعتی نو را به حریم مهربان پروردگارش آغاز می‌کند. در این روز دل در جوش و خروش است .

عرفه، روز بازگشت است؛ بازگشت به آغوش مهربان خدا. عرفه، روزی است که ناامیدی از درگاه خدا رخت برمی‌بندد. دل عاشق در این روز فریادی از شرمساری برمی‌آورد و عاجزانه ندا سر می‌دهد که کریما به عنوان مهمان بر سر سفره پرخیر و برکتت نشسته‌ایم، پس خداوندا! یک لحظه مرا به خودم واگذار مکن و چیزهای خوبی که به من بخشیده‌ای، از من بازمگیر.

فتاح غلامی

سیاسی