طرح روسیه چرا قابل مذاکره نباشد؛

طرح روسیه برای تولید مشترک سوخت هسته ای در خاک این کشور ، واکنش های متفاوتی را به همراه آورد.

کد خبر: ۸۴۷۳۳

برخی آن را به سود ایران و راهی برای خروج از بن بست تلقی کرده و بسیاری نیز با نگرش منفی ، مذاکره درباره این طرح را به منزله کوتاه آمدن از مواضع اصولی ایران و کاری بی حاصل دانسته اند و از مسوولان خواسته اند که وارد این دور جدید وقت کشی نشوند. چنین به نظر می رسد که طرح روسیه بنابه دلایلی و با شرط و شروطی ، دستکم قابل مذاکره است ولو آن که با قاطعیت نتوان از دستاورد احتمالی آن سخن گفت. دراین باره ، توجه به نکاتی چند ضروری است :
1- تلاش امریکا ، بر ایجاد یک تفاهم بین المللی در قضیه انرژی هسته ای متمرکز شده است به گونه ای که جمهوری اسلامی با محروم شدن از حق قانونی اش ، امکان استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای را هم نداشته باشد. حساسیت فراوان امریکاییان بر غنی سازی است و مسوولان ایران هم می دانند که بدون دستیابی به تکنولوژی غنی سازی ، کاری در حد نیاز آینده کشور و حق مشروع ملت ایران انجام نداده اند. کاخ سفید نمی خواهد تمامی هزینه محدودسازی ایران را بر دوش گیرد و اساسا مشارکت دادن همه دولتهای جهان در این قضیه را تنها راه حل مهار ایران تلقی می کند. ایران نیز چاره ای جز این ندارد که از ایجاد یک تفاهم بین المللی علیه جمهوری اسلامی جلوگیری کند و تصمیم گیری به زیان ملت ایران را به تاخیر اندازد. پرداختن به طرح روسیه و حل ابهامات آن در درازمدت ، خرید زمان و فرصت برای ایران به حساب می آید.
2- همزمان با انجام این مذاکرات ، ایران باید گامهای عادی خود را در داخل بردارد و در واقع فرصتهای متعارف خود را از دست ندهد. طبعا آغاز هر مرحله جدید در غنی سازی ، واکنش های دولتهای غربی را به همراه می آورد و ما هم چاره ای جز تکیه بر اراده ملت و مقاومت نداریم ؛ اما جریان یافتن مذاکرات ایران و روسیه و تداوم آن می تواند به مثابه عامل کاهنده فشارهای بیگانگان عمل کند و دیپلماسی کشورمان را در مقابله با تحرکات سیاسی امریکا و اروپا، قدرتمندتر سازد.
3- تولید سوخت مورد نیاز نیروگاه های هسته ای ایران به صورت انحصاری در داخل خاک روسیه ، قطعا مطلوب ما نیست و هرگز هم نباید به رسمیت شناخته شود. بجاست ایران به سرمایه گذاری مشترک در داخل خاک روسیه به عنوان یکی از گزینه ها بیندیشد و آن را جدی هم بگیرد اما مواظبت کند که به هیچ امری که مستلزم انکار حق قانونی ملت ایران است ، تن ندهد و شروطی را نپذیرد که از حد مقررات آژانس ، فراتر هستند. این کمترین انتظاری است که از مسوولان مذاکره کننده ایرانی می رود.
4- از نظر فنی ، به سود ماست که با دولتی چون روسیه بر سر تولید سوخت هسته ای همکاری کنیم. این امر علاوه بر انتقال تکنولوژی ، همکاری آسان تر روس ها با دیگر پروژه های هسته ای ایران را به همراه خواهد آورد پروژه هایی که قبلا به دلایل واهی ، نیمه تمام رها شده اند. درسی که از مذاکرات قبلی در زمینه انرژی هسته ای می گیریم ، این نیست که نباید مذاکره کرد بلکه این است که نباید شکست خورد و به شروطی تن داد که منافع ما را تامین نمی کنند.