jamejamonline
جامعه عمومی کد خبر: ۸۸۹۳۵۴   ۲۴ اسفند ۱۳۹۴  |  ۰۸:۴۵

هنگامی که سخن از چهارشنبه‌ سوری به میان می‌آید، بنیادی‌ترین نشانه این جشن و آیین، آن است که مردم کومه‌هایی از آتش می‌افروزند و بر آن می‌جهند و در همان هنگام می‌گویند «سرخی تو از من، زردی من از تو.»

چهارشنبه‌ سوری و سخنی با جوانان ایرانی

دو نمادی که در این ترانه به چشم می‌آید، نخست سرخی است و دیگری زردی که سرخی نماد تندرستی، بهروزی و شادکامی است و زردی نماد بیماری و رنجوری.

ایرانیان از دیرباز با این آرزو می‌خواهند سال نو که بزودی فرامی‌رسد برای آنان سالی سرخ باشد، سالی همراه با تندرستی، بی‌گزندی، فراخی روزی و ارج و آبرو، نه سالی زرد که با رنج و بیماری و بی‌نوایی همراه باشد.

به همان روی و آنچنان که گفته می‌شود فلانی با سیلی چهره خود را سرخ نگه می‌دارد، خاستگاه این زبانزد آن است که فرد با چاره و ترفند چنان می‌نماید که بی‌نیاز است و بهروز و بخت یار.

سخنی که اکنون من با جوانان برومند ایرانی دارم، این است که این جشن‌ها و آیین‌های نیاکانی را به‌شایستگی، به همان سان که گذشتگان برگزار می‌کرده‌اند، بر‌پای بدارند.

این جشن‌ها همه انگیزه و بهانه‌ای بوده است برای شادمانی، برای بهره‌بردن از زندگی، برای استوار گردانیدن پیوندهای انسانی و اجتماعی. اگر از این جشن‌ها بدرستی بهره نبریم، آن آرمان‌هایی را که بر پایه‎ آنها این جشن‌ها پدید آمده است، فرو بگذاریم، این جشن‌ها نه‌تنها سودمند نخواهند بود، زیانمند هم خواهند شد.

آن آتشی که افروخته می‌شود، باید مایه‎ شادمانی و تندرستی و بهروزی باشد. اگر آتشی بیفروزند که مایه‎ رنج و اندوه و خدای ‌ناکرده سوگ و ماتم بشود، آسیبی، زیانی به کسی برساند، آرامش و آسایش را از مردمان بستاند، آن رفتار به هیچ روی رفتاری ایرانی، پسندیده و نیاکانی نیست.

این جشن‌ها، این آیین‌ها همه از آن روی پدید آمده‌اند که ما به یاری آنها شیوه‎ درست و بسامان زیستن را بیاموزیم؛ بکوشیم انسان‌هایی باشیم که همواره دیگران را دوست می‌داریم، در پی پیوند با آنان هستیم، می‌خواهیم که دلشان را به‌دست بیاوریم و گرهی از کارشان بگشاییم. کمابیش همه‎ جشن‌های ایرانی سرشتی مردمی و اجتماعی دارند.

اگر ما این جشن‌ها را بدان‌سان که می‌باید، برگزار نکنیم، این جشن‌ها به هیچ روی آن کارکرد فرهنگی و اجتماعی را که می‌باید داشته باشند و انگیزه و پایه‌ای شده است که هزاران سال بپایند، نخواهند داشت؛ پس بکوشیم که جشن‌ها را به‌‌راستی به شیوه‌ای «آیینی» برگزار کنیم.

دکتر میرجلال‌الدین کزازی - استاد زبان و ادبیات فارسی

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
مدیریت بی‌هوا

مدیریت بی‌هوا

روز‌های تقویم یکی‌یکی سیاه می‌شود، درست مانند آسمان این روزهای کلانشهرهای کشور‌ که غرق دود است اما آلودگی هوا داستان تازه‌ای نیست و این مشکل چند دهه است که برای شهروندان شاخ‌و‌شانه می‌کشد.

پیام امید برای پرستاران

پیام امید برای پرستاران

دیروز در روز پرستار، افراد زیادی به ما تبریک گفتند، اما یک تبریک بیشتر از همه باعث خوشحالی جامعه پرستاری شد؛ پیام تبریک رهبر معظم انقلاب که به جامعه پرستاری امیدی دوباره داد.

گفتگو

بیشتر
پیشنهاد سردبیر بیشتر