یادداشت
پدیده «گمنامی» و جرایم مهاجران
امروزه در شهرهای بزرگ انسانها در سالنهای باریک و راهروهای تنگ قطارهای زیرزمینی، در دریایی از آدمها شناورندو شلوغی و ازدحام، نفس کشیدن را برایشان بهسختی ممکن کرده، ولی هیچکس، کس دیگری را نمیشناسد. انسان آدمهایی را میبیند که نه در طول زندگیاش آنها را دیده و نه دیگر خواهد دید، این مصداق بارز «انبوه تنها» است که باعث میشود انسان در میان آن همه آدم احساس تنهایی کند. در این شرایط به خاطر پدیده گمنامی که «شاو» به آن اشاره میکند، احتمال جرمزایی برای فرد، بهویژه اگر عواملی مثل مهاجرت، نداشتن شغل، جذب نشدن در جامعه جدید و... نیز وجود داشته باشد، بسیار زیاد میشود.
چرا که کنترل اجتماعی غیررسمی،که باید توسط مردم صورت گیرد به حداقل ممکن میرسد. در این شرایط انسان مهاجر شبحی متحرک با هویتی ناشناخته است که در سرزمین جدید از جمله در شهرهای بزرگ که مصداق بارز «جامعه صوری» است و براساس پدیده «گمنامی» مامن جنایتکاران است حالتی بهشدت شکننده دارد. چرا که منزلت «انتسابی» و شناختهشده وی از بین رفته و فرد در پی منزلت «اکتسابی» و جدید است که این امر احتمال جذب شدنش به گروههای منحرف و باندهای خلاف را بیش از پیش فراهم میکند.
دکتر محمود اکرامی - روزنامهنگار
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
