شمایل تکراری قهرمان‌ها

شاید تنها چیزی که قرار است به این فیلم اضافه شود استفاده از برخی ظرفیت‌ها و واژه و کلماتی است که از ساحت تکنولوژی‌های ارتباطی و فناوری‌های رسانه‌ای بیرون آمده است. داستان فیلم درباره قدرت (با بازی علی صادقی) پسر جوانی است که شاگرد یک نمایشگاه کامیون است و مدت‌هاست به‌دنبال همسر می‌گردد. با آمدن تورج دوست قدیمی‌اش از خارج، او با دنیای مجازی و سایت‌های همسریابی آشنا و در نهایت با دختری آشنا می‌شود که با بازی نه‌چندان خوب سحر قریشی همراه است. دختری ثروتمند که به‌دنبال مردی می‌گردد که او را نه برای ثروتش که برای خودش دوست داشته باشد.

قصه و منطق فیلم بیشتر شبیه یک شوخی است و شاه‌بیت فیلمفارسی عشق پسر فقیر و دختر پولدار را در بستر دیگر بازتولید می‌کند. حتی خود مخاطبی هم که ممکن است با فیلم ارتباط برقرار کند و مثلا به دلیل مزه‌پراکنی‌های علی صادقی بخندد، نمی‌تواند این رابطه و منطق قصه را بپذیرد. کارگردان خواسته با استفاده از دو عنصر کلیشه‌ای و حالا نخ‌نما شده فیلم‌های عامه‌پسند کمدی با حضور علی صادقی به‌واسطه بامزه‌گی‌هایش از یک طرف و چهره و فیزیک صورت سحر قریشی از سوی دیگر، مخاطب را به تماشای فیلم خود بنشاند. حتی از رضا ناجی در نقش یک روحانی استفاده می‌کند تا از این کاراکتر هم برای خنده گرفتن مخاطب استفاده کند بدون این‌که حضور او در نسبت با قصه چندان هم منطقی باشد. این کسوت بر تن ناجی نمی‌نشیند و حتی شاید برای روحانیون برخورنده هم باشد.

جالب این‌که حتی در گریم و چهره‌پردازی این شخصیت هم تلاش موثری صورت نگرفته و در نماهای کلوز‌آپ تصنعی بودن ریش‌های او به‌وضوح قابل تشخیص است. حتی نمی‌توان فیلم را یک کمدی موقعیت هم قلمداد کرد، بلکه بیشتر یکسری شوخی‌های کلامی است که آن‌هم چون از زبان علی صادقی بیان می‌شود تا حدی کمیک می‌شود. متاسفانه یکی از معضلات بزرگ سینمای کمدی ما که اکنون در شبکه نمایش خانگی به اوج خود رسیده اشتباه گرفتن کمدی با شوخی‌های تصویری ـ کلامی است.

اگر قرار باشد مخاطب به شوخی‌های کلامی بخندد می‌تواند به گوشی موبایلش مراجعه کرده و کلی جوک و لطیفه‌هایی را که از دوستانش دریافت می‌کند، بخواند حتی بدون خط‌قرمزهای سینمایی. با این حال همسر دات کام حتی در همین شوخی‌های کلامی نیز می‌تواند خنده بر لب مخاطب بنشاند و البته برخی حرکات و بازی‌های غیرکلامی علی صادقی به‌ویژه در میمیک صورتش نیز بر این طنازی می‌افزاید.

همسر دات کام را می‌توان از حیث مضمونی نوعی هجو بنگاه‌های همسریابی دانست که از ظرفیت کمدی آن برای خنداندن مخاطب بهره می‌گیرد. هر چند این شوخی‌ها گاهی روی خط‌قرمزها قرار گرفته و بدتر از این در جاهایی حس توهین به زنان نیز قابل برداشت است. در جاهایی که انتخاب همسر به انتخاب یک کالا جلوه داده می‌شود. ریتم البته قابل قبول است که طبیعتا در یک اثر کمدی بخشی از این شتاب از مفرح بودن خود قصه برمی‌آید. با این حال همسر دات کام را باید از آن دست فیلم‌هایی دانست که ممکن است فروش خوبی کرده و مخاطب را پای تماشای خود بنشاند، اما همین فیلم‌ها است که به‌تدریج موجب افت ذائقه مخاطب می‌شود.