ریشه‌های بردگی در تمدن آمریکایی

«قانون می‌گوید اگر سیاهپوستی، در چشم سفیدپوستی راست نگاه کند 10ضربه شلاق باید بخورد. قانون آنها می‌گوید اگر سفیدی قسم بخورد که سیاهی دروغ گفته ‌است حق دارند یک گوش او را ببرند. اگر سفید بگوید سیاه دوبار دروغ گفته است حق دارند دوتا گوش او را ببرند. قانون می‌گوید اگر آدم سفیدی را کشتی به دارت خواهند زد، اما اگر سیاه دیگری را بکشی فقط شلاق می‌خوری... خواندن و نوشتن برای سیاهان غیرقانونی است. کتاب دادن به سیاهان غیرقانونی است.» اینها قسمت‌هایی از توصیه‌های تلخ یک سیاهپوست داستان به «کونتاکینته» از شخصیت‌های اصلی رمان «ریشه‌ها»ست؛ وقتی کونتاکینته برای بار چهارم از دست ارباب سفیدپوستش فرار می‌کند و توسط سفیدپوستان به دام می‌افتد و قسمتی از پای راست او را قطع می‌کنند تا دیگر فکر فرار به سرش نزند. آنها حتی زنان باردار سیاه را هم به کار در مزارع می‌فرستادند و آن‌قدر از آنها کار می‌کشیدند که بچه‌شان سقط شود. کف دست سیاهان را به دیوار میخ کرده و مجبورشان می‌کردند گوش‌های بریده خود را بخورند. رهبر انقلاب چندی پیش در دیدار فرماندهان بسیج از این کتاب به عنوان یک نمونه آشکار از برخورد مستکبرین با بومیان آمریکایی یاد کردند.

　روایت یک تحقیر تاریخی

داستان «چطور در آمریکا خود و دیگران را به آرامی بُکشید» مجموعه مقاله‌هایی است که تجربیات سیاهپوستان را به نمایش می‌گذارد. «کیس لایمن» در هر مرحله موضوع متفاوتی را بررسی می‌کند، اما کلیت کتاب درباره این ایده عجیب در هسته جامعه آمریکاست که «همه ما با هم یکی هستیم و هیچ فرقی نداریم»، اما در عمل اتفاق دیگری می‌افتد. برای «لایمون» تجربه یک سیاهپوست آمریکایی بودن با سایه مرگ همراه است. هدف کتاب تشریح شرایط و بی‌ارزش کردن زندگی یک سیاهپوست آمریکایی است. به عقیده او، برچسب آمریکایی ـ آفریقایی نقش یک لقب را ایفا می‌کند. وی می‌نویسد: «ما نه آفریقایی هستیم، نه آمریکایی محسوب می‌شویم.» تحقیر با بیرون کشیده شدن از ماشین توسط پلیس در کنار بزرگراه و در کنار ماشین‌های دیگری که با هم در یک کنسرت بوده‌اید بسیار ناراحت‌کننده است. دانستن این موضوع که نیمی از پسران سیاهپوست قبل از 35 سالگی از دنیا می‌روند و قوانینی که رنگ پوستتان را به شما یادآور می‌شوند (مانند سیاهپوستان در محله‌های خاصی حق به سر کردن کلاه کاپشن‌های خود را ندارند، در مکان‌های عمومی دست‌های خود را نباید در جیب بگذارند، شب‌ها برای قدم زندن بیرون نیایند، از سرعت مجاز تخطی نکنند و با هیچ زن سفیدپوستی ارتباط نزدیک برقرار نکنند)، حکایت از یک درد پنهان زیر پوست جامعه آمریکایی دارد.

　رسوایی یک دموکراسی تبعیض آمیز

کتاب «تبعیض‌نژادی و نقض حقوق اقلیت‌ها در آمریکا» بر‌اساس مستندات عینی، آمارها و گزارش‌های منتشره در این کشور پرداخته می‌شود و نگارنده غیرواقعی بودن ادعای آمریکایی‌ها را با عنوان «آمریکا شماره یک است و همتا ندارد»، اثبات می‌کند. مندرجات این کتاب نشان می‌دهد با آن که آمریکا ملتی چندقومی و چندنژادی است، دولتمردان آن نتوانسته‌اند حقوق سرخپوستان، سیاهپوستان و... را رعایت کنند؛ به گونه‌ای که مجبور به نسل‌کشی و رفتار خصمانه با آنها بوده‌اند و این مطالب گواه آن است که آمریکا نمی‌تواند در جهان به عنوان برترین قدرت، شناخته شود. این کتاب شرحی از تناقض‌گویی‌های حقوق بشری آمریکا ارائه کرده و با یادآوری سیاست‌های تبعیض‌نژادی در این کشور تاکید دارد که برخلاف تبلیغات صورت گرفته، آمریکا نه یک دموکراسی آرمانی، بلکه جامعه‌ای در حال گسست است که قدرت حفظ روابط عادلانه میان شهروندان را ندارد.