اسطوره، تاریخ مصرف ندارد

طلا، گنج، الماس، عتیقه و آنتیک که اینچنین است شک نکنید آدم‌ها هم چنین‌اند؛ آدم‌هایی که هرکدام راوی یک زندگی، نقال یک دلبستگی، حکایتگر یک شور و جنون هستند. پای میهن وسط است، پای حرمت آب و خاکش، پای حیثیت مرزهایش، ملتش، زن و مردش، پیر و جوانش. آدم‌هایی که اینها دغدغه‌شان بود، تاب نیاوردند، خودشان را ندیدند و مردمشان را دیدند. آسایش خودشان را ندیدند و امنیت وطن را دیدند و شدند رزمنده، ایثارگر، آدمی بیگانه با خوشی، سرخوشی، بی‌اعتنایی .

تیری شلیک شد، گلوله‌ای تنی را درید، خمپاره‌ای افتاد، بمباران جهنمی ساخت، دشمن از کشته پشته ساخت، دل‌ها خون شد، تن‌ها اسیر، بدن‌ها مجروح، روح‌ها در غلیان، در پرواز. این شد که ما شدیم ملت عزادارِ جنگ و ملت مفتخر به فرزندان غیورش.

حالا سال‌هاست ما مزه آرامش و امنیت را می‌چشیم، جنگ 27 سال است تمام شده، خرابی‌های پس از جنگ آباد شده و خاطره‌هایش درذهن‌ها مدفون گشته. ولی زنده‌ها و کشته‌های جنگ هستند. زنده‌ها با ما، شانه به شانه‌مان زندگی می‌کنند و نفس می‌کشند و کشته‌ها، شهدا، درحاشیه شهرهای‌مان چند متر پایین‌تر از دنیای متحرک در گلزارهای بزرگ و کوچک خاطره‌ها را زنده می‌کنند.

اینها اسطوره‌های تاریخ مایند؛ شناسنامه‌های این ملت، برشی از زمان و راوی آنچه برما گذشت. ولی چرا فراموش می‌شوند؟ چرا وقتی نامشان می‌آید عده‌ای لب کج می‌کنند و اف می‌گویند؟ مگر طلا ازارزش می‌افتد؟ الماس بی‌بها می‌شود؟ گنج‌ها بی‌خریدار می‌مانند؟

زمانی حرف زدن از شهید و شهادت و رشادت و جانبازی مد بود، مثل رخت و لباس، شاید هم نه آن‌قدر سخیف. شاید از روی قدرشناسی بود شاید از سر قدردانی، شاید هم اصلا روی بورس بود این حرف‌ها، خریدار داشت، مخاطب داشت.

سال‌ها پیش وبگردی که می‌کردی اینترنت پربود از سایت و وبلاگ، همه در خط ترویج فرهنگ ایثارگری، همه دوآتشه و پرحرارت. حالا هم هنوز اینترنت پراست از این حرف‌ها، ولی وبلاگ‌ها اغلب به‌روز نشده و سایت‌ها تاریخ گذشته‌اند. انگارحرف‌ها تمام شده، انگار تاریخ به تاریخ پیوسته، انگار موجی بوده از این جنس حرف زدن‌ها. بیخود نیست مردم نتیجه می‌گیرند دوره این حرف‌ها گذشته و گاه و بی‌گاه پس می‌زنند و غرولند می‌کنند .

اما مگر اسطوره تاریخ مصرف دارد؟ مگر قهرمان، دوره‌اش تمام می‌شود؟