جنگ‌ را با تمام وجودم لمس کرده‌ام

نمایش نوبت یعنی بعدی کاری از گروه نمایش دیدومک به سرپرستی ابراهیم گله‌دارزاده است، علی غابشی، حامد نساج بخارایی، هما پارسایی (پریسان)، مهناز میرزایی، پروا آقاجانی و ترانه کوهستانی در این نمایش بازی می‌کنند. دیگر عوامل نمایش عبارتند از: مدیرتولید، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: مسعود شامی، طراح صحنه: میلاد خرمن‌بیز، طراح نور: مرتضی شاه‌کرم، گروه‌ کارگردانی: احمد صمیمی و رضا یعقوبی، مشاور رسانه‌ای: میترا رضایی، موسیقی: آرمین داودی و احمد صمیمی. با مرتضی شاه‌کرم درباره این نمایش و دغدغه‌هایش گفت‌وگو کرده‌ایم که می‌خوانید.

با توجه به این‌که «نوبت یعنی بعدی» را در استان‌های مختلف به صحنه برده‌اید، فکر می‌کنید اجرا در بیرون از پایتخت چه ویژگی‌هایی دارد؟

اجرا در شهرستان به عموم مردم نزدیک‌تر و بازخورد تماشاگران بسیار تأثیرگذار است. اهالی هر استانی به شکلی متفاوت با اثر ارتباط برقرار می‌کردند و این نشان از خرده‌فرهنگ‌های زیبای کشور ما دارد که قابل تحقیق و بررسی است.

اجرا در شهرستان‌ها تاثیری بر شیوه‌اجرایی این نمایش داشت؟

در شیوه اجرایی ما هرچه‌ بازیگر تجربه‌ بیشتری داشته باشد، کیفیت نمایش ارتقا پیدا می‌کند، اجرای نمایش در شهرستان‌های مختلف و بازخوردی که از تماشاگران گرفتیم باعث شد تجربه بازیگران بالاتر برود و ما بتوانیم نواقص‌مان را برطرف کنیم و به نقطه مطلوب برسیم.

بعد از اجرا در البرز به شهرهای دیگر هم می‌روید؟

بله، بعد از البرز به مشهد مقدس می‌رویم و بعد از آن در جشنواره فتح خرمشهر شرکت خواهیم کرد. اجرا در شهرهای مختلف باعث می‌شود بین گروه‌ها تبادل فرهنگی به وجود بیاید. گروه‌ها همدیگر را می‌شناسند و ارتباطی مؤثر برقرار می‌کنند که در نتیجه آن می‌توانند با یکدیگر همکاری داشته باشند.

چرا در نوشتن این نمایشنامه سراغ موضوع جنگ و دفاع مقدس رفتید؟

چون دفاع مقدس دغدغه همیشگی‌ام است، من متولد خرمشهر هستم و هنوز خانواده‌ام آنجا زندگی می‌کنند. جنگ و تلخی‌هایش را با تمام وجودم لمس کرده‌ام و مردم بعد از جنگ و آسیب‌شناسی بعد از جنگ همیشه فکر من را به خود مشغول می‌کند. این متن را چندین باربازنویسی کردم تا بتوانم پیام متن را با زبان ساده به مخاطب منتقل کنم.

در این اثر به وضوح رگه‌هایی از طنز دیده می‌شود و تماشاگر در طول اجرا بارها به خنده می‌افتد، این تلخی و طنز را چرا در کنار یکدیگر گذاشتید؟

من همیشه سعی می‌کنم آثارم فضایی بین واقعیت و خیال باشد. برای این‌که فضا برای تماشاگر ملموس باشد و جنس‌اش را قبول کند، گاهی لازم است رگه‌هایی از طنز داشته باشد. نمایش نوبت یعنی بعدی فضایی تراژدی دارد. برای این‌که بار غم و سختی آن کمتر شود در لحظاتی تماشاگر را همراهی می‌کنیم تا بخندد و نمایش بیشتر به دلش بنشیند. من به عنوان یک نویسنده نمی‌توانم بسادگی از قصه بگذرم، چراکه باید روح در متن دمیده شود تا به هدف خود برسم.

داستان نمایش دو روایت موازی دارد؟

بله، روایت دو داستان است، یک داستان مضمونی فداکارانه و ایثارگری دارد و دیگری قصه‌ای اجتماعی را روایت می‌کند.

یکی از داستان‌ها روایت پیرزنی است که به‌دنبال یافتن اهداکننده عضو است تا پسر در بستر بیماری‌اش سلامتی خود را باز‌یابد که در این داستان فداکاری و ازخودگذشتگی به نمایش گذاشته می‌شود.‌ داستان دیگر اقتباس و یادی از ‌لاله و لادن دوخواهر به هم چسبیده‌ استان فارس است که در این قصه مشکلات اجتماعی و نگاه‌های نامناسب برخی افراد اجتماع به افرادی که دارای مشکلات جسمانی هستند، بیان می‌شود.

برای نمایش نوبت یعنی بعدی آهنگسازی کرده‌اید، اما چرا در نمایش به صورت تلفیقی اجرا می‌شود؟

خیلی به اجرای زنده اعتقاد دارم و دوست داشتم تمام موسیقی‌های نمایش، زنده اجرا شود، اما متاسفانه به دلیل نبود بودجه کافی، این امکان را نداشتیم که از همه سازهای زنده استفاده کنیم و با خوشفکری آهنگسازمان به ترکیبی از این دو رسیدیم و در کنار اجرای زنده، بخشی از موسیقی پلی‌بک پخش می‌شود.

اعظم حسن‌تقی