علی اوسیوند: «آرام می‌گیریم» مملو از شخصیت است

من در این قصه، نقش پسر بزرگ حاج ابراهیم را بازی می‌کنم، او درگیر مسائل خود و شغل تراشکاری‌اش است که در موقعیت بحرانی و راکد قرار می‌گیرد و دچار افت اقتصادی می‌شود و در هزینه‌های زندگی‌اش به مشکل بر می‌خورد. در ادامه روند این قصه می‌بینیم، این شخصیت، از طرفی در خانواده خود و دو دختری که دارد، درگیر یکسری از مسائل زندگی آنها می‌شود و براساس کاراکتری که خاص خود این شخص است، مقابل مشکلات دخترانش می‌ایستد و در پایان، قصه را به سمتی که باید سوق می‌دهد.

هرکدام از برادران این خانواده و بقیه شخصیت‌ها هم روایت زندگی خودشان را دارند و امیدوارم این مولفه باعث شود که تماشاگر را تا آخر بکشاند و برای جامعه تاثیرگذار باشد. به دلیل این‌که سریال نمی‌تواند فقط محدود به چند کاراکتر نمایشی شود و تا انتها برای مخاطب کشش داشته باشد، آرام می‌گیریم کاری مملو از شخصیت و بازیگر است که هرکدام از آنها قصه مخصوص به خودشان را دارند و مهم این که کاراکتر‌ها را در نوشتار و نحوه ساخت چگونه به پرداخت نهایی برسانیم.

هر کاری سختی‌های خودش را دارد و وقتی بخواهیم برای این همه تعریف، قصه روایت کرده و به مخاطب منتقل کنیم، همه اینها نیاز به بحث و تحلیل فکری و بررسی شخصیت‌ها دارد.

من از الان نمی‌توانم قضاوت کنم، ولی امیدوارم بعد از مونتاژ و پخش، تاثیرش را در جامعه بگذارد و مخاطب با آن همراه شود. از مهم‌ترین ویژگی‌های درام ارتباط با بیننده است و اگر یک اثر این ارتباط را حفظ نکند، همه چیز را از دست داده است.

نادر طالب‌زاده: «افق» شبکه‌ای متفاوت است

به نظرم شبکه افق اکنون در سال سوم بتواند خود را اصلاح کند و تا 70 درصد به اهداف مورد نظر نزدیک شود. گردانندگان اصلی این شبکه از عقبه کار رسانه‌ای برخوردار هستند که نقطه قوت این شبکه است و این افراد گفتمان انقلاب اسلامی را بخوبی می‌فهمند. به هر حال فشار آنتن سنگین است و به نظرم این شبکه تا حدود 30 درصد نیاز به اصلاحات دارد. فکر می‌کنم این شبکه تا یک سال دیگر به یک شبکه تراز اول در ایران تبدیل می‌شود و همین الان هم شبکه‌ای است که هر بار آن را انتخاب کنید با دیگر شبکه‌ها متفاوت است. خود ما زمانی که اینجا بدون پرده درباره مسائل این شبکه صحبت می‌کنیم به این نتیجه می‌رسیم که اگر این اصلاحات انجام شود تا یک سال آینده به هدف مورد نظر خواهیم رسید.

جشنواره «عمار» هم یکی از توفیقاتی است که خداوند به من داده است. زحمت‌ این جشنواره را دیگران متحمل می‌شوند و من بیشتر حضوری سمبلیک دارم، چون می‌دانم جوانانی که در این جشنواره فعالیت می‌کنند چه کسانی هستند و من توفیق آموزش آنها را داشته‌ام. این جشنواره هر سال رشد کرده و امیدوارم به همین ترتیب هم ادامه پیدا کند. جشنواره عمار اکنون به شکل جدی جاافتاده است. نقش من هم این است که در سیاستگذاری‌ها و زحماتی که دوستان می‌کشند همراهشان هستم. عمار در راستای همان هدفی است که ما به آن اعتقاد داریم، یعنی گروهی از مستندسازان بااستعداد از سراسر ایران در جشنواره متمرکز شده‌اند و هر سال می‌بینید فیلم‌های خوبی ساخته می‌شود. بسیاری از من می‌خواهند که فیلم هایشان را قبل از اکران ببینم و زمانی که جویا می‌شوم که بفهمم کدام یک از گروه‌های آموزشی من هستند، می‌فهمم از گروه‌های من نبوده‌اند، اما از فیلم‌های مورد آموزش الگو گرفته و استانداردهای خود را بالا برده‌اند.