وحدت مردم ، وفاق نخبگان

تازه ترین مواضع هسته ای کشورمان که از سوی رئیس جمهور بیان شد ، در راهپیمایی 22 بهمن که می توان آن را به مثابه یک رفراندوم دانست ، مورد تایید میلیون ها نفر از مردم کشورمان قرار گرفت.

کد خبر: ۸۸۴۳۴

در واقع ، ملت ایران یکبار دیگر در برابر افزون طلبی های غرب اعلام موضع کرد و این نکته را به اثبات رساند که با همه خویشتنداری و نجابتی که همیشه از آن برخوردار است ، در مقابل هر عاملی که استقلال او را زیر سوال ببرد ، قاطعانه می ایستد. خوشبختانه ، منهای معدودی از چهره های سیاسی و مطبوعاتی که در صفحه شطرنج سیاست ، نقش مهمی را ایفا نمی کنند ، درباره پرونده هسته ای موضعی نسبتا متحد و یکسان به چشم می خورد. حتی گروهها و افرادی که معتقدند باب مذاکره همچنان باید باز بماند ، سکوت در برابر پررویی و جسارت غربی ها را برنمی تابند. با این همه ، دو دیدگاه اصلی در موضوع مورد بحث وجود دارد: یک دیدگاه معتقد است از 3 سال گذشته به نام اعتمادسازی ، فرصتهای ارزشمندی از دست ملت ایران رفته است . براساس این نظر ، غربی ها هرگز در جریان مذاکراتشان با دیپلمات های ما صداقت نداشته اند و طرف ایرانی با اندکی هوشیاری می توانسته چنین امری را درک کند. به زعم پایبندان به این عقیده ، جسارت غربی ها را باید در عدم قاطعیت و سازشکاری پاره ای از مسوولان دیپلماسی کشور جستجو کرد. در سوی مقابل ، این باور وجود دارد که نباید کاری که موجب خشم و بهانه گیری غربی ها شود ، صورت گیرد. این تفکر از آنچه که در کارنامه گذشته تیم مذاکره کننده هسته ای وجود دارد ، دفاع می کند و همان روند را برای امروز و فردا نیز تجویز می کند. با وجود این اختلاف نظر که به نظر می رسد بتدریج کاهش خواهد یافت اتفاق نظرهایی نیز وجود دارد که می توان با تاکید بر آنها، وفاق کنونی را گسترش داد. گرچه مردم به عنوان صاحبان اصلی نظام و انقلاب در روز 22 بهمن با دنیا و نیز مسوولان کشورمان اتمام حجت کرده اند اما در میان نخبگان سیاسی نیز چنین وفاقی لازم است . موضوع پرونده هسته ای یک موضوع کاملا ملی است و منافع و زیان های ناشی از آن به هیچ گروه و جناح خاصی منحصر نمی شود. احزاب و چهره های سیاسی کشور ما در همه جناح ها چاره ای جز آموختن این ادب ندارند که در برابر مسائلی که با امنیت ملی کشور سر و کار دارد، فراجناحی بیندیشند. به همین دلیل ، ضمن این که همگان می توانند نظرات خود را ابراز کنند، شاخ و شانه کشیدن گروهها در برابر یکدیگر، نباید باعث ریختن آب به آسیاب دشمن گردد. اگر جناحی که امروز مجلس و دولت را در دست دارد ، پرونده هسته ای را به عنوان حربه ای برای تخریب جناح شکست خورده به کار گیرد ، مصداق بر سر شاخ نشستن و بن بریدن است . از آن سوی ، جناح اقلیت اگر انصاف به خرج ندهد و با تکرار اشتباهات گذشته ، به زخم زبان زدن مشغول شود ، شانس سر برآوردن در انتخابات بعدی را نیز از دست می دهد. ضمن این که هر دو گروه ، به مقوله منافع ملی بی توجهی کرده اند. البته حساب عده ای که ترسیده اند و به اصطلاح بریده اند از سایرین جداست . این جماعت برای آن که سری میان سرها دربیاورند ، علاوه بر ارائه تحلیل هایی که مورد پسند غربی هاست ، به ایجاد اختلاف میان معتقدان به سربلندی نظام و انقلاب و کشور می پردازند. مبنای تفکر این گروه «خودکشی از ترس مرگ است» چیزی که هیچ ایرانی غیرتمند و عزت خواه و استقلال طلبی آن را نمی پذیرد.