«انتظار» و امید به فردایی بهتر

تردیدی نیست که یکی از مهم‌ترین و بنیادی‌ترین اعتقاد به چنین مفهومی داشتن امید به فردای بهتر است. شیعه معتقد آرزومند است که جزو یکی از یاران خالص حضرت قائم(عج) حتی در دوران غیبت باشد و از این رو در تلاش است تا از هر گونه کاری که به نوعی باعث آزردن آن وجود شریف می‌شود، ‌بپرهیزد. بسیاری از شیعیان همواره در دل این امید را می‌پرورانند که در زمان حیاتشان موفق به درک حضور و ظهور حضرت ولی عصر(عج) شوند.

مفهوم انتظار بر دو پایه استوار است: پایه اول نارضایتی از اوضاع و احوال زمانه است به‌ویژه در روزگاری که شاهد دوری و انحراف از مکتب اهل بیت هستیم.

شرایط امروز به گونه‌ای است که بسیاری از ضد ارزش‌ها جایگزین ارزش‌ها شده و ناهنجاری‌ها بخش وسیعی از جامعه اسلامی را فراگرفته است. بر شیعه معتقد فرض است که
از هر گونه آلودگی که ساحت دین را ملوث ساخته، برائت بجوید و در قالب اجرای وظیفه مسلمانی و شیعی، رفتاری از خود نشان بدهد که گویای زیست شایسته دینمداران باشد.

پایه دوم سازنده مفهوم «انتظار» داشتن امید به فردای بهتر است. کسی که نسبت به بهتر شدن اوضاع یقین داشته باشد طبعا در گردش روزگار احساس شکست نمی‌کند چون بر این باور است که با وجود همه تلخکامی‌هایی که با آن مواجه بوده و احیانا نامرادی‌هایی که از مردمان بدعهد و پیمان دیده، سرانجام روزگاری که وعده آن داده شده فراخواهد رسید و جهان پر از عدل خواهد شد. کسانی که با چنین ذهنیتی در جامعه زندگی می‌کنند هیچ‌گاه از ناملایمات روزگار احساس شکست و سرافکندگی نمی‌کنند و در نقش یک منتظر واقعی روزگار می‌گذرانند.

فتاح غلامی

جام‌جم