کم‌خونی به معنای کمبود آهن نیست

1 ـ وظیفه پزشک این است که ابتدا علت بیماری کم‌خونی را تشخیص دهد و در وهله بعد برای درمان اقدام کند. در سال‌های اخیر، تبلیغات روز افزون شرکت‌های دارویی برای جلب مشتری، این اشتباه را ایجاد کرده است که همه مبتلایان کم‌خونی دچار کمبود آهن هستند و متاسفانه بسیاری از بیماران دچار کم‌خونی بدون این‌که نوع کم‌خونی و وجود کمبود آهن در آنان اثبات شود، به مصرف آهن روی می‌آورند.

انواع کم‌خونی شامل تالاسمی، کم‌خونی ناشی از همولیز، کم‌خونی ناشی از بیماری‌های مزمن مثل نارسایی کبد، نارسایی کلیه و کم‌کاری شدید تیروئید و بسیاری بیماری‌های دیگر می‌شود. تشخیص این بیماری‌ها بسیار مهم است و نباید بلافاصله با دیدن کم‌خونی، فقط آهن را در نظر گرفت.

2 ـ اگر کم‌خونی به دلیل کمبود آهن باشد،‌ ابتدا باید علت ایجاد فقر آهن مشخص شود. این که آیا بیمار خانمی است که خونریزی ماهانه زیادی دارد یا مرد مسنی است که دچار خونریزی گوارشی شده است؟ بدون شک، نحوه بررسی و درمان این دو متفاوت است. با یک آزمایش ساده ابتدا باید میزان آهن سرم بررسی شود و اگر کمبود آهن مشخص شد، در کنار بررسی علت ایجاد کمبود آهن، درمان برای تامین آهن کافی صورت گیرد. غذاهای حاوی آهن، شامل جگر سیاه، قلوه و نیز گوشت قرمز می‌شود. سبزیجاتی مثل جعفری، عدس و اسفناج نیز حاوی آهن هستند که چندان قابل توجه نیست. از آنجا که تعداد کمی از غذاهای مصرفی دارای آهن قابل توجه است، در موارد مواجهه با کمبود آهن، روش درمان استفاده از قرص آهن است.

دکتر رضا کریمی

‌ فوق تخصص بیماری‌های غدد