پس از گزارش به شورای امنیت

پس از تصویب قطعنامه دیکته شده امریکا در شورای حکام و تصمیم به گزارش پرونده ایران به شورای امنیت ، رویدادهای قابل توجهی رخ داده است که تامل درباره آنها می تواند چشم انداز تصمیم شورای امنیت را در صورت ارجاع پرونده به این شورا ، ترسیم کند.

کد خبر: ۸۸۶۶۸

1- راهپیمایی حماسی ، بی نظیر و میلیونی ملت ایران در روز 22 بهمن پس از سوگواری های عاشقانه در عاشورای حسینی نشان داد که مساله انرژی صلح آمیز هسته ای در ایران به یک مساله ملی تبدیل شده و سرنوشت آن دیگر روی میز دولتمردان رقم نمی خورد. اکنون مسوولان جمهوری اسلامی در برابر یک تکلیف ملی قرار گرفته اند که ملت ایران آن را در دستور کار حاکمیت قرار داده است و عقب نشینی از آن ممکن نیست ، همچنان که برخی مقامات غربی اعتراف کردند که در قضیه انرژی هسته ای با ملت ایران مواجه هستند نه دولت ایران !
تمکین دولت در برابر اراده ملت نیز نشان از پیوند مستحکم دولت ملت و تحکیم پایه های دمکراسی در ایران دارد.
2- اجرای مصوبه مجلس شورای اسلامی در لغو امتیازات داوطلبانه ، تعلیق اجرای پروتکل الحاقی و حذف بازرسی های غیر معمول و آغاز غنی سازی تحقیقاتی در نطنز به عنوان مقدمه غنی سازی صنعتی ، تصمیم جدی ایران را برای بهره گیری از حقوق قانونی خود به نمایش می گذارد. با این اوصاف ، سرنوشت گزینه های شورای امنیت از هم اکنون مشخص است با این توضیح که هنوز پرونده ایران به شورای امنیت ارجاع نشده است و تلاش رسانه های بیگانه برای جایگزینی واژه «ارجاع» به جای «گزارش» حلقه دیگری از زنجیره جنگ روانی است اما با احتمال ارجاع از هم اکنون می توان آینده را پیش بینی کرد. گزینه نخست مطرح شده در بیان برخی رسانه ها، تهاجم محدود یا گسترده نظامی است که اغلب تحلیلگران سیاسی آن را غیرمحتمل و بعید می شمارند ، نه شورای امنیت به گزینه ای رای خواهد داد که صلح و امنیت جهانی را به مخاطره می افکند ، نه امریکا امکان ورود به یک جنگ دیگر ، همزمان با اشغال عراق و افغانستان را دارد و نه مقامات کشورها و ملتهای جهان چنین تصمیمی را بر می تابند. مضافا این که جمهوری اسلامی که پس از 8سال دفاع مقدس در سخت ترین شرایط و تحریم همه جانبه به یک قدرت مقتدر نظامی در منطقه تبدیل شده ، هزینه مقابله نظامی با ایران غیرقابل تصور است . ایران قدرتمند با پشتوانه عظیم ملتی فداکار و ایثارگر با عراق و افغانستان تفاوت ماهوی دارد و گزینه نظامی علیه ایران بازی با آتش است که بازیگران آن را بشدت پشیمان خواهد کرد. گزینه دوم ، تحریم اقتصادی است که البته تهدید تازه ای نیست . ایران از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی به نوعی در تحریم به سر برده است و افزایش گستره تحریم در شرایطی که جمهوری اسلامی در بسیاری از اقلام ضروری مصرفی اش به خوداتکایی دست یافته ، حربه ای ناکارآمد و شکست خورده است . مضافا این که هر 2 گزینه نظامی و اقتصادی ، پیامدهایی را از جمله در زمینه بحران قیمت نفت در جهان در پی خواهد داشت که برای جامعه جهانی غیرقابل تحمل است . شورای امنیت و آژانس بین المللی انرژی هسته ای باید به دور از فشارهای امریکا ، با کشوری که صادقانه در چارچوب قواعد بین المللی و حتی فراتر از آن اعتمادسازی کرده است ، تعاملی در چارچوب مقررات بین المللی داشته و مقابله با یک ملت انقلابی را ادامه ندهند.