آیت الله حکیم ،مرد فتوا و جهاد ، عروج کرد

27 ربیع الاول 1390 قمری آیت الله العظمی سیدمحسن حکیم ، مرجع تقلید جهان تشیع دیده از جهان فروبست. آیت الله حکیم در خانواده ای دیده به جهان گشود که اجداد وی نسل اندر نسل در عرصه دانش و دین ، ممتاز بودند.

کد خبر: ۹۴۲۹۸

آیت الله حکیم پس از آموزش های مقدماتی ، در 9 سالگی وارد حوزه علمیه شد و به طور جدی مشغول تحصیل گردید. وی در دوره تحصیل از محضر بزرگانی همچون آخوند خراسانی ، آقاضیائالدین عراقی ، میرزامحمدحسین نایینی ، سیدمحمدسعید حبوبی و سایر بزرگان استفاده برد و سرانجام خود در ردیف عالمان بزرگ نشست . هنگامی که شعله های جنگ جهانی اول به عراق و خاورمیانه رسید، آیت الله حکیم همراه سایر علما علیه متجاوزان انگلیسی به پا خاست و ضمن قرار گرفتن در ردیف رهبران قیام ، عملا در جبهه های جنگ شرکت و امور تدارکاتی مجاهدان را نیز بر عهده گرفت . حضور آیت الله حکیم در میدان نبرد با اشغالگران غربی (انگلیس) چنان جدی و فداکارانه بود که وی بارها در خطر قرار گرفت ، ولی خداوند وی را نگه داشت تا در آینده خدمت بیشتری به اسلام و جوامع اسلامی بنماید. آیت الله حکیم بعد این نیز همواره با دشمنان دین و عوامل استعمار که بر مردم عراق تحمیل شده بودند، مبارزه کرد و لحظه ای از پیکار بازنایستاد. بعد از جنگ جهانی اول و تسلط انگلیس بر عراق ، این سرزمین اسلامی عرصه تاخت وتاز استعمارگران و عوامل آنها شد. چون انگلیس نمی توانست سلطه دراز مدت بر عراق داشته باشد، عوامل خود را در این کشور به قدرت رساند و آنها را از پشت سر حمایت و راهنمایی کرد تا بتوانند منافع نامشروع استعمار را تامین کنند. آیت الله حکیم به این موضوع واقف بود و سلطه مهره های استعمار را سلطه خود استعمار می دانست و به همین دلیل با آنها مبارزه می کرد. می توان گفت که از جنگ جهانی اول به بعد، عراق حکومت و دولتی که مبتنی بر اراده اسلامی و ملی مردم عراق باشد به خود ندید و در هر دوره ای ، وابستگان یکی از محورهای استعماری شرق و غرب بر آن حکومت کردند. با توجه به همین واقعیت بود که آیت الله حکیم با همه دولتهایی که بعد از جنگ جهانی اول در عراق قدرت گرفتند، سر سازگاری نشان نداد. حتی در برخی موارد صریحا فتوا صادر کرد و مردم را از پیوستن به گروهها و احزابی که با دین دشمنی بیشتر داشتند، منع کرد. آیت الله حکیم که نقش قاطعی در ساماندهی مسیر فکری و اعتقادی مردم عراق داشت ، پیوسته به طور مستقیم و غیرمستقیم از سوی استعمارگران و عوامل آنها هدف آزار و توطئه قرار می گرفت . با این حال ، وی هرگز عقب نشینی نمی کرد و ضمن آن که تربیت شاگردان برجسته ، ارشاد مردم ، هدایت حوزه های علمیه ، رسیدگی به امور دینی و اجتماعی مردم و... را برعهده داشت ، از جهاد و مبارزه نیز دست بر نمی داشت و به هر نحوی که ممکن بود، همچون سدی در برابر استعمار و عوامل آن می ایستاد. سرانجام ، آیت الله حکیم در 27ربیع الاول 1390 قمری رحلت کرد و پیکرش در میان اندوه امت اسلام در کنار کتابخانه ای که خود بنیان نهاده بود، به خاک سپرده شد.