مباهله پیامبر ص و مسیحیان نجران

نمایندگان پیامبرص اکرم وارد نجران شدند و نامه پیامبر مبنی بر دعوت اهالی آن سامان به اسلام را به اسقف نجران دادند. نجران در مرز یمن تنها نقطه مسیحی نشین حجاز بود.

کد خبر: ۸۶۷۷۹

شورایی برای بررسی پاسخنامه تشکیل شد و پس از بررسی راههای مختلف (همچون جنگیدن با قوای اسلام ، پرداخت جزیه و...) سرانجام این گونه نظر داد که گروهی به عنوان هیات نمایندگی نجران به مدینه برود و بررسی کند که آیا محمد ص همان پیامبر موعود انجیل است یا خیر؛ بدین ترتیب 60 تن از داناترین مردم «نجران» به سرپرستی اسقف اعظم نجران و 2 تن دیگر به اسامی سید و عاقب به مدینه وارد شدند و به ملاقات پیامبرص رفتند و با ایشان به مذاکره پرداختند. اما در برابر دلایل محکم نبی اکرم ص سرسختی نشان داده و گفتند: راه این است که با یکدیگر مباهله کنیم و بر دروغگو نفرین بفرستیم و از خدا هلاکت او را بخواهیم . در این هنگام آیه مباهله نازل شد و به پیامبر ماموریت داد با کسانی که با او به مجادله برمی خیزند ، مباهله کند پیامبر نیز فورا درخواست آنها را برای مباهله پذیرفت . ترجمه مفهومی آیه مباهله (آل عمران : 61) از این قرار است که هر کس پس از روشن شدن حق با تو مجادله کند پس بگو بیایید تا بخوانیم فرزندان ما (امم حسن ع و امام حسین ع و فرزندان شما و زنان ما (حضرت زهراس و زنان شما و ما خودمان (یعنی نزدیکترین اشخاص خود را که در این جریان علی ع بود) و شما خویشتن را پس مباهله کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم . طرفین توافق کردند که مباهله در نزدیکی بقیع بین 2 درخت با نصب سایبان باشد. پیش از مراسم ، مسیحیان به یکدیگر می گفتند اگر او با افسران و سربازانش به میدان آمد فردی غیرصادق است و به نبوت خویش اعتماد ندارد ولی اگر بدون جلال و جبروت مادی با فرزندان و جگر گوشه هایش به درگاه الهی آمد، پیداست که راستگو است و به حقانیت خویش آنقدر اعتقاد دارد که نه تنها خود، بلکه عزیزترین کسان خود را در نیزمعرض امتحان قرار می دهد. در این هنگام پیامبر ص آمد در حالی که نوه کوچک خود (امام حسین ع) را در آغوش داشت و دست نوه بزرگ خود (امام حسن ع) را نیز گرفته بود و پس از ایشان دختر عزیزشان زهراس و پشت سر او نیز حضرت علی ع می آمدند. همه نجرانیان از این که او با عزیزترین کسان خود به میدان آمده بود، سخت شگفت زده و مبهوت شدند. اسقف نجران گفت : من چهره هایی را می بینم که هر گاه دست به دعا بردارند و از خدا بخواهند که بزرگترین کوهها را از جا بکند، فورا کنده می شود بنابراین صحیح نیست که مباهله کنیم چون احتمال دارد که همگی نابود شویم و شاید دامنه این عذاب گسترده شود و تمام مسیحیان جهان را در بر بگیرد. هیات مسیحی با دیدن این وضع به اتفاق آرا تصویب کرد که وارد مباهله نشود و حاضر شدند که سالانه مبلغی جزیه بپردازند و در برابر آن ، حکومت اسلامی از جان و مالشان دفاع کند. بدین ترتیب صلح نامه ای تنظیم و مبنای رابطه قرار گرفت . پس از بازگشت هیات مسیحی به نجران و اطلاع اهالی نجران از ماجرا بعضی از آنان همچون برادر اسقف اعظم و راهبی به نام زبیدی فورا به مدینه رفتند تا در حضور پیامبرص اسلام آورند. پس از مدتی 2تن از سران هیات نجران یعنی سید و عاقب نیز به آیین اسلام گرویدند. جریان مباهله و آیه ای که در این باره نازل شد، بزرگترین سند افتخار شیعه است زیرا الفاظ آیه نشان می دهد که همراهان پیامبر در چه پایه ای از فضیلت قرار داشته اند. دراین آیه حسن ع و حسین ع را فرزندان پیامبرص ، همچنین حضرت زهراس را یگانه زن نسبت به خاندان او وبالاخره و علی ع را به عنوان «انفسنا» آورده و ایشان را به منزله جان و روح پیامبرص خوانده است . از روایاتی که وارد شده ، استفاده می شود که مباهله به پیامبرص اختصاص نداشته و هر فرد مسلمان در مسائل مذهبی می تواند با مخالفان خود به مباهله برخیزد. نحوه مباهله و آداب و دعای آن در کتابهای حدیث (از جمله نورالثقلین) آمده است.

اعمال روز مباهله

در این روز مبارک عبادت هایی وارد شده که عبارت است از غسل ، روزه ، نماز و دعای مخصوص که مشروح آن در کتاب شریف مفاتیح الجنان ذیل اعمال روز مباهله آمده است . همچنین چون روز 24 ذیحجه مصادف است با انگشتر بخشی امیرمومنان ع ، در حال رکوع نماز به فرد فقیر لذا در این روز ، زیارت امیرالمومنین (بویژه زیارت جامعه) و کمک به فقرا و پرداخت صدقه به منظور تاسی به مولای متقیان ع برای هر زن و مرد مومن استحباب دارد.