امارات ، راه و بیراه

رویای دولتمردان جدید امارات متحده عربی برای تغییر جایگاه منطقه ای این کشور که با شعار فضایابی نوین برای رشد و توسعه تجاری صورت می گیرد ابوظبی را وارد بازیهای سیاسی پیچیده ای کرده است.

کد خبر: ۹۱۰۶۱

ناخرسندی امارات متحده عربی از واکنش محافل سیاسی و نمایندگان مجلس امریکا از طرح واگذاری مدیریت اجرایی 6 بندر تجاری امریکا به یک شرکت اماراتی این سوال را به طور جدی مطرح کرده است که از معادله ای که دولت بوش میان سیاست و تجارت در روابط با امارات به وجود آورده است چه نیروها و جریاناتی سود خواهند برد. دولت بوش با ترغیب امارات به خروج از موقعیت سنتی این کشور در منطقه که تاکنون در قالب مرکزیت تجاری شکل گرفته و پذیرش نقش یک بازیگر سیاسی ، دو هدف را دنبال می کند. هدف اول به دست آوردن یک مرکزیت سیاسی فرهنگی و تبلیغاتی برای پیشبرد سیاست های منطقه ای است که طرح تبدیل امارات به دیده بان منطقه ای نظارت بر تحولات ایران و سازماندهی اقدامات تبلیغاتی و فرهنگی علیه ایران در این چارچوب است اما هدف دوم کمرنگ کردن نقش ژئوپلتیک عربستان در شورای همکاری خلیج فارس است . واگرایی تدریجی عربستان نسبت به سیاست های منطقه ای امریکا باعث شده است که دولت بوش طرح تقویت جبهه متحد خود در شورای همکاری خلیج فارس متشکل از امارات متحده عربی و قطر را در دستور کار قرار دهد. در همین چارچوب ، ادعاهای ارضی امارات متحده عربی نسبت به منطقه الشیبه از یک سو و استمرار طرح ادعا نسبت به جزایر سه گانه ایرانی ، بهانه هایی است که توجیه کننده رویکردهای سیاسی دولت امارات متحده عربی است و محافل امریکایی با دامن زدن به آن در مسیر تحقق هدفهایی قرار گرفته اند که در بطن تبدیل امارات متحده عربی به متحد استراتژیک امریکا در منطقه است . طرحی که به امریکا فرصت می دهد هم ایده انزوای عربستان را دنبال کند و هم فشار سیاسی و جنگ روانی علیه ایران را در منطقه ساماندهی نماید. این روند امارات را از موقعیت ممتاز تجاری منطقه ای خود دور می کند و به بازیگری سیاسی مبدل می سازد که مهمترین اثر آن تبدیل امارات به پایگاه مانورهای سیاسی تبلیغاتی امریکاست . وضعیتی که بازتاب آن چالش در روابط منطقه ای امارات و آسیب رسیدن به همگرایی منطقه ای است.